descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III AUa 384/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 28 stycznia 2016 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSA Barbara Białecka

SSA Romana Mrotek (spr.)

SSO del. Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk

SSA Romana Mrotek SSA Barbara Białecka SSO del. Gabriela Horodnicka – Stelmaszczuk

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., po rozpoznaniu wniosku ubezpieczonego W. S. z 17 lutego 2014 r., decyzją z 2 września 2009 r. odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie udowodnił żadnych okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach wykonywanych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, który domagał się jej zmiany i przyznania wnioskowanego świadczenia. Wskazał między innymi, że powołanie w świadectwie pracy w szczególnych warunkach zarządzenie nr 9 z 1 sierpnia 1983 r. było jedynie uchybieniem formalnym i nie powinno mieć wpływu na istotę sprawy. Wpisane w świadectwach pracy stanowiska są niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż w rzeczywistości świadczył pracę na stanowisku spawacza.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wyrokiem z 16 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie ubezpieczonego. Sąd Okręgowy ustalił między innymi, że W. S. urodził się (...), na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił 29 lat, 1 miesiąc i 6 dni okresów składkowych, w tym brak okresów zatrudnienia wykonywanego stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych.

Sąd I instancji ustalił, że na wniosek ubezpieczonego z 25 października 1972 roku, 2 listopada 1972 roku Przedsiębiorstwo (...) w S. zawarło z ubezpieczonym umowę o przyuczenie do wykonywania robót ślusarsko spawalniczych w terminie 3 miesięcy za wynagrodzeniem w wysokości 2000 zł brutto w okresie przyuczenia. 14 marca 1973 roku ubezpieczony został uznany za zdrowego i zdolnego do pracy w charakterze spawacza, a od 1 maja 1973 roku otrzymał nową stawkę godzinową płacy zasadniczej oraz został zaszeregowany do II kategorii robotników. Książkę spawacza wydano mu w P. 22 maja 1973 roku. W. S. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał dla PIP (...) w S. prace spawalnicze, przede wszystkim przy budowie rurociągu w B. w Zakładzie (...). Zatrudnienie ustało z dniem 3 sierpnia 1973 roku.

3 czerwca 2003 roku syndyk Przedsiębiorstwa (...) S.A. w upadłości, „na podstawie akt archiwalnych” wystawił ubezpieczonemu świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, stwierdzające jego zatrudnienie na stanowisku spawacza od 2 listopada 1972 roku do 4 sierpnia 1973 roku oraz wykonywanie w okresie od 1 lutego 1973 roku do 4 sierpnia 1973 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prac spawalniczych wymienionych w wykazie A dziale XIV poz. 12 pkt 1 stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prac w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę (Dz.Urz nr 3/1983 poz. 6 i Dz.Urz nr 8/1983 poz. 43).

6 sierpnia 1973 roku ubezpieczony został skierowany przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w M. do pracy w Zakładach (...) w M.. Podanie do pracy w charakterze mechanika złożył ubezpieczony. Umowę o pracę zawarto 16 sierpnia 1973 roku na 7-dniowy okres próbny oraz – po jego upływie na czas nieokreślony, na stanowisku mechanika maszyn szyjących. Na podstawie umowy z 30 stycznia 1974 roku ubezpieczonemu powierzono – począwszy od 1 stycznia 1974 roku obowiązki ślusarza mechanika.

Od 22 kwietnia 1975 roku do 6 kwietnia 1977 roku W. S. odbywał zasadniczą służbę wojskową.

