Treść orzeczenia
Sygn. akt III Ca 1235/15
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 kwietnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Skierniewicach w sprawie ze wniosku J. W. z udziałem L. L. (1), A. L., W. L. zmienił prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po J. L., wydane przez Sąd Rejonowy w Skierniewicach I Wydział Cywilny w dniu 20 grudnia 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt I Ns 484/10 w ten sposób, że stwierdził, że spadek po J. L. synu D. i M., urodzonym w dniu (...) w G., zmarłym w dniu 13 kwietnia 2009 r. w S., ostatnio stale przed śmiercią zamieszkałym w S. przy ulicy (...) nabyła żona J. W. w całości na podstawie testamentu własnoręcznego z dnia 4 lipca 2007 r. oraz orzekł o kosztach postępowania.
Apelację od powyższego postanowienia wniósł uczestnik postępowania L.
L., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie:
- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu za wiarygodne zeznań wnioskodawczyni, że nie wiedziała o innych testamentach spadkodawcy za wyjątkiem testamentu z 19 czerwca 2007 r., które w kontekście ustalonego stanu faktycznego są nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym, a zatem nie zasługują na wiarę;
- art. 679 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że istnieją podstawy prawne i faktyczne określone tą normą prawną do zmiany prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w sprawie sygn. akt I Ns 484/10 Sądu Rejonowego w Skierniewicach z dnia 20 grudnia 2010 r.
W oparciu o powyższe, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku oraz o zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kosztów postępowania za wszystkie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja jest niezasadna.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne. Podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 233 § 1 k.p.c. stanowi wyłącznie polemikę z prawidłową oceną dowodów przez Sąd Rejonowy, gdyż w uzasadnieniu tego zarzutu apelujący w żaden sposób nie wykazał, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów naruszała reguły logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzała się zasadom doświadczenia życiowego.
W szczególności, wbrew przekonaniu apelującego, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że wnioskodawczyni J. W. nabyła wiedzę o sporządzeniu testamentu z dnia 4 lipca 2007 r. dopiero w trakcie toczącego się postępowania I Ns 525/11. Podnoszone w apelacji argumenty, że spadkodawca sporządzanych przez siebie testamentów nie ukrywał , trzymał je w mieszkaniu, w którym zamieszkiwał wspólnie z wnioskodawczynią, a zatem wnioskodawczyni dysponowała i znała treść wszystkich testamentów już na etapie wcześniejszego postępowania o stwierdzenie nabycia praw do spadku po zmarłym J. L. w 2010 r. o sygn. akt I Ns 484/10, nie mają pokrycia w ustalonym w sprawie stanie faktycznym.
Przede wszystkim należy bowiem podkreślić, czego zdaje się nie zauważać apelujący, że spadkodawca nader często sporządzał testamenty (czasem w odstępach kilkudniowych), w różnej formie, niszcząc następnie niektóre z nich. W tych okolicznościach, nawet przyjmując, że wnioskodawczyni mieszkała razem ze spadkodawcą, trudno zasadnie przyjąć w świetle zasad doświadczenia życiowego, iż wiedziała ona o każdym ze sporządzanych testamentów. Za wiarygodne należy zatem uznać zeznania wnioskodawczyni, że o testamencie z dnia 4 lipca 2007 roku dowiedziała się ona dopiero w toku toczącego się postępowania o sygn. akt I Ns 525/11, składając je
na rozprawie w dniu 4 października 2012 roku. Skoro tak, to niemożliwym było, aby wnioskodawczyni powołała się na tenże testament w czasie postępowania w 2010 r. o sygn. akt I Ns 484/10.
Zdaniem Sądu ujawnienie testamentu z dnia 4 lipca 2007 roku w toku niniejszego postępowania jest niewątpliwie nową okolicznością, mogącą stanowić podstawę do zmiany postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego w sprawie sygn. akt I Ns 484/10. Jednocześnie, z tej właśnie przyczyny, wnioskodawczyni nie mogła powołać się na ten testament jako podstawę zmiany we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie.
W konsekwencji, chybionym jest zarzut apelującego naruszenia art. 679 § 1 k.p.c.
Mając na uwadze wszystko powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację.
O kosztach w punkcie 2. postanowienia orzeczono w oparciu o art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do przyjęcia, że w postępowaniu odwoławczym interesy apelującego uczestnika L. L. (1) były sprzeczne z interesami wnioskodawczyni J. W., żaden z podniesionych przez niego zarzutów nie okazał się uzasadniony, a więc istniały dostatecznie usprawiedliwione przyczyny dla oparcia rozstrzygnięcia na wyjątku przewidzianym w art. 520 § 2 k.p.c. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika wnioskodawczyni z urzędu w wysokości 180 zł ustalono w oparciu o § 9 pkt 2 w zw. z § 13 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).