Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 1449/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 27 października 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Magdalena Hupa - Dębska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2015 r. w Gliwicach sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej w W. przeciwko A. S. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt I C 362/15 oddala apelację.
SSO Magdalena Hupa-Dębska
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Raciborzu oddalił powództwo (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w W. skierowane przeciwko A. S. o zapłatę kwoty 588,40 zł z odsetkami od wskazanych dat i kwot, dochodzonej tytułem wierzytelności wynikającej
z umowy pożyczki, nabytej przez powoda w drodze cesji wierzytelności. Złożony przez powódkę niepoświadczony za zgodność z oryginałem wydruk ramowej umowy pożyczki niezawierający podpisów pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy nie został uznany przez Sąd za dokumentpotwierdzający zawarcie przez pozwaną umowy zgodnej z twierdzeniami powódki. Niewykazanie przez powódkę swoich twierdzeń skutkowało oddaleniem powództwa na podstawie art.353§ 1kc oraz art. 6 kc w związku z art.232 kpc.
Powódka zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowaniamające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 kpc przez dokonanie wybiórczej i dowolnej,
a nie swobodnej oceny dowodów, której skutkiem było bezpodstawne uznanie, iż powódka nie wykazała podstawy jej roszczenia, podczas gdy przedłożone dowody pozwalały uznać roszczenia powódki za zasadne; art. 505 32 § 1 kpc przez błędne uznanie, że powód nie zgłosił w pozwie dowodów na poparcie swoich twierdzeń; art. 339 § 2 kpc przez uznanie, że twierdzenia strony powodowej budzą uzasadnione wątpliwości w sytuacji, gdy powódka wykazała zawarcie umowy pożyczki oraz przekazanie należności z niej wynikającej.Nadto skarżąca zarzuciłanaruszenie prawa materialnego, tj. art.60 kc przez jego niezastosowanie, podczas gdy strona pozwana ujawniła skutecznie w postaci elektronicznej swoją wolę zawarcia umowy pożyczkiprzez rejestrację w systemie teleinformatycznym powódki oraz przelew kwoty 0,01 zł na rachunek (...) sp. z o.o., potwierdzający wolę zawarcia umowy i akceptację jej warunków, po czym powódka przelała na rachunek pozwanej kwotę 400 zł; art.6 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów (…) przez uznanie, że umowa pożyczki zawarta na podstawie powyższego przepisu wymaga formy pisemnej. W uzasadnieniu środka odwoławczego powódka odniosła się do błędnych jej zdaniem wywodów Sądu Rejonowego odnoszących się do art. 4 i art. 7 ustawy Prawo bankowe oraz art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim. W oparciu o powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Apelacja powódki nie jest zasadna.
Trafnie bowiem Sąd Rejonowy uznał, że zaoferowane przez stronę powodową dowody nie były wystarczające dla uwzględnienia powództwa, a i wątpliwości co do twierdzeń powódki odnośnie zasadności dochodzonego roszczenia były usprawiedliwione.Wbrew zarzutom skarżącej nie doszło do naruszenia prawa procesowego i materialnego
w zarzucanym zakresie.
Apelująca podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego w istocie zmierza do kwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Rejonowy za podstawę rozstrzygnięcia. Zarzutu tego – wywodzonego z naruszenia art. 233 § 1 kpc, art. 505 32 § 1 kpc i art. 339 § 2 kpc – Sąd Okręgowy nie podziela. Dołączone do pozwu kopie niewypełnionej i niepodpisanej ramowej umowy pożyczki oraz „twoich warunków umowy pożyczki” i przelewów bankowych nie pozwoliły bowiem na przyjęcie za wykazaną okoliczność zawarcia przez strony umowy pożyczki. Wbrew zarzutom apelacji, brak
w zaoferowanym materiale dowodu akceptacji przez pozwaną umowy pożyczki oferowanej przez powódkę. Niezależnie od formy w jakiej dochodzi do zawarcia umowy, dla skutecznego dochodzenia roszczenia z niej wywodzonego konieczne jest wykazanie samego faktu zawarcia umowy.Skarżąca dowodu tego upatruje w dokonaniu przez pozwaną rejestracji oraz przelewu kwoty 0,01 zł na wskazany przez (...) sp. z o.o rachunek bankowy. Jednak w aktach sprawy brak jakiegokolwiek potwierdzenia rejestracji pozwanej sygnowanego jej podpisem, a znajdująca się w aktach kserokopia przez nikogo niepodpisanego i nieuwierzytelnionego druku „Twoje warunki umowy pożyczki
w V..pl.” przypisuje pozwanej pożyczkę o numerze nie odpowiadającym numerowi ujawnionemu w treści przelewu bankowego na 0,01 zł, któremu z kolei skarżąca nadaje przymiot dowodu akceptacji warunków umowy przez pozwaną. Z przedstawionych przez powódkę dowodów nie wynika zatem fakt zaciągnięcia przez pozwaną zobowiązania,
z którego ma wynikać dochodzone roszczenie, co czyni bezzasadnym podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego - art.60 kc i art.6 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r.
o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.
Twierdzenia apelującej co do błędnych jej zdaniem wywodów Sądu Rejonowego odnoszących się do art. 4 i art. 7 ustawy Prawo bankowe oraz art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim są chybione i niezrozumiałe, skoro Sąd pierwszej instancji nie odwoływał się w motywach zaskarżonego orzeczenia do powyższych regulacji.
Mając powyższe na uwadze, bezzasadną apelację powódki oddalono stosownie do art.385 kpc.
SSO Magdalena Hupa-Dębska