W następnych latach ubezpieczony dla (...) w M. pracował jako ślusarz, ślusarz remontowy i mechanik. W dniu 10 września 1982 roku ubezpieczony wypełniał kwestionariusz osobowy, w którym wskazał, że od 1974 roku pracuje w Zakładach (...) w M. w charakterze mechanika. W 1985 roku do obowiązków ubezpieczonego, poza pracami ślusarskimi, należały również prace spawalnicze, które nie wymagały wykonywania ich codziennie przez 8 godzin dziennie. Ubezpieczony otrzymywał również dodatek za pracę w uciążliwych warunkach. Pracował w godzinach od 7 do 15. Od roku 1988 pracował wyłącznie jako spawacz na jednej zmianie i zajmował się spawaniem pieców, rurociągów centralnego ogrzewania, stojaków, wieszaków pod koszule, pociętych elementów z warsztatu mechanicznego. Jedynie w razie awarii był wzywany do dokonywania napraw. Ubezpieczony korzystał z bezpłatnego urlopu w okresie od 18 kwietnia 1990 roku do 4 maja 1990 roku. Ukończył także kurs palaczy c.o. Stosunek pracy ustał ze względu na likwidację przedsiębiorstwa.

Świadectwo pracy z 30 czerwca 1992 roku wskazywało, że w okresie od 11 sierpnia 1973 roku do 30 czerwca 1992 roku ubezpieczony zatrudniony był pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach mechanika maszyn szwalniczych, ślusarza remontowego, a ostatnio spawacza. Nadto w okresie od 18 kwietnia do 4 maja 1990 roku korzystał z urlopu bezpłatnego, w okresie od 22 kwietnia 1975 roku do 6 kwietnia 1977 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową, ukończył kurs palaczy CO.

14 maja 1999 roku, dyrektor generalny Urzędu Wojewódzkiego w G., na podstawie dokumentów znajdujących się w teczce akt osobowych wystawił W. S. świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach za okres od 11 sierpnia 1973 roku do 30 czerwca 1992 roku, w którym wskazał, że stale i w pełnym wymiarze czasu pracy ubezpieczony wykonywał prace na stanowisku ślusarza-spawacza wymienionym w wykazie A dziale XIV poz. 12 wykazu.

W. S., złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.

Sąd I instancji, mając na uwadze przepisy art. 24, art. 184, art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), jak też przepisów § 2, § 4 – 8a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, uznał odwołanie ubezpieczonego za nieuzasadnione. Natomiast w dziale XIV wykazu A pkt 12 powołanego rozporządzenia, za wykonywanie pracy w warunkach szczególnych uznano prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowo – wodorowym.

Na dzień wydania decyzji ubezpieczony ukończył 60 lat, spełnił pozostałe warunki do przyznania świadczenia emerytalnego, z wyjątkiem udowodnienia wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych. Spornym pozostawał charakter pracy wykonywanej przez niego w Przedsiębiorstwie (...) w S. okresie od 2 listopada 1972 roku do 4 sierpnia 1973 roku oraz w Zakładach (...) w M. od 11 sierpnia 1973 roku do 30 czerwca 1992 roku.

W celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zatrudnienia dla (...) oraz charakteru wykonywanej przez ubezpieczonego pracy, sąd dopuścił dowód z akt osobowych ubezpieczonego z okresu zatrudnienia w zakładzie. Są I instancji wskazał, że świadectwo z 2003 r., mimo braku sformułowania o oparciu się o treść rozporządzenia z 7 lutego 1983 r., w istocie ten akt przywołuje poprzez wskazanie jako podstawy nie tylko Dz.Urz. nr 3/1983 poz. 6 (zarządzenie nr 9), ale również Dz.Urz. nr 8/1983 poz. 43, co odpowiada przedmiotowemu rozporządzeniu Rady Ministrów.

Sąd Okręgowy wyjaśnił także charakter wykazu stanowisk zawartego w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Wskazał, że na podstawie świadectwa wynika wykonywanie przez ubezpieczonego prac spawalniczych jedynie w okresie od 1 lutego 1973 r. do 4 sierpnia 1973 r. Sąd I instancji uznał, że rzeczywistą datą podjęcia przez W. S. obowiązków pełnoetatowego spawacza był dzień 14 marca 1973 r., kiedy to uzyskał on orzeczenie o zdolności do pracy w tym charakterze. W związku z czym okres od tej daty do 4 sierpnia 1973 r. w wymiarze 4 miesięcy i 20 dni należało zaliczyć do okresów wykonywania przez ubezpieczonego pracy w warunkach szczególnych.

Na wniosek ubezpieczonego o zaliczenie do okresów pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy okresu od 11 sierpnia 1973 roku do 30 czerwca 1992 roku, Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentacji pracowniczej zgromadzonej w aktach rentowych ZUS i w pozyskanych w oryginale w toku postępowania aktach osobowych powoda z okresu zatrudnienia w Zakładach (...) w M., jak też dowód z przesłuchania świadków i samego ubezpieczonego. W ocenie Sądu ubezpieczony nie wykazał okoliczności, aby w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych, o jakiej mowa w wykazie A dziale XIV pkt 12 powoływanego rozporządzenia. Dokumenty wskazywały, że W. S. został zatrudniony w charakterze mechanika, pracował także jako ślusarz mechanik, ślusarz mechanik salowy, mechanik w szwalni, ślusarz w szwalni, ślusarz remontowy. Po praz pierwszy stanowisko spawacza zostało wymienione w roku 1985 r., jednakże nad stanowiskiem ślusarza remontowego. Dopiero karty wynagrodzeń za lata 1988 i 1990, jak i pismo dotyczące zmiany wynagrodzenia wskazywały na wykonywany przez ubezpieczonego zawód spawacza bez dodatkowych informacji i innych stanowisk. Również w kwestionariuszu osobowym z 1982 r., który wypełniał ubezpieczony, określał on wykonywany przez siebie zawód „mechanik”, co znajduje potwierdzenie w pozostałych dokumentach zgromadzonych w aktach osobowych.

W ocenie Sądu Okręgowego, odzwierciedlanie, zwłaszcza w książkach wynagrodzeń, aktualnie powierzonych obowiązków, było dość precyzyjne. Przed rokiem 1985 ani razu nie użyto jednak określenia „spawacz”. Dopiero od roku 1988 możliwe jest przyjęcie, że W. S. pracował wyłącznie w charakterze spawacza, co odpowiadałoby treści dokumentów określających ubezpieczonego tym mianem. Okres ten jest jednak okresem znacznie krótszym niż ustawowo wymagane 15 lat (zaledwie 4 lata i 6 miesięcy). W pozostałych okresach wnioskodawca, co jednoznacznie wynika ze zgromadzonej dokumentacji, albo w ogóle nie wykonywał prac spawalniczych, albo też prace te były wykonywane równocześnie z innymi pracami, nie mającymi charakteru prac wykonywanych w warunkach szczególnych.

Z powyższym wyrokiem nie zgodził się ubezpieczony, który zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

I. naruszenie przepisów postępowania tj.

a) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą ustaleniem, że ubezpieczony nie wykazał, by w okresie od 2 listopada 1972r. do 4 sierpnia 1973 r., wykonywał pracę w warunkach szkodliwych, a zatem nie nabył prawa do emerytury, w sytuacji gdy:

- w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionym przez Przedsiębiorstwo (...) w S. w dniu 07.08.1973r., jednoznacznie stwierdzono, iż ubezpieczony w okresie od 02.11.1972r., do 04.08.1973r., zajmował stanowisko spawacza,

- ubezpieczony w postępowaniu dowodowym wykazał, iż przez cały okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w S. wykonywał tylko i wyłącznie prace spawacza i wykonywał je w pełnym wymiarze czasu pracy,

