Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 777/21
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 stycznia 2021 r., wydanym w sprawie
z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko J. G. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powoda 134,76 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 23 lutego 2019 r. do dnia zapłaty oraz 137 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Wyrok ten wynikał z uznania za zasadne roszczenia o zapłatę za paliwo gazowe. Przyjęto, że pozwany nie regulował w pełnej wysokości należności wynikających z prawidłowo wystawionych faktur VAT.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając wydane rozstrzygnięcie w całości i żądając jego uchylenia z powodu niewyjaśnienia wątpliwości dotyczących prawidłowości rozliczeń za dostarczone paliwo gazowe. Skarżący zakwestionował także legitymację procesową strony powodowej.
W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja okazała się bezzasadna.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, co skutkuje przyjęciem przez Sąd Okręgowy tych ustaleń faktycznych za własne.
Sprawa rozpoznawana była w postępowaniu uproszczonym, co wobec tego, że Sąd odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego oznacza, że uzasadnienie sprowadza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku
z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505 13 § 2 k.p.c.).
Nie ma racji skarżący, że strona powodowa nie wykazała legitymacji procesowej czynnej. Sąd Rejonowy słusznie odwołał się do umowy z 1 sierpnia 2014 roku o przeniesieniu zorganizowanej część przedsiębiorstwa (...), wydzielonego ze spółki (...) S.A., tytułem wniesienia wkładu niepieniężnego na pokrycie kapitału zakładowego (...) Sp. z o.o., która z mocy prawa stała się stroną umów zawartych przez (...) S.A. z odbiorcami. Konsekwencja ta wynika wprost z umowy i odpowiada uregulowaniu z art. 55 2 k.c. W skutek omawianej czynności prawnej powód stał się wierzycielem odbiorców paliwa gazowego, co daje mu legitymację procesową czynną do dochodzenia tych należności przed sądem. Skarżący bezpodstawnie kwestionuje umowę z roku 2014 z odwołaniem się do art. 5b 1 ust. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r - Prawo energetyczne (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) przewidującego wyłączenia
z sukcesji generalnej, które związane są z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego, szczególnymi właściwościami oraz sytuacją prawną gazu skroplonego i sprężonego, a także koniecznością zagwarantowania wykonywania praw z umów dotyczących sektora hurtowego obrotu gazem ziemnym. W przypadku skarżącego chodzi o sprzedaż detaliczną paliwa gazowego. Ten segment odbiorców w żaden sposób nie podpada pod przytoczone wyłączenia sukcesji generalnej.
Skarżący miał podpisaną umowę kompleksowego dostarczania paliwa gazowego z (...). W miejsce tego podmiotu, jak wykazano w poprzednim akapicie, wszedł powód. W okolicznościach tego przypadku nie wchodziło więc
w grę odwołanie się do instytucji sprzedawcy z urzędu. W konsekwencji tego faktu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia była okoliczność, że powód nie ma statusu sprzedawcy z urzędu.
Bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, że powód nie miał zatwierdzonych taryf w okresie objętym fakturami, które wystawiono na dochodzone pozwem należności. Decyzje Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki są podawane do publicznej wiadomości. Okresu wskazanego przez skarżącego dotyczą decyzje z dnia 4 stycznia 2017 r. (...). (...)2. (...).66.2016.KGa
i z dnia 17 marca 2017 r. znak (...). (...)2. (...).5.2017.KGa.
Wbrew zarzutom apelacji nie można zanegować poprawności naliczania opłat w oparciu o wskazania gazomierza. W tym zakresie Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował art. 505 7 § 2 k.p.c. i wykorzystał opinię biegłego, która została przygotowana na użytek innej sprawy między tymi samymi podmiotami. Skarżącemu opinii tej nie udało się podważyć. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodać należy, że niezależnie od poprawności terminologicznej sformułowań zawartych
w dokumentach księgowych (punkt poboru czy odbioru) nie ma wątpliwości, że opłaty naliczano od paliwa, które dostarczono skarżącemu.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął
w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 1 oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) zasądzając od pozwanego na rzecz powoda 120 zł minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym.