descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III Ca 1240/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z 28 maja 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi zasądził od S. K. na rzecz M. G. kwotę 2.200 zł z ustawowymi odsetkami od 12 lipca 2013 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałej części oraz orzekł o kosztach procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając rozstrzygnięcie w części uwzględniającej powództwo do kwoty 2.200 zł, tj. punkt 1 wyroku oraz rozstrzygającej o kosztach procesu, tj. punkt 2 wyroku.

Apelujący zarzucił Sądowi Rejonowemu nierozpoznanie istoty sprawy, będące wynikiem naruszenia przepisów prawa procesowego, a także błędnego ustalenia przez Sąd zarzutów skierowanych przez pozwanego wobec powoda – profesjonalisty, które dotyczyły niezgodnego z umową wykonania mebli na wymiar, nie zaś ich wykonania niezgodnie ze sztuką stolarską. W ramach zarzutów procesowych, apelujący wskazał na naruszenie:

- art. 232 oraz 278 k.p.c. poprzez brak dopuszczenia z urzędu dowodu ze wspólnej opinii biegłych z zakresu: budownictwa, stolarstwa i architektury wnętrz, mimo że w świetle ustalonych okoliczności faktycznych zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu ze wspólnej opinii ww. biegłych na okoliczność zgodności prac wykonanych przez powoda z przedmiotem zamówienia pozwanego oraz estetyki ich wykonania w celu wyjaśnienia okoliczności, z których wywodzone są skutki prawne, tj. niezgodności dzieła z zawartą umową, nie zaś jego wykonanie niezgodne ze sztuką stolarską oraz konieczna z uwagi na nieporadność strony działającej w procesie samodzielnie, bez profesjonalnego pełnomocnika w odróżnieniu od strony powodowej, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy;

- art. 5 oraz 212 k.p.c. poprzez nieudzielenie stronie pouczeń co do czynności procesowych, w szczególności pouczenia o możności złożenia wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu i celowości jego złożenia z uwagi na nieporadność strony i złożony charakter sprawy (powództwo wzajemne oraz opinie biegłych), możliwości złożenia powództwa wzajemnego oraz wniosku o wyłączenie biegłego, co w konsekwencji pozbawiło stronę możności obrony swoich praw w konfrontacji z powodem działającym z pełnomocnikiem.

W oparciu o powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz rozstrzygnięcie przez tenże o kosztach procesu, w tym kosztach zastępstwa adwokackiego za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja jest niezasadna.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak i w następstwie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa materialnego.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaskarżonego orzeczenia jak i jego pisemnych motywów prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie wszystkie istotne ustalenia, zbadał materialną podstawę żądania powoda oraz merytoryczne zarzuty pozwanego, a rozstrzygnięcie stanowi odpowiedź na zgłoszone w niniejszym postępowaniu żądanie.

Tym samym uznać należy, że Sąd Rejonowy rozpoznał istotę sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., a oceny tej w żaden sposób nie zmieniają podniesione w apelacji zarzuty.

I tak, w pierwszej kolejności niezasadny okazał się zarzut niedopuszczenia przez Sąd Rejonowy z urzędu dowodu ze wspólnej opinii biegłych z zakresu budownictwa, stolarstwa i architektury wnętrz na okoliczność niezgodności prac wykonanych przez powoda z zawartą umową.

Podnoszone dla uzasadnienia ww. zarzutu twierdzenie apelującego, że Sąd Rejonowy nie ustalił, jakie były indywidualne uzgodnienia między stronami w zakresie przedmiotu dzieła jest chybione, gdyż Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyraźnie wskazał, że strony umówiły się na wykonanie mebli pod wymiar i ich montaż. Uzgodnienie to, było jedynym (wynikającym z umowy) czynnikiem określającym sposób wykonania dzieła. Obowiązkiem powoda było zatem dopasowanie i montaż mebli w warunkach zastanych z uwzględnieniem technologicznych możliwości.

W pozostałym zakresie, powód powinien zastosować taki sposób wykonania dzieła, który według dotychczasowego stanu wiedzy i doświadczenia (czyli zasad sztuki stolarskiej) odniesie pożądany rezultat, tj. dzieło wolne od wad. Wykonanie umowy o dzieło poprzez jego zaoferowanie zamawiającemu przez wykonawcę ma bowiem miejsce wtedy, gdy nastąpiło wykonanie dzieła oznaczonego w umowie w takiej postaci, iż dzieło to spełnia cechy zamówienia, co do jego wykorzystania do celów, jakie miało spełniać ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I CSK 287/11, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1998 r., sygn. akt I CKN 520/97, OSNC 1998 r. Nr 10, poz. 167, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II CNP 70/06, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt V CSK 73/08).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy prawidłowo dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu stolarstwa, która była wystarczająca dla oceny prawidłowości wykonania przedmiotu umowy. Podkreślić bowiem należy, że zarzucane przez pozwanego najistotniejsze wadliwości wykonanych mebli wynikają w istocie z krzywizny ścian, do której przylega wykonana przez powoda szafa.

Niezależnie od powyższego, należy podkreślić, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było szczególnej sytuacji procesowej, uzasadniającej dopuszczenie przez Sąd Rejonowy dowodu z urzędu (np.: występowania w postępowaniu strony wyjątkowo nieporadnej). Sąd co do zasady nie jest władny zastąpić własnym działaniem bezczynności strony, a jedynie w razie uzasadnionej potrzeby może udzielić stronie i uczestnikom postępowania występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego w trybie art. 5 k.p.c. niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych.

Artykuł 5 k.p.c., którego naruszanie zarzuca Sądowi Rejonowemu apelujący, nie nakłada jednak na sąd powinności szczegółowego instruowania strony występującej w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika co do wszelkich możliwych jej zachowań, lecz tylko może udzielić pouczeń co do czynności procesowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i gwarancji prawa strony do obrony (wyr. SN z 13.7.2000 r., II UKN 639/99, L.).

Należy zauważyć, że powód otrzymał stosowne pouczenie wraz z zawiadomieniem o wyznaczeniu - na dzień 11 września 2014 r.- rozprawy (zarządzenie z 7 marca 2014 r., k. 31 akt), które odebrał w dniu 11 kwietnia 2014 r. (k. 35). Na wyznaczonym terminie rozprawy oświadczył, że nie wnosi powództwa wzajemnego, cofa wniosek o zwrot wpłaconej zaliczki.

Ocena, czy zachodzi uzasadniona potrzeba udzielenia stronom niezbędnych pouczeń, pozostawiona została dyskrecjonalnej władzy sędziego. Dotyczy to zarówno samej zasady (potrzeby pouczenia), jak i zakresu tego pouczenia. Zauważyć należy, iż pozwany w niniejszej sprawie nie był szczególnie nieporadny, wykazywał aktywność procesową, skutecznie sformułował sprzeciw.

Pozwany mógł, korzystając z uprawnień przewidzianych przez art. 8, ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. Ust. Nr 141, poz.1176) w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia umowy, zażądać obniżenia ceny, zgłaszając zarzut potrącenia lub też wytoczyć powództwo wzajemne, z czego nie skorzystał i nie można w żadnym razie uznać, że jest to skutkiem braku pouczeń ze strony Sądu.

Nie ma zatem uzasadnienia zarzut pozwanego pozbawienia go możności obrony swoich praw w niniejszym postępowaniu.

Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako nieuzasadnioną.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty poniesione przez powoda w tym postępowaniu złożyło się wynagrodzenie jego pełnomocnika w osobie adwokata, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 3 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461).