- w umowie o przyuczeniu do zawodu spawacza ubezpieczonego z dnia 2 listopada 1972r. znajdującej się w aktach osobowych ubezpieczonego wskazano, iż kurs ten będzie trwał trzy miesiące, co pozwala na przyjęcie w świetle zeznań ubezpieczonego oraz treści świadectwa pracy z dnia 03.06.2003r., iż praca ta była wykonywana od 2 listopada 1972r.,

b) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą ustaleniem, że rzeczywistą datą podjęcia przez ubezpieczonego obowiązków spawacza była data 14 marca 1973r., kiedy uzyskał orzeczenie o zdolności do pracy w tym charakterze, podczas gdy z znajdującej się w aktach osobowych ubezpieczonego informacji wynika, iż pracę spawacza podjął, 2 listopada 1972r., ewentualnie po ukończeniu trzymiesięcznego kursu, tj. 1 lutego 1973r.,

c) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą ustaleniem, że ubezpieczony nie wykazał, by w okresie od 11 sierpnia 1973r. do 30 czerwca 1992 r., wykonywał pracę w warunkach szkodliwych, a zatem nie nabył prawa do emerytury, w sytuacji gdy:

- w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionym w dniu 14.05.1999r., jednoznacznie stwierdzono, iż ubezpieczony w okresie od 11.08.1973r., do 30.06.1992r., zajmował stanowisko spawacza,

- z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych ubezpieczonego, a w szczególności z książeczki spawacza, książki wynagrodzeń (k. 132) wskazano, iż od czasu podjęcia pracy ubezpieczony był zatrudniony na stanowisku spawacza,

- świadkowie J. C. i R. S. zeznali, że ubezpieczony wykonywał w zakładzie pracy tylko i wyłącznie zatrudnienie w charakterze spawacza,

II. naruszenie norm prawa materialnego, to jest art. 32 w zw. z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, w której ubezpieczony podczas całego okresu zatrudnienia wykonywał czynności, które wykonywane były, w warunkach bezpośrednio narażających na szkodliwe dla zdrowia czynniki, a więc podlegające na spawaniu.

Mając to na uwadze wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zmianę decyzji organu rentowego poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, a także zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania za I i II instancję, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ewentualnie domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego.

W uzasadnieniu w sposób szczegółowy ubezpieczony odniósł się do poszczególnych zarzutów.

W odpowiedzi na apelację organ rentowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacja ubezpieczonego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji ustalając stan faktyczny oparł się na całokształcie zebranego materiału dowodowego, należycie go rozważył i wskazał jakim środkom dowodowym dał wiarę, przedstawiając prawidłową ich ocenę, którą właściwie uargumentował. Ustalenia faktyczne zasługują na akceptację i Sąd Apelacyjny podziela je, przyjmując za własne, w związku z czym nie ma konieczności ich ponownego przytaczania w całości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2012 r., I UK 233/09, Lex nr 585720). Wbrew zarzutom apelacji, analiza akt postępowania wskazuje, że nie wystąpiło w niej również naruszenie przepisów prawa materialnego.

Ubezpieczony nie wykazał przesłanki legitymowania się okresem co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach dla uzyskania prawa do emerytury z tego tytułu. Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy emerytalnej pracownikiem zatrudnionym w szczególnych warunkach, jest pracownik zatrudniony przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne bądź otoczenia, lecz uregulowania omawianego artykułu nie precyzują szczegółowych przesłanek nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Natomiast art. 32 ust. 4 ustawy odsyła w tej materii do dotychczasowych przepisów, którymi są przepisy rangi ustawy lub wydane na mocy delegacji ustawowej (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2002 r., III ZP 30/01, OSNP 2002 Nr 10, poz. 243). Aktem prawnym normującym tę problematykę jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Przepisy § 2 ust. 1, § 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia kreują zaś dla pracownika, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, następujące przesłanki nabycia prawa do przedmiotowego świadczenia:

1) osiągnięcie wieku emerytalnego, wynoszącego 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

2) posiadanie wymaganego okresu zatrudnienia, określonego w odniesieniu do kobiet na 20 lat a do mężczyzn na 25 lat i

3) legitymowanie się co najmniej 15 letnim stażem pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.

Dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. W świetle art. 32 ust. 4 ustawy emerytalnej pracami w szczególnych warunkach nie są bowiem wszelkie prace wykonywane w narażeniu na kontakt z niekorzystnymi dla zdrowia pracownika czynnikami, lecz jedynie takie, które zostały rodzajowo wymienione w tymże rozporządzeniu. Załącznik do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. wymienia pracę spawacza, jednak zatrudnienie w charakterze ślusarza, mechanika, czy tez ślusarza – spawacza i mechanika – spawacza nie mogą zostać uznane za pracę w warunkach szczególnych.

Kwestią sporną w sprawie był okres pracy w warunkach szczególnych. Słusznie przez Sąd Okręgowy zaliczony został okres od 14 marca 1973 r. do 4 sierpnia 1973r., a więc 4 miesiące i 20 dni. Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do tego, by i pozostały okres zaliczyć ubezpieczonemu jako pracę w warunkach szczególnych, a przynajmniej by zaliczyć w zakresie, który dawałby prawo do wcześniejszego świadczenia emerytalnego.

Przewidziane w art. 32 ustawy o emeryturach i rentach prawo do emerytury w niższym wieku emerytalnym stanowi przywilej i odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 27 ustawy, a zatem regulujące je przepisy należy wykładać w sposób gwarantujący zachowanie celu uzasadniającego to odstępstwo (por. między innymi wyroki z dnia 22 lutego 2007 r., I UK 258/06, OSNP 2008 Nr 5-6, poz. 81; z dnia 17 września 2007 r., III UK 51/07, OSNP 2008 Nr 21-22, poz. 328). Dokonując oceny materiału dowodowego sprawy trzeba mieć na uwadze, że zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień lub wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga zawsze dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 9 stycznia 1998 r., II UK 440/97). Należało zatem szczególną uwagę przywiązać do akt osobowych ubezpieczonego, z których wynika, że prace w pierwszym okresie zatrudnienia związane były z zatrudnieniem na stanowiskach mechanika w szwalni, ślusarza w szwalni, ślusarza – mechanika, ślusarza remontowego. Do roku 1985 nie ma wymienionego stanowiska spawacza. Akta osobowe ubezpieczonego są pełne, nie ma podstaw do ich kwestionowania. Są to dokumenty oryginalne, sporządzane na bieżąco w trakcie całego okresu zatrudnienia. Prawidłowy zatem jest wniosek, że ubezpieczony przez cały sporny okres nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako spawacz. Łącznie stanowisk też nie dałoby podstaw do zaliczenia tego okresu, gdyż praca spawacza musiałaby być wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Często zdarzają się stanowiska, gdzie prace są łączone, ale to nie daje podstaw do uznania danej pracy, jako wykonywanej w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 184 ustawy emerytalnej i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

Uwzględniając powyższe, Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił zgromadzone w postępowaniu dokumenty pracownicze, które wyraźnie podważają twierdzenia skarżącego. Ubezpieczony nie naprowadził żadnych dowodów, które by w sposób bezsporny wskazywały, że wykonywana przez niego w spornym okresie praca była świadczona na stanowisku spawacza. Dowód z dokumentów jest dowodem podstawowym, a zeznania świadków nie obaliły dokumentów znajdujących się w aktach osobowych ubezpieczonego. Sąd Apelacyjny nie wyklucza, że w spornym okresie prace spawacza były przez ubezpieczonego wykonywane, jednakże na pewno nie w pełnym wymiarze czasu pracy.

Mając na względnie przedstawioną ocenę prawną, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.

O kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. zgodnie, z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), przy czym Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.). Do celowych kosztów postępowania organu rentowego należy koszt ustanowienia zastępstwa procesowego w wysokości wynikającej z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, 1349 ze zm.) - § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 5 listopada 2015 r.)

SSA Romana Mrotek SSA Barbara Białecka SSO del. Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk