descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III Ca 565/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 8 lutego 2024 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Dyrda

SSO Andrzej Dyrda

Uzasadnienie

Powód E. C. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny w G. domagał się zasądzenia od pozwanej I. S. kwoty 19.244,77 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

Uzasadniając roszczenie wskazał, że pozwana zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w dniu 21 listopada 2021 roku umowę pożyczki. Wobec tego, że pozwana zaprzestała wpłat pierwotny wierzyciel wypowiedział umowę. 28 października 2019 roku wierzyciel pierwotny dokonał przelewu przysługującej mu od strony pozwanej wierzytelności na rzecz powoda. Na kwotę dochodzącą pozwem 19.244,77 zł składa się: 8.783,20 zł – kapitał, 2.17,38 zł – odsetki umowne za opóźnienie i 8.324,19 zł – opłata prowizyjna.

Nakazem zapłaty z dnia 30 czerwca 2020 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I Nc 2829/20 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Tarnowskich Górach uwzględnił w całości żądanie powoda.

W ustawowym terminie pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa. Pozwana zarzuciła, że żądanie jest zawyżone, powód niezasadne żąda zasądzenia kosztów, których wysokości nie wykazał. Powód nie wyjaśnił w jaki sposób zaksięgował wpłaty pozwanej, jak również zarzuciła brak wymagalności roszczenia.

W piśmie procesowym z 12 sierpnia 2022 roku powód cofnął powództwo w zakresie kwoty 8.300 zł ze zrzeczeniem się roszczenia oraz wniósł o zasądzenie kwoty 10.944,77 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu. Powód wskazał, że pozwana po wytoczeniu powództw częściowo spełniła roszczenie dokonując wpłat w łącznej wysokości 8.300 zł.

W piśmie procesowym z 21 lutego 2023 roku powód cofnął roszczenie o kwotę 2.200 zł ze zrzeczeniem się roszczenia, wobec spłaty należności w tym zakresie przez pozwaną.

Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia 20 marca 2023r. umorzył postępowanie w zakresie kwoty 10500 zł (pkt 1) oraz zasądził od pozwanej I. S. na rzecz powoda kwotę 6128,55 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 23 czerwca (...). do dnia zapłaty (pkt 2) oraz oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 3). Sąd nadto zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 3500,01 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Orzeczenie to poprzedził ustaleniem, że I. S. zawarła w dniu 21 listopada 2018 roku z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą W., działającą przez pośrednika (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w S. umowę pożyczki o nr (...) (nr referencyjny (...)). Na mocy umowy pożyczkodawca udzielił pozwanej pożyczki w wysokości 10.000 zł. Pozwana zobowiązała się do spłaty pożyczki wraz z prowizją i odsetkami umownymi.

Pozwana zobowiązała się do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki wraz prowizją – 10.000 zł oraz odsetkami umownymi – 1.616,12 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez pozwanego wynosiła 21.616,12 zł. Pożyczka została udzielona pozwanej na okres 36 miesięcy, przy czym miesięczna rata wynosiła 600,45 zł. Termin spłaty ostatniej raty pożyczki przypadał na dzień 21 listopada 2021 roku. Każda miesięczna rata pożyczki była przeznaczana na spłatę kapitału, odsetek umownych oraz prowizji.

Prowizja stanowiła koszt związany z przygotowaniem oraz udzieleniem pożyczki stanowiący wynagrodzenie pożyczkodawcy który pożyczkobiorca zobowiązany jest uiścić w wysokości podanej w umowie (§ 1 pkt 21 umowy).

Roczna stopa oprocentowania była zmienna w okresie obowiązywania umowy i w stosunku rocznym stanowiła równowartość wysokości odsetek maksymalnych (art. 359 § 2 1 k.c.). Odsetki umowne na dzień zawarcia umowy wynosiły 10% w stosunku rocznym.

W § 8 ust. 7 umowy pożyczkodawca zastrzegł, że wszelkie wpłaty będą zaliczane w pierwszej kolejności na: prowizję za przesunięcie terminu spłaty poszczególnych rat pożyczki (w przypadku, jeśli pożyczkodawca na wniosek pożyczkobiorcy przesunął ten termin), należne odsetki, należną prowizję, kapitał pozostały do spłaty, odsetki za opóźnienie.

W przypadku opóźnienia w spłacie pożyczki, pożyczkodawca zastrzegł możliwość naliczania odsetek wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie).

Wypłata pożyczki następowała poprzez usługę płatności G., która była usługą realizowaną przez bank umożliwiającą pożyczkobiorcy wypłatę kwoty pożyczki w urzędach pocztowych oraz w oddziałach banku.

