Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUa 1919/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 18 września 2015 r.
Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G.
w składzie:
SSA Maria Sałańska - Szumakowicz (spr.)
SSA Michał Bober
SSO del. Monika Popielińska
sekr.sądowy Angelika Judka po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. w Gdańsku sprawy H. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o wysokość kapitału początkowego na skutek apelacji H. Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VIII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt VIII U 235/14 zmienia zaskarżony wyrok i zobowiązuje pozwany organ rentowy do obliczenia wysokości należnego ubezpieczonej H. Z. kapitału początkowego przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy kapitału początkowego 61,39%.
SSA Maria Sałańska – Szumakowicz SSA Michał Bober SSO del. Monika Popielińska
Uzasadnienie
Decyzją z 16 stycznia 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. ponownie ustalił wysokość kapitału początkowego ubezpieczonej H. Z., na dzień 1 stycznia 1999 roku, w wysokości 75.578,58 zł. Do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjął za 1969 rok wynagrodzenie w kwocie 4.721,00 zł, za 1973 w kwocie 12.000,00 zł, za 1974 w kwocie 20.855,00 zł, za 1975 w kwocie 33.170,00 zł oraz za 1976 w kwocie 37.173,33 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczona H. Z. podniosła, iż określone przez pozwanego zarobki za lata 1969, 1973 – 1976 nie są zgodne z dostarczonymi dokumentami płacowymi i zostały przyjęte na jej niekorzyść.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2014 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że za rok 1975 przyjął do ustalenia wysokości kapitału początkowego wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia H. Z. w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Handlu (...) w G., za okres od 01 lipca 1975 roku do 31 grudnia 1975 roku w kwocie: płaca zasadnicza 2800zł (dwa tysiące osiemset złotych) + dodatek funkcyjny 600 zł (sześćset złotych) co daje łącznie kwotę 3400 zł (trzy tysiące czterysta złotych) miesięcznie oraz oddalił odwołanie w pozostałej części, wskazując następujące motywy rozstrzygnięcia.
W okresie od 1 września 1964 roku do 17 lutego 1980 roku ubezpieczona H. Z. była zatrudniona w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Handlu (...) w G.. Za 1969 rok ubezpieczona wykazała wynagrodzenie w kwocie 4.721,00 zł, za 1973 w kwocie 12.000,00 zł. Za 1974 w łącznej kwocie 20.855,00 zł, na którą składa się wynagrodzenie w kwocie 5.000 zł za okres od 1 stycznia 1974 roku do 31 maja 1974 roku, w kwocie 6.615 zł za okres od 1 czerwca 1974 roku do 31 sierpnia 1974 roku oraz w kwocie 9.240 zł za okres od 1 września 1974 roku do 31 grudnia 1974 roku. Za 1975 w łącznej kwocie 34.260 zł, na którą składa się wynagrodzenie w kwocie 13.860 zł (2.310 zł, tj. 2.100 zł + 210 zł mnożone przez 6 miesięcy) za okres od 1 stycznia 1975 roku do 30 czerwca 1975 roku oraz w kwocie 20.400 zł (3.400 zł, tj. płaca zasadnicza 2.800 zł + dodatek funkcyjny 600 zł mnożone przez 6 miesięcy) za okres od 1 lipca 1975 roku do 31 grudnia 1975 roku. Za 1976 ubezpieczona wykazała wynagrodzenie w kwocie 37.173,33 zł. W dniu 27 grudnia 2013 roku ubezpieczona wniosła o ponowne ustalenie wysokości kapitału początkowego. Decyzją z 16 stycznia 2014 roku pozwany ponownie ustalił wysokość kapitału początkowego ubezpieczonej, na dzień 1 stycznia 1999 roku, w wysokości 75.578,58 zł, przy czym do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru przyjął za 1969 rok wynagrodzenie w kwocie 4.721,00 zł, za 1973 w kwocie 12.000,00 zł, za 1974 w kwocie 20.855,00 zł, za 1975 w kwocie 33.170,00 zł oraz za 1976 w kwocie 37.173,33 zł.
Stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dokumenty złożone do akt sprawy, w tym do akt ubezpieczeniowych, akt osobowych, których wiarygodności oraz autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron procesu. Sąd Okręgowy również nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności z urzędu.
Przechodząc do rozważań merytorycznych Sąd Okręgowy wskazał, iż stosownie do treści przepisu art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.), dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy. Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych w art. 174 pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 dla osób w wieku 62 lat (ust. 2). Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 1 stycznia 1999 roku (ust. 3). Zgodnie z treścią przepisu art. 174 ust. 3 ustawy, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18 tej ustawy, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 roku. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, podstawę wymiaru świadczenia rentowego, bądź emerytalnego stanowi rzeczywiście otrzymywane wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru składek ubezpieczonego.
Sąd Okręgowy wskazał, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była wysokość wynagrodzenia ubezpieczonej za lata 1969, 1973 – 1976.
Sąd Okręgowy uznał, iż ubezpieczona w toku postępowania przed organem rentowym wykazała wysokość zarobków wpisami w legitymacji ubezpieczeniowej oraz dokumentami w postaci angaży. W ocenie Sądu Okręgowego stanowisko ubezpieczonej, iż jej zarobki były wyższe w latach 1969, 1973 – 1976 jest zasadne jedynie w odniesieniu do roku 1975. Jak wynika bowiem z angażu z 1 lipca 1975 roku, od tej daty wynagrodzenie zasadnicze ubezpieczonej wynosiło kwotę 2.800 zł, natomiast dodatek funkcyjny kwotę 600 zł, co łącznie daje kwotę 3.400 zł miesięcznie i taką kwotę należy przyjąć za okres zatrudnienia ubezpieczonej w okresie od 1 lipca 1975 roku do 31 grudnia 1975 roku. Wobec powyższego, na mocy przepisów przywołanych wyżej i w oparciu o art. 477 14 § 2 k.p.c., Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I wyroku. Na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie w pozostałym zakresie jako niezasadne.
Apelację od wyroku wywiodła ubezpieczona zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację zarobków w legitymacji ubezpieczeniowej za 1969 rok i wynagrodzeń za lata 1973 i 1974, pominięcie dodatku płacowego w 1974 roku, nieuwzględnienie dodatku stażowego w latach 1975, 1976 oraz bezpodstawne skrócenie stażu pracy w 1976 roku bez odniesienia się do okresów składkowych i nieskładkowych. W związku z powyższym apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości z przyczyn podanych w uzasadnieniu oraz zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Apelująca wniosła także o wyrównanie wysokości emerytury na rzecz ubezpieczonej od dnia złożenia odwołania tj. 31.01.2014 r.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca zarzuciła, iż Sąd Okręgowy w Gdańsku VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 07.07.2014 r. sygn. akt VIII U 235/14 w sposób niesprawiedliwy i nierzetelny ocenił przedstawione przeze nią dowody (angaże, akta osobowe etc. oraz zeznania). Apelująca podniosła, iż pozyskane przez Sąd Okręgowy, z archiwum, nowe akta osobowe i płacowe nie uwzględniono w rozstrzygnięciu sprawy. Dlatego apelująca wniosła o powtórne przeanalizowanie zarobków w wybranych latach 1968, 1969, 1973, 1974, 1975 i 1976, w których wysokość była znacznie wyższa od wykazanych przez pozwany organ rentowy w decyzji z dnia 16.01.2014 r. o powtórnym ustaleniu kapitału początkowego. Apelująca wskazała, iż w świetle uzupełnionych dokumentów będących w aktach sprawy stan faktyczny jej wynagrodzeń przedstawia się następująco:
-za rok 1967 zgodnie z decyzją,
-za rok 1968 12.000,00 zł. (12 x 1.000 zł koperta akt osobowych K. 26 karta k. 9),
-za rok 1969 12.000,00 zł. (12 x 1.000 zł. K. 26 k. 12),
-za rok 1970 zgodnie z decyzją,
-za rok 1971 zgodnie z decyzją,
-za rok 1972 zgodnie z decyzją,
-za rok 1973 16.050,00 zł. (7 x 1.250 zł. K. 26 k. 17 + 5x 1.400 zł. K. 26 k. 18 + 3 x 100,00 zł pismo (...) Nr(...)z dnia 08.01.1974),
-za rok 1974 25.059,00 zł. [5 x 1.600,00 zł. K. 26 k. 20 + (5 x 2.100,00 zł + 3 x 105,00 zł K. 26 k.21) + (2 x 210,00 zł + 17 : 30 x 210,00 zł. K. 26 k. 22, k. 24) + 17 : 30 x 2.100 zł. K. 26 k. 24 + 13 : 30 x (2.500,00 zł. + 400,00 zł. + 250,00 zł.) K. 26 k. 26 + 2.500.0 zł + 400,00 + 250,00 zł.],
-za rok 1975 40.980,00 zł. [6 x (2.500,00 zł. + 400,00 zł. + 250,00 zł. K. 26 k. 26) + 6 x (2.800,00 zł. + 600,00 zł. + 280,00 zł.) K. 26 k. 32],
-za rok 1976 44.160,00 zł. [12 x (2.800,00 zł. + 600,00 zł. + 280,00 zł.) K. 26 k. 32 k. 34],
Apelująca nadmieniła, że powyższe wyliczenia rocznych wynagrodzeń są zaniżone, gdyż nie uwzględniają zarobków wynikających ze stawek brygadowych i premii, co skutkuje obniżeniem kapitału początkowego a w konsekwencji prowadzi do mniejszej emerytury. Zdaniem apelującej jest to sytuacja dla niej krzywdząca.
Na podstawie nowo wyliczonych rocznych wynagrodzeń wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego przedstawia się następująco:
Lp.
Rok
Zarobki
Przeciętne wynagrodzenie
Wskaźnik
5 (3 : 4)
1967
10.200,00
24.192,00
42,16
1968
12.000,00
25.272,00
47,48
1969
12.000,00
26.088,00
45,99
1970
13.643,00
26.820,00
50,87
1971
16.954,00
28.296,00
59,92
1972
24.376,00
30.108,00
80,96
1973
16.050,00
33.576,00
47,8
1974
25.059,00
38.220,00
65,56
1975
40.980,00
46.956,00
87,27
1976
44.160,00
51.372,00
85,96
SUMA: 613,97
Mając na względzie powyższe ubezpieczona wskazała, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynosi 61,39 %.
Następnie ubezpieczona wymieniła długość okresów składkowych i nieskładkowych. Staż pracy:
- Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Handlu (...) w G. od 01.09.1964 roku do 17.02.1980 roku (K. 26 druk (...) Nr (...) z dnia 14.02.1980 rok) tj. 15 lat 5 miesięcy i 17 dni (185 miesięcy), w tym czasie ubezpieczona przebywała na urlopie wychowawczym (bezpłatnym) od 16.02.1977 roku do 17.02.1980 roku tj. 3 lata (36 miesięcy) (K. 26 pismo H. Z. z dnia 11.02.1980 roku),
- Zakład Usług (...) od.01.06.1991 roku do 31.03.1992 roku tj. 10 miesięcy,
-łączny okres zatrudnienia: 185 + 10 = 195 miesięcy
W związku z powyższym apelująca wskazała, iż okresy składkowe kształtują się według następującego równania tj. 195 - 36 = 159 miesięcy, a okresy nieskładkowe wynoszą 36 miesięcy. Apelująca zaznaczyła, iż ustalone ponownie rzetelne wysokości wynagrodzeń, w wybranych kolejnych 10-ciu latach pracy oraz długości okresów składkowych i nieskładkowych będą skutkowały potrzebą ponownego obliczenia przez ZUS kapitału początkowego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Apelacja wnioskodawcy zasługiwała na uwzględnienie w sposób skutkujący zmianą zaskarżonego orzeczenia poprzez zobowiązanie pozwanego organu rentowego do obliczenia wysokości należnego ubezpieczonej H. Z. kapitału początkowego przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy kapitału początkowego 61,39 %.
