descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III Cz 1341/17

Postanowienie

Dnia 18 października 2017 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:

Przewodniczący-Sędzia: SO Tomasz Pawlik

Sędziowie: SO Leszek Dąbek (spr.)

SSR del. Ewa Buczek – Fidyka SSO Tomasz Pawlik SSO Leszek Dąbek

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Zabrzu w punkcie 1 postanowienia z dnia 19 12 2016r. oddalił skargę dłużnika J. R. na rozstrzygnięcia zawarte

w punktach 3, 4 i 5 postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Raciborzu –S. K. (2) z dnia 11 05 2016r. wydanego w spra-wie o sygn. akt Km 1045/14, uznając, że wobec umorzenia na wniosek dłużnika postępowania egzekucyjnego na mocy regulacji art. 823 k.p.c., Komornik słusznie pobrał od dłużnika – w oparciu o regulacje art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 08 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2015r. poz. 790 j.t.) - opłatę egzekucyjną w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwo-wania.

Orzeczenie, zaskarżył dłużnik J. R. , który wnosił o jego zmianę przez uwzględnienie skarg.

Zarzucał, że przy ferowaniu rozstrzygnięcia naruszono regulację art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 08 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2015r. poz. 790 j.t.) poprzez jej błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie poprzez wadliwe przyjęcie, że Komornik w sposób prawidłowy ustalił opłatę stosunkową, podczas gdy strony poza prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym zawarły ugodę, której przedmiotem była spłata zadłużenia.

Sąd Odwoławczy zważył co następuje

Do ustalenia przez Komornika kosztów postępowania egzekucyjnych doszło na skutek wcześniejszego umorzenia postępowania egzekucyjnego z mocy dawnej regulacji art. 823 k.p.c. w konsekwencji czego podstawę prawną

dla ustalenia opłaty egzekucyjnej stanowi wskazana w postanowieniu Komornika regulacja art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania.

Jej wysokość nie została w sposób skuteczny zakwestionowana

przez skarżącego (skarżący kwestionował w skardze oraz w zażaleniu samą zasadność obciążenia go przez Komornika obowiązkiem ponoszenia kosztów postępowania egzekucyjnego).

Przywoływany w skardze i zażaleniu fakt realizowania przez skarżą-cego poza prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym ugody zawartej z wierzy-cielem – co należy podkreślić nie został on przez niego w żaden sposób wykazany, więcej nie został nawet uprawdopodobniony – sam w sobie nie niweczy obowiązku komornika prowadzenia egzekucji (może on jedynie stanowić podstawę do wystąpienia przez niego z powództwem o pozbawienie tytuły wykonawczego wykonalności w oparciu o regulację art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.,

a następnie po uzyskaniu korzystnego orzeczenia sądu do wystąpienia do komor-nika z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o regu-lację art. 825 pkt 2 k.p.c. z czym w materiale sprawy nie mamy do czynienia).

Z tej przyczyny okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi.

Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu

i zażalenie jest bezzasadne w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c. w związku

z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., co z jej mocy prowadziło do jego oddalenia.

Resumując zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe dlatego zażalenie dłużnika jako bezzasadne oddalono na mocy regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.

Wniosek wierzyciela o zasądzenie na jego rzecz od dłużnika zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego oddalono, gdyż w toku tego postępo-wania nie poniósł on żadnych kosztów postępowania podlegających rozliczeniu.

SSR de. Ewa Buczek-Fidyka SSO Tomasz Pawlik SSO Leszek Dąbek