Treść orzeczenia
Sygn. III Cz 1882/15
Postanowienie
Dnia 22 grudnia 2015r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym:
Przewodniczący – Sędzia SO Magdalena Hupa-Dębska (spr.)
po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. L. przeciwko J. P. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt II C 2654/14 postanawia:
1. oddalić zażalenie;
2. oddalić wniosek pozwanego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
SSO Magdalena Hupa- Dębska
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, po uprzednim uwzględnieniu powództwa o zapłatę kwoty
11 zł, Sąd Rejonowy w G. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 150 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 98 § 1 i 2 kpc w związku z § 6 pkt 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zaliczając do kosztów podlegających zwrotowi poniesione przez powoda opłatę od pozwu w kwocie 30 zł oraz po 60 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu
i utraconego zarobku w postępowaniach przed obiema instancjami.
Z zażaleniem na to postanowienie wystąpił powód zarzucając, iż zostało wydane
z pominięciem lub niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa, a przede wszystkim
z naruszeniem art. 98 § 1 i 2 kpc oraz art. 85, art. 86 i art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 337,57zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz kosztów postępowania odwoławczego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Argumentował, że właściwe prowadzenie sprawy wymagało poniesienia kosztów w wyższej kwocie, niż przyznane, niemniej mieszczących się w wielokrotności stawki minimalnej zawodowego pełnomocnika.
Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie i zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie nie mogło odnieść skutku, gdyż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.
Wbrew zarzutom skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych regulacji prawnych. Art. 91 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stanowiący o należnościach strony w związku z udziałem w postępowaniu sądowym, odsyła wprawdzie do regulacji odnoszących się do należności świadków - art. 85 i art. 86 cytowanej ustawy, które wskazują sposób ich wykazania oraz górną granicę, niemniej przepisy te znajdą ograniczone zastosowanie wówczas, gdy obliczone na ich podstawie należności przekroczą granicę ustanowioną w art. 98 § 2 kpc. Zgodnie z ostatnio wskazanym przepisem, do niezbędnych kosztów procesu podlegających zwrotowi stosownie do art. 98 § 1 kpc, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, jednak suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. Ograniczenie to odnosi się wyłącznie do kosztów przejazdów i równowartości utraconego zarobku (poniesione koszty sądowe podlegają zwrotowi w pełnej wysokości) i nastąpiło poprzez odwołanie się do regulacji prawnej normującej zasady wynagradzania adwokatów, tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Strona podejmując decyzję o zainicjowaniu postępowania, ma zatem możliwość oceny jego kosztowności oraz zakresu, w jakim koszty te mogą zostać zwrócone przez przeciwnika. Przy wartości przedmiotu sporu wynoszącej 11 zł, właściwie Sąd Rejonowy zastosował przywołane regulacje w związku z § 6 pkt 1 oraz § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, określając wysokość należnych powodowi kwot z tytułu kosztów przejazdu i utraconego zarobku na 60 zł za instancję. Wraz z uiszczoną opłatą sądową w kwocie 30 zł, powodowi należne było 150 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, co należycie odzwierciedlił Sąd pierwszej instancji w swym orzeczeniu. Natomiast wskazywany przez powoda koszt sformułowania i wniesienia środka odwoławczego nie mieści się w katalogu niezbędnych kosztów podlegających zwrotowi, zakreślonym przepisem art. 98 § 2 kpc.
Dlatego bezzasadne zażalenia powoda podlegało oddaleniu, stosownie do cytowanych przepisów oraz art. 385 kpc w związku z art. 397 § 2 kpc. Ponieważ pozwany nie poniósł żadnych kosztów postępowania zażaleniowego, oddalono jego wniosek o ich zasądzenie jako bezprzedmiotowy.
SSO Magdalena Hupa-Dębska