Prawidłowe rozstrzygnięcie każdej sprawy uzależnione jest od spełnienia przez Sąd orzekający dwóch naczelnych obowiązków procesowych, tj. przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób określony przepisami kodeksu postępowania cywilnego oraz dokonania wszechstronnej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Rozstrzygnięcie to winno również znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego adekwatnych do poczynionych ustaleń faktycznych. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia ma natomiast na celu ustalenie, czy w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd pierwszej instancji sprostał tym wymogom. Istotą postępowania apelacyjnego jest zbadanie zasadności zarzutów skierowanych przeciwko orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Sąd odwoławczy orzeka jednak w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, dokonując na nowo jego własnej, samodzielnej i swobodnej oceny, w tym oceny zgromadzonych w postępowaniu przed sądami obu instancji dowodów. Jako Sąd merytoryczny, bazując na tym samym materiale dowodowym co Sąd pierwszej instancji, Sąd odwoławczy może czynić własne, odmienne ustalenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2003 r., IV CKN 1752/00, LEX nr 78279, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2002 r., II CKN 615/00, LEX nr 55097).
Zdaniem Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy naruszył art. 233 k.p.c., co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną ocenę dokumentu w postaci legitymacji ubezpieczeniowej wnioskodawcy. W konsekwencji poczynił nieprawidłowe ustalenia prawne, co skutkowało niewłaściwą subsumpcją ustaleń faktycznych pod odpowiednie dyspozycje przepisów prawa materialnego.
O wysokości podstawy wymiaru, jako jednego z elementów mających niewątpliwy wpływ na obliczenie kapitału początkowego decyduje wysokość uzyskiwanego przez ubezpieczonego wynagrodzenia (dochodu) stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w okresie wskazanym do ustalenia tej podstawy.
Zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.), dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy. Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych w art. 174 pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 dla osób w wieku 62 lat (ust. 2). Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy, tj. na dzień 1 stycznia 1999 roku (ust. 3). Zgodnie z treścią przepisu art. 174 ust. 3 ustawy, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18 tej ustawy, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 roku. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, podstawę wymiaru świadczenia rentowego, bądź emerytalnego stanowi rzeczywiście otrzymywane wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru składek ubezpieczonego.
Wyprzedzając wywody dotyczące oceny zarzutów apelacyjnych zauważyć należy, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. z 1983 r. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed organami administracji, nie zaś postępowania przed Sądem. Jednakże ustalenie wysokości świadczenia, czyli tez i hipotetycznej emerytury będącej podstawą do obliczenia kapitału początkowego, może być dokonane w oparciu o dowody niebudzące wątpliwości, które są spójne i precyzyjne. Mając na uwadze charakter tych spraw, w tym okoliczność, że kwestię tę, wprawdzie na etapie przedsądowym dotyczącym organów administracji, uregulował prawodawca w cytowanym wyżej rozporządzeniu, Sąd może dokonywać ustaleń w powyższym zakresie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością.
W tym wypadku dopuszczalne jest jednak uwzględnianie tylko takich składników, które są pewne, wypłacane były w danym okresie stale i w określonej wysokości. Ustalenie wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego możliwe jest także za pomocą innych środków dowodowych tj. zeznań świadków, opinie biegłych itp. (por. m.in. wyroki SA we Wrocławiu: z dnia 18 stycznia 2012 r., III AUa 1555/11, LEX nr 1113058; z dnia 12 stycznia 2012 r., III AUa 1450/11, LEX nr 1110002). Uznaje się nadto, że skoro w toku postępowania sądowego strona może dowodzić wysokości wynagrodzenia wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, to dowodem tej okoliczności mogą być również dokumenty dotyczące wynagrodzenia osób zatrudnionych w tym samym okresie, w tym samym zakładzie pracy i przy pracy tego samego rodzaju co ubezpieczony, jak też zeznania tych osób, zaś rzeczą sądu winna być rzetelna analiza przedstawionych dowodów (tak np. SA w Szczecinie w wyroku z dnia 17 października 2006 r., III AUa 509/06, LEX nr 253495).
