descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III A Ua 1577/12

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 14 lutego 2013 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSA Barbara Ciuraszkiewicz (spr.)

SSA Barbara Pauter

SSA Danuta Rychlik-Dobrowolska

Monika Horabik

Uzasadnienie

Wyrokiem z 11 października 2012 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił odwołanie J. J. od decyzji dyrektora Biura Emerytalnego we W. z 6 marca 2012 r. waloryzującej przysługujące wnioskodawcy świadczenie emerytalne. Sąd nie obciążył wnioskodawcy kosztami postępowania.

Sąd ustalił, że J. J. pobiera od 1 grudnia 2010 r. emeryturę wojskową. Decyzją z 6 marca 2012 r. dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we W. zwaloryzował powyższe świadczenie emerytalne o kwotę 71,- zł, ustalając nową wysokość emerytury wojskowej od 1 marca 2012 r. w kwocie 4.778,47 zł.

Sąd Okręgowy uznał odwołanie za nieuzasadnione. Organ emerytalny, ustalając wysokość świadczenia emerytalnego, poprzez zwaloryzowanie dotychczasowej jego wysokości o kwotę 71,- zł, wydał decyzję zgodną z art. 4 ustawy z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2012, poz. 118). Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa.

Orzeczenie o kosztach procesu Sąd wydał w oparciu o art. 98 i 99 kpc.

Apelację od wyroku Sądu Okręgowego złożył wnioskodawca, zarzucając nieważność postępowania (art. 379 pkt 1 kpc) wobec niedopuszczalności drogi sądowej. Według skarżącego decyzja WBE jest decyzją nieistniejącą, ponieważ nie jest podpisana, brak jest dowodu doręczenia decyzji w oryginale i brak uzasadnienia. Wobec powyższego Sąd zobowiązany był dostrzec te wady decyzji, które dyskwalifikują jej cechy jako aktu prawnego i usunąć decyzję z obrotu prawnego. Skarżący wniósł o zmianę wyroku lub jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojskowemu Biuru Emerytalnemu we W. do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na apelację wojskowy organ emerytalny wniósł o jej oddalenie i o zasadzenie na swą rzecz kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacja wnioskodawcy jest nieuzasadniona.

Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, że dokonana zaskarżoną decyzją dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. waloryzacja przysługującego wnioskodawcy świadczenia emerytalnego była zgodna z przepisami ustawy z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2012, poz.118).

W myśl art. 4 ust. 1 powołanej ustawy w 2012 r. waloryzacja od dnia 1 marca polega na dodaniu do kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 29 lutego 2012 r., kwoty waloryzacji w wysokości 71,- zł. Ust. 2 art. 4 stanowi, że waloryzacja podstawy wymiaru świadczenia z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych polega na pomnożeniu podstawy wymiaru świadczenia przez wskaźnik stanowiący iloraz zwaloryzowanej kwoty świadczenia z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i kwoty tego świadczenia ustalonej na dzień poprzedzający termin waloryzacji.

Według art. 5 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, waloryzacji, o której mowa w art. 4, podlegają świadczenia pieniężne, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 66, z późn. zm.).

Zaskarżona decyzja organu rentowego jest zatem prawidłowa.

Odnośnie braku podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji wskazać należy, że art. 11 ust. 1 w/w ustawy z 13 stycznia 2012 r. dopuszczał w 2012 r. możliwość wydawania decyzji dotyczących waloryzacji emerytur i rent sporządzanych z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego i doręczanych w formie dokumentu pisemnego. Decyzje takie mogły zamiast podpisu zawierać nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do ich wydania. Zaskarżona decyzja została wydana właśnie w takiej formie, która jest prawidłowa zgodnie ze wskazanym przepisem, bo zawiera nadruk z imieniem i nazwiskiem dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. – L. K.. Wnioskodawca niewątpliwe otrzymał decyzję i zapoznał się z jej treścią, bowiem w ustawowym terminie wniósł odwołanie.

W tym miejscu warto wskazać, że wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., w sprawie K 9/12, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że:

1. art. 4 ust. 1-8 w odniesieniu do świadczeń wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1, 2, 4-15 oraz w art. 6 w związku z art. 7 i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 13 stycznia 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 118) są zgodne z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zasadami ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz ochrony praw nabytych wynikającymi z art. 2 Konstytucji, zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji,

2. art. 4 ust. 1-8 w odniesieniu do świadczeń wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz w art. 6 w związku z art. 7 i art. 8 ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 nie są niezgodne z art. 67 ust. 1 Konstytucji oraz są zgodne z zasadami ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz ochrony praw nabytych wynikającymi z art. 2 Konstytucji, zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji,

3. art. 5 ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z zasadą określoności prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji,

4. art. 5 ust. 1 pkt 4-6 i 12 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim różnicuje wysokość świadczeń w zależności od daty ich przyznania, jest zgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji, zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji,

5. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r., nr 101) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i 10 ustawy powołanej w punkcie 1 są zgodne z art. 19 Konstytucji a w zakresie, w jakim nie dotyczą weteranów walk o niepodległość, nie są niezgodne z art. 19 Konstytucji (opublikowano w Dz.U.2012/1555).

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów wnioskodawcy sprowadzających się do wskazania wielu naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2012 r., I UK 267/11 (LEX nr 1215777), zgodnie z którym sąd odwoławczy (podobnie zresztą, jak sąd pierwszej instancji) przy rozpoznawaniu sprawy z odwołania wniesionego od decyzji organu rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych w ogóle nie stosuje przepisów procedury administracyjnej, ale przepisy k.p.c. Nadto, wady decyzji organu rentowego spowodowane naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego pozostają poza przedmiotem postępowania w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych. W szczególności wśród przewidzianych w art. 477 9 § 3, art. 477 10 § 2 i art. 477 14 k.p.c. sposobów rozpoznania odwołania przez sąd nie przewidziano stwierdzania nieważności decyzji organu rentowego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2009 r., I UK 189/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 187; z dnia 27 kwietnia 2010 r., II UK 336/09, LEX nr 604222 oraz z dnia 1 września 2010 r., III UK 15/10, LEX nr 667499).

Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny oddalił apelację wnioskodawcy na podstawie art. 385 kpc.

Orzeczenie o kosztach postępowania w postępowaniu apelacyjnym znajduje uzasadnienie w treści art. 98 kpc w zw. z § 6 pkt 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności prawne radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), o czym orzeczono, jak w pkt. II sentencji wyroku.