28 października 2019 roku (...) spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w W. zawarła z E. C. Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Sekurytyzacyjnym w G. umowę sprzedaży wierzytelności. Na mocy umowy powód nabył od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki z dnia 21 listopada 2018 zawartej z pozwaną.

W imieniu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę cesji wierzytelności zawarła pełnomocnik K. L.. Pełnomocnictwo do zawarcia umowy cesji wierzytelności zostało udzielone przez P. K. – wiceprezesa zarządu spółki i (...) - prokurenta. Imieniem powoda umowę zawarli członkowie zarządu Kancelarii (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W., G. S. – prezes zarządu oraz B. G. – wiceprezes zarządu. Pełnomocnictwo do działania imieniem powodowego funduszu, w tym do zawierania umów dla Kancelarii (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. zostało udzielone przez T. K. i K. C. – członków zarządu (...) Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych Spółki Akcyjnej z (...) w G., działającym w imieniu i na rzecz E. C. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego w G..

Pozwana dokonała następujących wpłat na poczet umowy pożyczki:



7 stycznia 2019 r. 603,55 zł,



7 stycznia 2019 r. 6,45 zł,



21 stycznia 2019 r. 594 zł,



21 stycznia 2019 r. 6,45 zł,



15 lutego 2019 r. 7 zł,



15 lutego 2019 r. 594 zł,



19 kwietnia 2019 r. 599,45 zł,



19 kwietnia 2019 r. 600, 45 zł,



19 kwietnia 2019 r. 30,10 zł,



10 czerwca 2019 r. 330 zł,



24 sierpnia 2021 r. 2.300 zł,



7 września 2021 r. 500 zł,



1 października 2021 r. 500 zł,



3 listopada 2021 r. 500 zł,



2 grudnia 2021 r. 500 zł,



3 stycznia 2022 r. 500 zł,



4 lutego 2022 r. 500 zł,



3 marca 2022 r. 500 zł,



5 kwietnia 2022 r. 500 zł,



4 maja 2022 r. 500 zł,



6 czerwca 2022 r. 500 zł,



5 lipca 2022 r. 500 zł,



1 sierpnia 2022 r. 500 zł,



7 września 2022 r. 500 zł,



5 października 2022 r. 500 zł,



7 listopada 2022 r. 300 zł,



6 grudnia 2022 r. 300 zł,



5 stycznia 2023 r. 300 zł,



2 lutego 2023 r. 300 zł.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z art. 720 § 1 i 2 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Sąd wskazał także, że w sprawie mają zastosowanie ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 roku (T. j.-Dz. U. z 2019 r., poz. 1083) zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1, gdyż pozwana zawierając umowę o kredyt konsolidacyjny z powódką posiadał status konsumenta.

Sąd zwrócił uwagę, że bezsporny między stronami był fakt zawarcia umowy pożyczki przez pierwotnego wierzyciela z pozwaną. Pozwana kwestionowała jednak legitymację czynną powoda, wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki, wysokość należności dochodzonej pozwem wynikającej z zawartej umowy pożyczki oraz wymagalność roszczenia.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Stosownie do treści art. 510 § 1 i 2 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania.

Sąd uznał, że powód wykazał ,skuteczne nabycie wierzytelności dochodzonej pozwem albowiem przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię umowy cesji wierzytelności z dnia 28 października 2019 roku, na mocy której pierwotny wierzyciel (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą W. dokonała zbycia wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki zawartej z pozwaną w dniu 21 listopada 2018 roku na rzecz powoda. Do umowy cesji dołączono załącznik nr 4 zawierający wykaz wierzytelności będących przedmiotem cesji, w którym zidentyfikowano wierzytelność przysługującą pożyczkodawcy przeciwko pozwanej pod pozycją nr 994, poprzez wskazanie m. in. numeru umowy pożyczki, numeru referencyjnego, daty zawarcia umowy pożyczki.

Sąd nadto stwierdził, że umowa cesji wierzytelności została zawarta przez osoby umocowane do działania w imieniu stron oraz zawarta w formie pisemnej. Przedmiotowa umowa miała również odpłatny charakter, a skutki ,cesji wierzytelności nie są uzależnione od zawiadomienia dłużnika. Z tych względów, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ważności umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 października 2019 roku.

Uwzględniając posiadanie przez pozwanej statusu konsumenta, sąd po analizie umowy, z uwzględnieniem postanowień wskazanych w art. 36a ust. 1 - 3 ustawy o kredycie konsumenckim sąd zwrócił uwagę, że umowa pożyczki została zawarta na okres 36 miesięcy, a jej spłata wraz z opłatami i odsetkami została rozłożona na 36 miesięcznych rat. Kwota pozaodsetkowych kosztów kredytu w postaci prowizji 10.000 zł. Umowa pożyczki została zawarta na kwotę 10.000 zł. Sąd wskazał, że prowizja w umowie pożyczki została zastrzeżona w maksymalnej wysokości, jednak uznał, że nie jest rażąco wygórowana przy uwzględnieniu czasu trwania umowy. Sąd uznał, że postanowienia umowy pożyczki odnoszące się do prowizji nie kształtują obowiązków pozwanej w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jej interes.

Sąd nie uwzględnił także zarzutu pozwanej o braku wymagalności roszczenia wynikającego z przedmiotowej umowy pożyczki. Sąd miał przy tym na uwadze, że powód nie wykazał skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki w czasie jej trwania, jednakże zwrócił uwagę, że termin płatności ostatniej raty przypadał na dzień 21 listopada 2021 roku, a w konsekwencji uznał, że w dniu zamknięcia rozprawy cała należność dochodzona pozwem była już wymagalna.

Pozwana kwestionowała również wysokość należności dochodzonej pozwem, podnosząc że dokonała wpłat w wysokości wyższej niż wynika to z rozliczenia przedstawionego przez powoda, jednakże Sąd zwrócił uwagę, że to pozwana winna wykazać tą okoliczność.

Zobowiązanie pozwanej z tytułu udzielonej pożyczki wynosiło łącznie 21.616,12 zł, przy czym kwota udzielonej pożyczki – 10.000 zł, prowizja – 10.000 zł oraz odsetkami umownymi – 1.616,12 zł. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2023 roku pełnomocnik pozwanej przedłożył potwierdzenia wpłat dokonanych przez pozwaną na rzecz powoda tytułem spłaty umowy pożyczki na łączną kwotę 10.200 zł. Wpłaty pozwanej zostały uwzględnione przez powoda, co skutkowało cofnięciem powództwa ze zrzeczeniem się roszczenia. Dodatkowo powód w piśmie procesowym z 21 lutego 2023 roku wskazał, że pozwana dokonała wpłaty w wysokości 300 zł na poczet należności dochodzonej pozwem w dniu 2 lutego 2023 roku, o którą również powód ograniczył żądanie i cofnął w tym zakresie powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia. Nadto Sąd zwrócił uwagę, że powód wskazał, że pozwana w trakcie trwania umowy wpłaciła łącznie kwotę 3.371,45 zł, czego pozwana nie kwestionowała, jak również nie wykazała, aby dokonała wpłat w wyżej wysokości.

Mając na uwadze wysokość wpłat dokonanych przez pozwaną zarówno przed wytoczeniem powództwa, jak i po jego wytoczeniu powód był uprawniony do żądania kwoty 6.128,55 zł. Suma wpłat dokonanych przez pozwaną wynosiła 13.871,55 zł (3.371,45 zł +10.500 zł). Zatem przy uwzględnieniu tych wpłat, do zapłaty pozostaje jeszcze kwota 6.128,55 zł: 20.000 zł (kwota udzielonej pożyczki i prowizji) - 13.871,55 zł. Sąd miał na względzie, że pozwana na mocy umowy z 21 listopada 2018 roku była zobowiązana do zapłaty kwoty 21.616,12 zł, obejmującej kwotę udzielonej pożyczki, prowizję i odsetki umowne, jednakże powód nie wykazał jaką kwotę zaksięgował na poczet odsetek umownych, a także jaka była ich wysokość w czasie trwania umowy (wysokość odsetek uległa zmianie). Wpłaty dokonane przez pozwaną winny zostać zaksięgowane na poczet kapitału i prowizji, z pominięciem odsetek umownych, których wysokość nie została wykazana. Tym samym przyjęto, że pozwana była obowiązana tylko do zwrotu kwoty udzielonej pożyczki i prowizji – 20.000 zł.

Sąd nie uwzględnił żądanie zasądzenia odsetek za opóźnienie, albowiem powód w tym zakresie także nie wskazał w jaki sposób została wyliczona ich wysokość, od jakich kwot i za jaki okres.

O dalszych odsetkach Sąd orzekł na art. 481 § 1 i 2 k.c. zasądzając je od kwoty 6.128,55 zł od dnia wytoczenia powództwa – 23 czerwca 2020 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając.

Apelację od tego orzeczenia wniósł powód zaskarżając wyrok w części, , co do punktu 3. wyroku, tj. co do kwoty 2616,22 zł.

Zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez:

a) nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego przejawiające się w nierozważeniu w sposób wszechstronny dowodów przedstawionych przez powoda i tym samym wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z nim sprzecznych, a mianowicie takich, że powód nie wykazał roszczenia w pełnej wysokości w części dotyczącej odsetek, zwłaszcza odsetek umownych, podczas gdy okoliczności te zostały należycie wykazane przez powoda przedłożonymi do akt sprawy dokumentami, w szczególności harmonogramem spłat

b) nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego przejawiające się w nierozważeniu w sposób wszechstronny dowodów przedstawionych przez powoda i tym samym, ł wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z nim sprzecznych, a mianowicie takich, że powód nie wykazał sposobu wyliczenia odsetek dochodzonym pozwem, podczas gdy powód w pozwie wskazał części składowe roszczenia.

Nadto zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty i stwierdzenie, że powód nie wykazał wysokości odsetek, tak umownych jak i za opóźnienie i po powzięciu wątpliwości w tym przedmiocie, zaniechanie wezwania powoda do wyjaśnienia wskazanej kwestii.

Na tych podstawach wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie pkt. II w części, w jakiej Sąd oddalił powództwo poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda także kwoty 2616,22 zł oraz zasądzenie na rzecz strony powodowej kosztów procesu za I instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz strony powodowej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powoda przyjmując podstawę prawną swego rozstrzygnięcia przywołane przepisy prawne, a następnie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Poczynione ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i wzajemnie spójny, natomiast informacje zawarte w poszczególnych źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają i potwierdzają, przez co są w pełni wiarygodne.

Ustalenia te Sąd Okręgowy przyjmuje za własne.

Odnosząc się do podniesionych w apelacji zarzutów prawa procesowego, zwrócić należy uwagę, że przewidziane w art. 233 k.p.c., ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2012r. III AUa 620/12, Legalis nr 704902). Stawiając zatem zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Z tych względów za niewystarczające należy uznać przekonanie strony o innej niż przyjęta przez Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i o ich odmiennej ocenie niż ocena dokonana przez Sąd (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r., I ACa 111/12, Legalis nr 738883; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11, Legalis nr 732710). Jeżeli zatem Sąd, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, co ma miejsce w niniejszej sprawie, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (tak: Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 8 lutego 2012r. (I ACa 1404/11, Legalis nr 731227), z dnia 14 marca 2012r. (I ACa 160/12), z dnia 29 lutego 2012r. (I ACa 99/12, Legalis nr 738878); a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012r. VI ACa 31/12, Legalis nr 2123052).

Nie można również pominąć, iż same, nawet poważne wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c., nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012r., I UK 347/11, Legalis nr 526648).

Powód jednakże nie wskazuje uchybieniu przez Sąd I instancji regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów, a jedynie, że błędne niezasądzanie odsetek za opóźnienie.

Sąd Rejonowy nie uwzględnił żądania zasądzenia odsetek za opóźnienie, albowiem powód w tym zakresie także nie wskazał w jaki sposób została wyliczona ich wysokość, od jakich kwot i za jaki okres.

Rozstrzygnięcie w tym zakresie, w ocenie Sadu Okręgowego, było uzasadnione. Powód, co prawda w apelacji złożył wnioski dowodowe na podstawie których chciał wykazać zarówno wysokość tych odsetek jak i prawidłowość ich naliczenia, jednak wniosek taki został zakwalifikowany jako spóźniony w świetle wymogów z art. 381 k.p.c. i postanowieniem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2024r.

Pomijając zatem dowody zgłoszone w apelacji zwrócić należy uwagę, że powód w pozwie wskazał kwotę odsetek umownych za opóźnienie w wysokości 2.137,38 zł. W żadnych dalszych pismach procesowych nie wskazał jednak z czego one wynikały, zwłaszcza, iż Sąd I instancji stwierdził również brak wykazania wypowiedzenia umowy przez poprzednika prawnego powoda. Rację ma zatem Sąd I instancji, że powód na żadnym etapie nie wskazał co było podstawą do wyliczenia wysokości tych odsetek, w szczególności przy uwzględnieniu treści § 10 umowy pożyczki z dnia 21 listopada 2018r. Nadto wskazać należy, że w wezwaniu do zapłaty z 26 sierpnia 2019r. nie wskazano przyczyn wypowiedzenia umowy (w § 13 ust. 2 umowy wskazano dwie podstawy faktyczne), jak również we wezwaniu do umowy wskazano jedynie, że kwota w nim wskazana obejmuje również odsetki umowne, a nie odsetki umowne za opóźnienie. Co prawda doręczenie tego dokumentu pozwanej nie zostało wykazane, choć należy z dokumentu tego nie wynika również, aby poprzednik prawny powoda zgłosił pozwanej żądanie zapłaty odsetek umownych za opóźnienie, do czego, zgodnie z § 10 umowy, był jedynie uprawniony.

Z tych względów apelacja powoda podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.

SSO Andrzej Dyrda