Przekładając zaprezentowane rozważania na grunt analizowanej sprawy wskazać należy, że w analizowanej sprawie, uzupełniając materiał dowodowy, stosownie do art. 382 k.p.c., Sąd II instancji ustalił na podstawie akt ubezpieczeniowych, zwłaszcza na podstawie wpisu w legitymacji ubezpieczeniowej (dowód: legitymacja ubezpieczeniowa, k. 35 a.o.) oraz zeznań wnioskodawczyni, które złożyła na rozprawie w dniu 18 września 2015 r., że wynagrodzenie ubezpieczonej za rok, gdzie nie było wpisu nie mogło być mniejsze niż minimalne wynagrodzenie w danym roku. Niniejsze dotyczy lat: 1967, 1968, 1969, mimo iż rok 1969 jest uwidoczniony w legitymacji ubezpieczeniowej w kwocie 4.721 zł. Niemniej jednak kwota ta jest zdecydowanie niższa niż kwota najniższego wynagrodzenia za całe 12 miesięcy. Wobec braku jakichkolwiek informacji, że ubezpieczona w tymże 1969 r. nie pracowała, czy też była na urlopach bezpłatnych, brak tego typu danych, Sąd Apelacyjny tenże zapis potraktował jako nieadekwatny do faktycznego czasu pracy ubezpieczonej. W konsekwencji wynagrodzenie za rok 1969 r. zostało przyjęte w wymiarze podstawowego, minimalnego w kwocie 12.000 zł. Pozostałe trzy zapisy za lata 1970-1972 są to kwoty wynikające z legitymacji ubezpieczeniowej. Dalsze Sąd Apelacyjny ustalił na podstawie danych wynikających z akt osobowych ubezpieczonej tj. wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny i dodatek stażowy. Sąd Apelacyjny nie doliczył prowizji, bowiem brak jest jakichkolwiek informacji, jakie kwoty wypłacane były faktycznie, a tylko takie mogły by stanowić podstawę do uiszczenia składki na ubezpieczenie społeczne. Jeśli zaś chodzi o 1976 r. to Sąd Apelacyjny przyjął kwotę 44.160 zł uważając, że w świetle tego co powiedziała ubezpieczona na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. i tego co znajduje się w aktach osobowych ubezpieczonej tzn. pismo z 11 lutego 1980 r., dotyczące rozwiązania umowy o pracę po upływie 3 letniego okresu urlopu bezpłatnego. Z niniejszego można przyjąć, iż ubezpieczona po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego, wróciła do pracy, pracowała na stanowisku i z wynagrodzeniem takim jak przed urlopem macierzyńskim. Stąd też do końca 1976 r. jej wynagrodzenie zasadnicze, dodatek stażowy, dodatek funkcyjny stanowi kwotę w wysokości 44.160 zł.
Odnosząc się do stażu Sąd Apelacyjny wskazuje, iż zmienia się on o tyle, że do 17 lutego 1977 r. przyjęto okres składkowy, bo brak jest danych, z których by wynikało, że ubezpieczona w tym okresie była na urlopie bezpłatnym. Natomiast od 17 lutego 1977 r. Sąd Apelacyjny przyjął okres nieskładkowy. (dowód: pismo z 11 lutego 1980 r., k. 26) Stąd też po podsumowaniu danych Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.
Mając na uwadze poczynione ustalenia Sąd Apelacyjny na mocy art. 386 § 1 k.p.c., w punkcie I zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji w ten sposób, że zobowiązał organ rentowy do obliczenia wysokości należnego ubezpieczonej H. Z. kapitału początkowego przy przyjęciu wskaźnika wysokości podstawy kapitału początkowego 61,39%.
SSA Michał Bober SSA Maria Sałańska -Szumakowicz SSO del. Monika Popielińska