descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III AUz 103/18

Postanowienie

Dnia 26 lutego 2018r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach

III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSA Antonina Grymel (spr.)

SSA Lena Jachimowska

SSA Gabriela Pietrzyk - Cyrbus

Sędzia Przewodniczący Sędzia

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 10

§ 2 k.p.c. przekazał do rozpoznania organowi rentowemu zawarty w odwołaniu nowy wniosek ubezpieczonego (zgłoszony po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem) o odstąpienie od uchylenia decyzji z dnia 7 grudnia 2015r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł organ rentowy.

Powołując się na zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 477 10 § 2 k.p.c. w związku z art. 114 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 1g ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez przekazanie wniosku odwołującego o odstąpienie od uchylenia decyzji do rozpoznania, jako nowy wniosek, podczas gdy okoliczność ewentualnego istnienia podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji wydanej na podstawie

art. 114 winna być badana, jako jedna z przesłanek zastosowania powołanego przepisu w sytuacji, gdy ponowne ustalenie wysokości świadczenia nastąpiło

na skutek jego błędu (art. 114 ust. 1 pkt 6), skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Powołując się na treść art. 114 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym od dnia 18 kwietnia 2017r., wskazał, iż zgodnie z jego ust. 1g organ rentowy odstępuje od uchylenia lub zmiany decyzji, z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 6, jeżeli uchylenie lub zmiana decyzji wiązałyby się

z nadmiernym obciążeniem dla osoby zainteresowanej, ze względu na jej sytuację osobistą lub materialną, wiek, stan zdrowia lub inne szczególne okoliczności.

Tym samym, w ocenie organu rentowego uznać należy, iż okoliczność ewentualnego istnienia podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 114 winna być badana, jako jedna z przesłanek zastosowania tegoż przepisu w sytuacji, gdy ponowne ustalenie wysokości świadczenia nastąpiło na skutek jego błędu. Tego rodzaju badania dokonał, nie znajdując jednak podstaw do odstąpienia od uchylenia decyzji, czemu dał wyraz wydając zaskarżoną decyzję z dnia 23 maja 2017r., uchylającą wcześniejszą decyzję

z dnia 7 grudnia 2015r. o ponownym przeliczeniu emerytury.

Skarżący zwrócił nadto uwagę, iż takiego badania musiał dokonać również Sąd I instancji, oceniając w postępowaniu legalność zaskarżonej decyzji, w związku z czym brak podstaw do przekazania przedmiotowego wniosku jeszcze raz do rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Podejmując rozważania przypomnieć należy, iż stosownie do treści

art. 370 k.p.c. (po myśli art. 397 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. znajdującego odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia) sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną

po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła

w wyznaczonym terminie.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji, po myśli art. 477 10

§ 2 k.p.c., przekazał organowi rentowemu do rozpoznania, zawarte w odwołaniu nowe żądanie ubezpieczonego, dotychczas nierozpoznane przez ten organ, dotyczące odstąpienia od uchylenia decyzji z dnia 7 grudnia 2015r.

Nie ulega wątpliwości, iż postanowienie o przekazaniu wniosku ubezpieczonego do rozpoznania organowi rentowemu w trybie art. 477 10

§ 2 k.p.c. nie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie

w sprawie, jak też nie jest wymienione w katalogu postanowień zaskarżalnych

w myśl art. 394 § 1 k.p.c., co mając na uwadze, Sąd Apelacyjny na mocy

art. 373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł o odrzuceniu zażalenia organu rentowego jako niedopuszczalnego.

/-/SSA L. Jachimowska /-/SSA A. Grymel /-/SSA G. Pietrzyk-Cyrbus

Sędzia Przewodniczący Sędzia

MP