Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUz 159/14
Postanowienie
Dnia 3 kwietnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSA Dorota Goss-Kokot
SSA Katarzyna Wołoszczak
SSA Wiesława Stachowiak (spr.)
inspektor ds. biurowości Krystyna Kałużna po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek zażalenia wnioskodawcy A. N. na zarządzenie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2014 r. sygn. akt VII U 6248/13 postanawia : zmienić zaskarżone zarządzenie w ten sposób, że je uchylić i sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do dalszego prowadzenia, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
SSA Wiesława Stachowiak (spr.)
SSA Dorota Goss-Kokot
SSA Katarzyna Wołoszczak
Uzasadnienie
Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Poznaniu zarządzeniem z 20 stycznia 2014 roku, w sprawie VII U. 6248/13 zwrócił odwołanie A. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P., w przedmiocie dalszej renty z tytułu niezdolności do pracy.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że A. N. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych odwołania, poprzez oznaczenie w szczególności decyzji ZUS, której odwołanie dotyczy, oraz sformułowania zarzutów i wniosków pod jej adresem.
Przewodniczący uznał, że odwołujący w piśmie nadesłanym w wykonaniu wezwania braków nie uzupełnił, natomiast ponownie opisał dolegliwości, na które cierpi.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano jego podstawę prawną oraz podkreślono, że obowiązujące przepisy do minimum sprowadzają warunki, jakim powinno odpowiadać pismo procesowe, inicjujące postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Nadto A. N. kwestionował już w przeszłości niekorzystną dla siebie decyzję organ rentowego i w postępowaniu w sprawie VIII U. 1036/12 zakończonym prawomocnie, w sposób prawidłowy wywiódł odwołanie. Przyjąć zatem można, iż odwołujący jest zaznajomiony z wymogami dotyczącymi pism procesowych.
A. N. złożył zażalenie na zarządzenie, wskazując decyzję, której dotyczyło jego odwołanie. Skarżący wskazał, że to stan zdrowia powoduje jego nieporadność.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. art. 477 10 § 1 k.p.c. odwołanie powinno zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, określenie i zwięzłe uzasadnienie zarzutów i wniosków oraz podpis ubezpieczonego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Odwołanie od decyzji organu rentowego jest szczególnym – kwalifikowanym, pismem procesowym, które wszczyna postępowanie sądowe i jednocześnie stanowi środek zaskarżenia. Odwołanie nie podlega rygorom przewidzianym w art. 187 k.p.c., ma natomiast w odniesieniu do niego zastosowanie art. 126 k.p.c. dotyczący wymogów formalnych pisma procesowego.
W niniejszej sprawie odwołujący już na wstępie wskazał, że domaga się przyznania prawa do renty. W dalszej kolejności podał, że odwoływał się już od decyzji organu rentowego, wydanej na podstawie orzeczenia komisji ZUS z grudnia 2012 roku. A. N. wskazał, że złożył ponowny wniosek do organu rentowego.
Z pisma procesowego złożonego w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania, wynika, iż odwołujący uskarża się na liczne dolegliwości, w tym w szczególności zaburzenia pamięci i kłopoty z koncentracją.
Istotnym jest, że organ rentowy, przekazując odwołanie do właściwego Sądu, do czego zobowiązuje art. 477 (9) § 2 k.p.c., uznał że dotyczy ono decyzji z 21 października 2013 roku i przygotował odpowiedź na odwołanie dotyczące tej właśnie decyzji.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych, powinno uwzględniać powyższe okoliczności. W szczególności, przewodniczący powinien wezwać odwołującego do wskazania, czy zaskarża decyzję ZUS z 21 października 2013 roku.
Zaskarżone zarządzenie jest wyrazem nadmiernego formalizmu i choć przewodniczący słusznie zauważył, że obowiązujące przepisy do minimum sprowadzają warunki, jakim powinno odpowiadać pismo procesowe inicjujące postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, to nie uwzględnił okoliczności, które skłoniły ustawodawcę do wprowadzenia takiego rozwiązania. Jedną z nich jest nieporadność i ogólnie rzecz ujmując, ograniczenia zdrowotne, osób wszczynających procesy przeciwko organom rentowym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd II instancji na podstawie art. na podstawie art. 398 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 1 k.p.c. oraz w zw. z art. 108 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone zarządzenie, uchylając je i przekazując sprawę Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
SSA Wiesława Stachowiak (spr.)
SSA Dorota Goss-Kokot
SSA Katarzyna Wołoszczak