Treść orzeczenia
Sygn. akt III Cz 1300/14
Postanowienie
Dnia 14 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SO Krystyna Wiśniewska-Drobny
Sędziowie: SO Barbara Braziewicz (spr.)
SR del. Łukasz Malinowski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa I. K. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Oddziałowi w Polsce w W. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt I C 1571/13 postanawia: prostując w zaskarżonym postanowieniu imię powódki z (...) na (...), zmienić zaskarżone postanowienie przez jego uchylenie.
SSR del. Łukasz Malinowski SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Barbara Braziewicz
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014r. Sąd Rejonowy w Rybniku
– w sprawie z powództwa I. K. przeciwko (...) spółce
z ograniczoną odpowiedzialnością Oddziałowi w Polsce w W. o zapłatę – stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy
– Śródmieścia w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie regulacji
art. 30 k.p.c. właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu pozwany ma siedzibę. Jak wynika z treści pozwu siedzibą oddziału pozwanej spółki w Polsce jest W.. Mając to na uwadze, jak również podniesiony przez pozwaną w odpowiedzi na pozew zarzut niewłaściwości miejscowej, sprawę przekazano do rozpoznania sądowi miejscowo właściwemu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy wskazał regulację art. 200 § 1 k.p.c. przy zastosowaniu art. 202 k.p.c.
Rozstrzygnięcie to zaskarżyła powódka I. K. w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła nieuzasadnione przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Śródmieścia
w Warszawie jako właściwemu dla siedziby pozwanej, pomimo tego że powódka skorzystała z regulacji art. 9 w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, z którego wynika, że powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczenia można wytoczyć przed sądem właściwym dla miejsca zamieszkania ubezpieczającego. Podnosiła, że została poinformowana właśnie przez pozwaną o możliwości wniesienia pozwu do sądu właściwego według miejsca zamieszkania powódki.
W odpowiedzi na zażalenie pozwana spółka wniosła o jego oddalenie oraz
o zasądzenie na jej rzecz od powódki zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, podnosząc że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie powódki musiało odnieść skutek, gdyż rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie można było uznać za trafne. Dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia prawne nie są prawidłowe i w konsekwencji doprowadziły ten Sąd do błędnego wniosku,
iż właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, a nie Sąd Rejonowy w Rybniku.
Przepisy o właściwości przemiennej stwarzają dla strony powodowej udogodnienie polegające na tym, że według własnego uznania może wybrać jako sąd miejscowo właściwy inny sąd niż ten, który jest właściwy według przepisów o właściwości ogólnej i tym samym skierować sprawę do sądu korzystniej dla siebie położonego, pozbawiając równocześnie stronę pozwaną tej dogodności, jaką jest prowadzenie procesu przed sądem jej miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby. W celu skorzystania z właściwości przemiennej należy dochodzone roszczenie określić w sposób jednoznaczny, przez wyraźne wskazanie charakteru spornego stosunku prawnego, pozwalającego na zastosowanie tej instytucji. W niniejszej sprawie powódka temu obowiązkowi sprostała, wskazując w pozwie, że dochodzi od pozwanej spółki zapłaty z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia.
Zgodnie z regulacją art. 9 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2013r., poz. 950) powództwo o roszczenia wynikające z umów ubezpieczenia można wytoczyć albo według przepisów o właściwości ogólnej albo przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby ubezpieczającego, ubezpieczonego, uposażonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. Osoba dochodząca roszczenia przeciwko zakładowi ubezpieczeń ma więc każdorazowo wybór sądu właściwego między sądem ustalanym na podstawie przepisów o właściwości ogólnej a sądem właściwym dla swojego miejsca zamieszkania lub siedziby. W ten sposób ustawa o działalności ubezpieczeniowej wprowadza swoistą właściwość przemienną, która polega właśnie na tym, że obok właściwości ogólnej sądu wskazany zostaje sąd, przed który można wytoczyć powództwo. Wybór należy w tym względzie do powoda, nie może być ograniczony przez umowę ubezpieczenia. Przepisy te stwarzają udogodnienie polegające na tym, że powód może wybrać sąd miejscowo właściwy według własnego uznania i skierować sprawę do sądu korzystniej dla siebie położonego (tak. K. Malinowska, komentarz do art. 9 ustawy
o działalności ubezpieczeniowej, LEX 2010) .
Z tych względów powódka I. K. była uprawniona wytoczyć pozew, na podstawie regulacji art. 9 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o działalności ubezpieczeniowej, przed sąd właściwy dla swojego miejsca zamieszkania – Sąd Rejonowy w Rybniku. Zatem Sąd pierwszej instancji niezasadnie stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał sądowi równorzędnemu.
Wobec powyższego zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać
i podlegało zmianie poprzez uchylenie, o czym orzeczono na podstawie
art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. O sprostowaniu orzeczono
na podstawie art. 350 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c.
SSR del. Łukasz Malinowski SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny SSO Barbara Braziewicz