Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 83/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 21 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2016 r. w Gliwicach sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w K. przeciwko M. W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I C 2403/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rudzie Śląskiej do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego.
SSO Leszek Dąbek
Uzasadnienie
Powód Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. żądał zasądzenia od pozwanej M. W. na jego rzecz kwoty 1 392,17zł z ustawowymi odsetkami od dnia 27 05 2013r. oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwana nie wywiązała się z zawartej z (...) w W. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Na kwotę zadłużenia składają się należność główna 1 075,66 zł oraz należność odsetkowa 316,51 zł. Powód nabył w drodze cesji dochodzone należności.
Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach sporządził w dniu 29 07 2013r. nakaz zapłaty, w którym polecił pozwanej zapłacić powodowi dochodzone należności.
Pozwana M. W. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wnosiła o oddalenie powództwa, kwestionując wierzytelności i jej wysokość. Podnosiła, iż dwukrotnie składała reklamację z uwagi na fakt, iż wysokość rachunku nie miała
nic wspólnego ze stanem rzeczywistym. Reklamacje nie zostały uwzględnione,
a pozwana zgłosiła zawiadomienie na Policji.
Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej w wyroku z dnia 24 09 2015r. uwzględnił powództwo i orzekł o kosztach procesu.
W ustalonym stanie faktycznym, w motywach orzeczenia przywołał regulację
art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 16 07 2004r. Prawo telekomunikacyjne. Ocenił, że powódka wykazała podstawy faktyczne i prawne dochodzonych roszczeń, a pozwana pomimo ciążącego na niej z mocy art. 6 k.c. ciężaru dowodu nie wykazała, że nie wysyłała wiadomości specjalnych i nie dzwoniła pod nieznane jej numery telefonów.
Nie udowodniła także, iż w okresie w którym wysyłano wiadomości o podwyższonej opłacie zabezpieczyła odpowiednio telefon komórkowy poprzez instalację odpowiedniego oprogramowania lub też zablokowania możliwości wysyłania wiadomości tego typu. O odsetkach Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie regulacji art. 481 § 1 k.c., zasądzając je zgodnie z żądaniem powoda. O kosztach procesu orzekł na podstawie regulacji art. 98 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżyła pozwana M. W. , która wnosiła o jego zmianę przez oddalenie powództwa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Zarzuciła, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne i procesowe, regulacje:
-
art. 6 k.c. poprzez przyjęcie, że w przypadku zakwestionowania przez pozwaną faktu wykonywania na jej rzecz świadczenia wzajemnego, to pozwana
ma obowiązek wykazać okoliczność negatywną, że świadczenia
tego nie otrzymała, podczas gdy obowiązek wykazania świadczenia niepieniężnego w sytuacji żądania zapłaty obciąża stronę powodową;
-
art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez brak właściwej z punktu widzenia zasad ciężaru dowodu oceny niewykonania przez stronę powodową obowiązku dowodzenia i sprzecznie z art. 6 k.c. przyjęcie, ze udowodnione okoliczności, które nie były w ogóle dowodzone, a tym bardziej udowodnione;
-
art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie granic swobodnej oceny dowodów
i dowolne przyjęcie, że sam fakt wystawienia faktury przez zbywcę dochodzonej pozwem wierzytelności w stopniu dostatecznym dowodzi okoliczności spełnienia przez stronę powodową świadczenia niepieniężnego – usługi telekomunikacyjnej.
W uzasadnieniu podkreślała, iż to na stronie powodowej spoczywał ciężar dowodowy wykazania okoliczności faktycznych wpływających na ocenę, iż mamy do czynienia
z wymagalnym i istniejącym roszczeniem o zapłatę wynagrodzenia za wykonane usługi. Ponadto pozwana nie miała nigdy w zwyczaju korzystania z tego rodzaju usług,
a faktura jest jedynie dokumentem prywatnym i samo jej wystawienie nie rodzi obowiązku zapłaty.
W odpowiedzi na apelację powód Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w K. wnosił o jej oddalenie
oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu apelacji między innymi podnosił, iż zawierając umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych pozwana złożyła oświadczenie, iż akceptuje cennik usług, zatem była świadoma kosztów związanych z wysyłaniem wiadomości typu premium. Pozwana przy tym w żaden sposób nie udowodniła, ani nawet nie uprawdopodobniła,
iż nie wysyłała tego typu wiadomości.
Sąd okręgowy zważył co następuje
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powoda, przyjmując, że mają one źródła w reżimie prawnym umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 16 07 2004r. Prawo telekomunikacyjne, lecz wadliwie rozpoznał sprawę.
Powód dochodził w niniejszej należności z tytułu nie wywiązania się przez pozwaną z łączącej ją z poprzednikiem prawnym powódki(...)w W. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.
Pozwana zakwestionowała podstawę faktyczną powództwa - co stosownie do regulacji art. 6 k.c. – obligowało powoda między innymi do wykazania treści umowy (konkretnych jej postanowień rodzących po stronie pozwanej obowiązek zapłaty poprzednikowi prawnemu powoda dochodzonych świadczeń pieniężnych) oraz faktu nie wykonania przez skarżąca z umowy, a to z kolei rodziło po jego stronie obowiązek zaoferowania Sądowi dowodów z umowy zawartej przez pozwaną z jego poprzednikiem prawnym, Regulaminu Świadczenia Usług (...)
oraz bilingów dotyczących wykorzystanych przez pozwaną usług i ich wartości.
Powódka z tego obowiązku się nie wywiązała, gdyż pomimo tego, że była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika formalnie zaoferowała Sądowi Rejonowemu tylko dowody z faktur VAT, które co słusznie zarzuca apelacja okoliczności tych w żaden sposób nie udowadniają.
Jakkolwiek w aktach sprawy znajdują się dołączone do pozwu kserokopie umowy (k-65) , aneksu do niej (k-66) oraz regulaminu (k-81), to dowody z nich
nie zostały z nich formalnie zaoferowane Sądowi, nie są one również w sposób prawidłowy uwierzytelnione (np. przez pełnomocnika powoda) w konsekwencji czego nie zostały z nich przeprowadzone dowody.
W następstwie tego w materiale sprawy brak jest wiarygodnego materiału pozwalającego poczynić Sądowi odwoławczemu ustalenia dotyczące wskazanych powyżej okoliczności, która na dodatek – co należy podkreślić - nie były przedmiotem rozpoznania Sądu pierwszej instancji na co wskazuje brak jakiegokolwiek odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Jest to równoznaczne z nierozpoznaniem istoty sprawy w rozumieniu regulacji art. 386 § 4 k.p.c. co z jej mocy prowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku
i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Reasumując z podanych względów zaskarżony wyrok jest wadliwy
i dlatego apelację powódki jako uzasadnioną uwzględniono orzekając
jak w sentencji na mocy regulacji art. 386 § 4 k.p.c.
Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie zakreśli powodowi stosowny termin
do złożenia wniosków dowodowych na wskazane powyżej okoliczności, która następnie rozpozna a dopuszczone dowody prawidłowo przeprowadzi.
Następnie ponownie orzekając w sprawie dokona oceny zebranego w sprawie materiału i poczyni ustalenia faktyczne dotyczące tych okoliczności, bądź też jednoznaczne w uzasadnieni orzeczenia wypowie się, że czy uznała je za nieudowodnione, a jeżeli tak to w jakim zakresie.
SSO Leszek Dąbek