Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUa 1558/12
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 19 marca 2013 r.
Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
w składzie:
SSA Barbara Mazur
SSA Maria Sałańska - Szumakowicz
SSA Bożena Grubba (spr.)
Artur Lichota
po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. w Gdańsku sprawy J. S. przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w G. o waloryzację świadczenia na skutek apelacji J. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt VIII U 903/12 oddala apelację.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2012 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
w G. odmówił uwzględnienia wniosku J. S. i doliczenia do jego wysługi emerytalnej okresu zatrudnienia wykonywanego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej od dnia 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2011 r. w Zakładzie (...) w G..
Powyższą decyzję zaskarżył J. S. wnosząc o jej zmianę poprzez obliczenie należnej mu emerytury z uwzględnieniem okresu zatrudnienia od dnia 1 stycznia 2001 r.
do 31 grudnia 2011 r.
W odpowiedzi na powyższe odwołanie pozwany organ emerytalny wniósł o jego oddalenie.
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r. oddalił odwołanie.
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu pierwszej instancji.
Ubezpieczony J. S. pełnił nieprzerwanie służbę wojskową od dnia
28 września 1962 r. do dnia 3 maja 1979 r. Łączny okres zatrudnienia uznany przez Wojskowe Biuro Emerytalne do wysługi emerytalnej ubezpieczonego wynosi 19 lat,
6 miesięcy i 17 dni. Wnioskodawca otrzymuje z Wojskowego Biura Emerytalnego
w G. emeryturę, której procentowy wymiar wynosi 75 % podstawy wymiaru.
W okresie od 15 października 1981 r. do 31 grudnia 2011 r. J. S. był zatrudniony w Zakładzie (...) Sp. z o.o. na stanowisku specjalisty ds. technicznych. W dniu 24 kwietnia 2012 r. ubezpieczony wniósł do pozwanego o doliczenie do wysługi emerytalnej nieuwzględnionego dotychczas okresu zatrudnienia
w Zakładzie (...) w G.. W dniu 30 kwietnia 2012 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w G. wydał zaskarżoną decyzję.
Sąd Okręgowy odwołał się do treści art. 14 ust. 1 i 2 i art. 18 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowy i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r.,
Nr 8, poz. 66 ze zm.) i wskazał, że skarżący od momentu ustalenia prawa do świadczenia,
aż do chwili obecnej otrzymuje świadczenie w maksymalnym wymiarze.
Wobec powyższego, pomimo, że skarżący kontynuował zatrudnienie i opłacał z tego tytułu składki ubezpieczeniowe, brak było podstaw do doliczenia tego okresu do jego wysługi emerytalnej.
Wobec uznania, że odwołanie jest niezasadne, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c.
w zw. z cytowanymi przepisami Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji.
Apelację od wyroku wywiódł ubezpieczony J. S..
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił ustawy Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawie zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin, w której określono Wojskowym Biurom Emerytalnym tryb postępowania po zgłoszeniu zatrudnienia, jeżeli zgłaszający pracował po dniu 31 grudnia 1998 r.
Apelujący wskazał, że § 13 punkt 3 cytowanej ustawy ma jednoznaczne znaczenie
i jest sprzeczny z ustawą z dnia 10 grudnia 1993 r. Wskazany paragraf stanowi, że okresy składkowe i nieskładkowe oraz okresy opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne
i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r. dolicza się do wysługi emerytalnej, jeżeli zostały udowodnione w sposób określony w art.117 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszach Ubezpieczeń Społecznych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Apelacja wnioskodawcy J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu, zaś zarzuty skarżącego są niezasadne.
Sąd Okręgowy przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe, a w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił też uchybień w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej uzasadniających ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji Sąd odwoławczy oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał
je za własne, nie widząc w związku z tym konieczności ich ponownego szczegółowego przytaczania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776).
Wskazać należy, że ubezpieczony ma prawo do emerytury wojskowej, której procentowy wymiar wynosi 75 % podstawy wymiaru. W okresie od 15 października 1981 r. do 31 grudnia 2011 r. J. S. był zatrudniony w Zakładzie (...) Sp. z o.o. na stanowisku specjalisty ds. technicznych. Ubezpieczony domaga się doliczenie do wysługi emerytalnej nieuwzględnionego dotychczas okresu zatrudnienia
w Zakładzie (...) w G..
W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w G. z dnia 30 kwietnia 2012 r. jest właściwa.
Sąd Okręgowy w rozważaniach prawnych zasadnie odwołał się do treści art. 14 ust.
1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 ze zm.), który stanowi, że emerytowi uprawnionemu do emerytury obliczonej na podstawie art. 15 dolicza się na jego wniosek
do wysługi emerytalnej, z zastrzeżeniem ust. 2, następujące okresy przypadające
po zwolnieniu ze służby:
1)zatrudnienia przed dniem 1 stycznia 1999 r. w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy;
2)opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r. lub okres nieopłacania składek z powodu przekroczenia w trakcie roku kalendarzowego kwoty rocznej podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia.
Okresy, o których mowa w ust. 1, dolicza się do wysługi emerytalnej, jeżeli: emerytura wynosi mniej niż 75 % podstawy jej wymiaru oraz emeryt ukończył 55 lat życia - mężczyzna i 50 lat życia - kobieta albo stał się inwalidą (ust. 2).
Art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że kwota emerytury bez uwzględnienia dodatków, zasiłków i świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 25, nie może przekraczać 75 % podstawy wymiaru emerytury.
Z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca otrzymuje świadczenie
w maksymalnej wysokości.
Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w apelacji, wskazać należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Wnioskodawca powołał się na § 10 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania
i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. z 2012 r., poz. 194).
Ubezpieczony powołuje się na regulacje prawne umieszczone w rozdziale trzecim „Dokumentowanie wniosków o świadczenie”. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 4 i 7 zainteresowany ubiegający się o emeryturę lub rentę inwalidzką załącza do wniosku dokumenty potwierdzające okoliczności uzasadniające prawo do tych świadczeń: orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej, a jeżeli takie nie zostało jeszcze wydane - wskazanie właściwej komisji lekarskiej (pkt 4), stwierdzające okresy składkowe i nieskładkowe oraz okresy opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r. (pkt 7).
Z treści przywołanego przepisu wynika, że apelujący powołuje się na treść § 16 ust.
3 (a nie § 13 ust. 3), który stanowi, że okresy składkowe i nieskładkowe oraz okresy opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe po dniu 31 grudnia 1998 r. dolicza się do wysługi emerytalnej, jeżeli zostały udowodnione w sposób określony w art. 117 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Wskazane regulacje nie znajdują zastosowania w sytuacji apelującego, ponieważ dotyczą one dopiero etapu składania wniosku o świadczenie, a wnioskodawca ma już prawo
do świadczenia i je realizuje.
Ponadto zauważyć należy, że apelujący błędnie podnosi, że powoływane przez niego regulacja prawne zawarte w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz.U.
z 2012 r., poz. 194) są sprzeczne z ustawą z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowy i ich rodzin (t.j. Dz. U. Z 2004r., Nr 8, poz.66).
Wskazane rozporządzenie zostało wydane na podstawie na podstawie art. 37 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, ze zm.) i jest aktem wykonawczym, który nie może być sprzeczny z ustawą.
Biorąc pod uwagę poczynione wyżej ustalenia i rozważania w ocenie Sądu Odwoławczego apelacja J. S. była nieuzasadniona, wobec czego na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.