Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUa 438/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 27 listopada 2018 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSA Maciej Piankowski
SA Grażyna Czyżak (spr.) SO del. Tomasz Koronowski sekr. sądowy Katarzyna Kręska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Gdańsku sprawy E. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o wysokość świadczenia na skutek apelacji E. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt V U 729/17
1. oddala apelację;
2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Słupsku na rzecz radcy prawnego E. K. kwotę 120,00 (sto dwadzieścia 00/100) złotych powiększoną o podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.
SSA Grażyna Czyżak SSA Maciej Piankowski SSO del. Tomasz Koronowski
Uzasadnienie
Ubezpieczona E. S. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 13 października 2017, wydanej w przedmiocie odmowy ustalenia ponownej wysokości świadczenia – emerytury.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o oddalenie odwołania, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 12 grudnia 2017 roku Sąd Okręgowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach:
Ubezpieczona E. S., urodzona (...), począwszy od 20 marca 2015 r. ma przyznane prawo do emerytury w oparciu o art. 26 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.
Do ustalenia wysokości świadczenia organ przyjął wskaźnik średniego dalszego trwania życia na poziomie 251,3 miesięcy.
W dniu 6 października 2017 roku ubezpieczona złożyła wniosek o przeliczenie świadczenia i uwzględnienia najkorzystniejszego wskaźnika dalszego trwania życia.
Zaskarżoną decyzja organ rentowy odmówił ponownego ustalenia wysokości emerytury, wskazując, iż podwyższony wiek emerytalny E. S. osiągnęła w miesiącu, w którym obowiązywała ta sama tabela dalszego średniego trwania życia, co w miesiącu osiągnięcia obniżonego wieku emerytalnego.
Wiek 60 lat ubezpieczona osiągnęła w dniu (...), natomiast wiek 60 lat i 7 miesięcy w dniu (...)
Komunikat Prezesa GUS z 26 marca 2014r w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia – Monitor Polski z 28 marca 2014 wskazywał, iż współczynnik dalszego trwania życia wynosi 251,3 miesiące.
Sąd I instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 26 ust. 4 i 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS Prezes GUS ogłasza w formie komunikatu (..) corocznie w terminie do 31 marca tablice trwania życia wspólne dla kobiet i mężczyzn, wyrażone w miesiącach. Tablice te są podstawą do przyznawania emerytury, na wnioski zgłoszone od dnia1 kwietnia do 31 marca następnego roku kalendarzowego.
Zgodnie z ust. 6, jeżeli jest to korzystniejsze dla ubezpieczonego, do ustalenia wysokości emerytury (..) stosuje się tablice trwania życia obowiązujące w dniu, w którym ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny o jakim mowa w art. art. 24 ust 1a (dla kobiet urodzonych tak jak ubezpieczona pomiędzy 1 lipca 1954 a 30 września 1954 roku - 60 lat i 7 miesięcy) oraz w art. 27 ust 2 i 3 (dotyczy ubezpieczonych urodzonych przed 1 stycznia 1948).
W okresie, kiedy ubezpieczona osiągnęła wiek 60 lat, to jest w sierpniu 2014 jak i w okresie kiedy osiągnęła wiek 60 lat i 7 miesięcy to jest w marcu 2015 r. obowiązywał Komunikat Prezesa GUS z 26 marca 2014 r. w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia – Monitor Polski z 28 marca 2014 r., który wskazywał, iż współczynnik dalszego trwania życia wynosi 251,3 miesiące.
Taki też współczynnik został przyjęty przez organ rentowy.
W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a odwołanie wniesione od niej oddalić, o czym orzeczono na mocy art. 477 14§1 k.p.c. jak w sentencji.
Apelację od wyroku wywiodła wnioskodawczyni, podnosząc, iż ZUS potraktował ją dyskryminująco, odmawiając przeliczenia emerytury. Tysiące Polaków zwróciło się bowiem do ZUS i otrzymało decyzję. Skarżąca wskazała, iż nie zgadza się z tym, ze tablice życia są podstawą do przyznawania emerytury. Apelująca wniosła o wyliczenie jej emerytury przed 1999 r. ze wszystkich składek.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Apelacja wnioskodawczyni nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszej sprawy była decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiająca ustalenia ponownej wysokości emerytury.
Wskazać na wstępie należy, że Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny oraz przytoczył właściwe przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny w pełni podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne.
Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa emerytalna), emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183.
Na mocy art. 26 ust. 4 ustawy emerytalnej, Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca tablice trwania życia, z uwzględnieniem ust. 3, dla wieku ubezpieczonych określonego w myśl ust. 2.
Ust. 5 powyższego przepisu stanowi, iż tablice, o których mowa w ust. 4 są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego, z uwzględnieniem ust. 6.
Zgodnie zaś z ust. 6, jeżeli jest to korzystniejsze dla ubezpieczonego, do ustalenia wysokości emerytury stosuje się tablice trwania życia obowiązujące w dniu, w którym ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn.
Przypomnieć należy, iż ubezpieczonej przyznano emeryturę decyzją z dnia 20 marca 2015 r., przyjmując wskaźnik średniego dalszego trwania życia na poziomie 251,3 miesięcy, obowiązujący w dniu (...) r., tj. w dniu, kiedy ukończyła ona 60 lat i 7 miesięcy. W dniu 6 października 2017 roku ubezpieczona złożyła natomiast wniosek o przeliczenie świadczenia i uwzględnienia najkorzystniejszego wskaźnika dalszego trwania życia.
Wiek 60 lat ubezpieczona osiągnęła w dniu (...) r., a więc w dacie, kiedy obowiązywała tablica średniego dalszego trwania życia wynikająca z Komunikatu Prezesa GUS z 26 marca 2014 r. Ta sama tablica obowiązywała zatem w dniu przyznania wnioskodawczyni prawa do emerytury. Sąd I instancji trafnie zatem ocenił, iż brak było podstaw, aby przeliczać ubezpieczonej wysokość emerytury z uwzględnieniem tablicy średniego dalszego trwania życia obowiązującej w dniu ukończenia przez skarżącą 60 roku życia, bowiem przeliczenie to nie byłoby korzystniejsze dla ubezpieczonej.
Nie ma racji apelująca, iż decyzja organu rentowego jest dla niej dyskryminująca. Skoro w decyzji ustalającej jej wysokość emerytury uwzględniono taki sam współczynnik dalszego trwania życia, jaki należałoby uwzględnić, przeliczając jej emeryturę na datę osiągnięcia 60 roku życia, to nie może być mowy o jakiejkolwiek dyskryminacji wnioskodawczyni.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację ubezpieczonej, jak w punkcie 1 wyroku.
W punkcie 2 wyroku Sąd Apelacyjny na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Słupsku na rzecz radcy prawnego E. K. kwotę 120 zł powiększoną o podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.
SSA Grażyna Czyżak SSA Maciej Piankowski SSO del. Tomasz Koronowski