Art. 110a ustawy o FUS daje prawo do jednorazowego przeliczenia emerytury w przypadku osób, które osiągały wysokie zarobki (wskaźnik podstawy wymiaru na poziomie ponad 250%) i odprowadzały przed 1 stycznia 1999 r. wysokie składki emerytalne. Do wyliczeń muszą być jednak przyjęte również zarobki przypadające chociażby w części po uzyskaniu prawa do emerytury, co wynika z literalnego brzmienia ww. przepisu. Ubezpieczony spełnia warunek wykazania podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, ponieważ po przyznaniu mu emerytury, tj. od 16 stycznia 2003 r., był zatrudniony w okresie od 1 września 2017 r. do 30 listopada 2017 r., jednak nie spełnia on warunku wykazania wskaźnika wysokości podstawy wymiaru powyżej 250% w 10 kolejnych latach wybranych z 20 lat przypadających bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłosił wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia, tj. w latach 2008 - 2017, bo w tym okresie wnioskodawca posiada jedynie trzy miesiące okresów składkowych, co spowodowało, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosi jedynie 11,71%.
Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.