descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III AUa 1334/12

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 10 kwietnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska

SSA Marta Sawińska (spr.)

SSA Maria Michalska-Goźdź

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 17 czerwca 2011 r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. odmówił M. S. przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, w rozpatrzeniu wniosku z dnia 1 lutego 2011 r.

Od decyzji powyższej wnioskodawczyni odwołała się do Sądu Okręgowego w Poznaniu.

Wyrokiem z dnia 12 września 2011 r. odwołanie oddalono.

U podstaw powołanego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

M. S. ma 55 lat, posiada wykształcenie średnie (elektromechanik), ostatnio pracowała jako pracownik magazynowy. Od dnia 25 czerwca 1999 r. pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznaną decyzja pierwszorazową z dnia 22 czerwca 1999 r. prawo do świadczenia przyznawano na dalsze okresy na mocy kolejnych decyzji pozwanego. Decyzją z 6 kwietnia 2007 r. przyznano prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 marca 2007 r. do 31 marca 2011 r.

Powołany w sprawie zespół biegłych sądowych kardiolog, neurolog i specjalista medycyny pracy rozpoznał u odwołującej zespół bólowy szyjny i lędźwiowy w wywiadzie okresowo korzeniowy u osoby ze zmianami zwyrodnieniowo – dyskopatycznymi kręgosłupa, naczyniopochodne bóle i zawroty głowy u osoby z zaznaczonym zanikiem korowo-podkorowym mózgu bez zaburzeń sfery poznawczej, nadciśnienie tętnicze, wadę wzroku w korekcji okularowej i szumy uszne w wywiadzie.

W opinii biegłych odwołująca jest zdolna do pracy . Mimo rozpoznanych schorzeń narządu ruchu ( w tym zniesienie odruchu skokowego prawego oraz osłabienie czucia po zewnętrznej stronie podudzia i na stopie prawej bez jej opadania) zachowana jest zadowalająca sprawność ruchowa, brak klinicznych wykładników dysfunkcji kręgosłupa, objawów korzeniowych i ubytkowych . Powyższe stanowi o poprawie stanu zdrowia.

Przeciwwskazaniem jest jedynie szczególnie ciężka praca fizyczna, której odwołująca nie wykonywała.

Z przyczyn kardiologicznych brak niezdolności do pracy albowiem nadciśnienie przebiega bez powikłań narządowych, ma charakter łagodny, wydolność serca jest zachowana.

Odwołująca może zarobkować jako referent w biurze, pracownik biura magazynu, w handlu narzędziami, w portierniach i recepcjach, w kontroli jakości i przy obsłudze klienta, ewentualnie z elementami pracy fizycznej lekkiej jako sprzątaczka , wiele czynności może podjąć także po szkoleniu stanowiskowym.

W tak ustalonym - na podstawie akt pozwanego oraz opinii biegłych - stanie faktycznym sąd uznał wniesione odwołania za bezzasadne.

Sąd uznał złożone dokumenty z wiarygodne wobec ich urzędowego charaktery i niezakwestionowania ich prawdziwości przez żadną ze stron postępowania.

Co do opinii biegłych sądowych sąd wskazywał na zastrzeżenia odwołującej do pierwszej ze składanych opinii, okoliczność uzupełnienia postępowania dowodowego o dowód z opinii kolejnego zespołu biegłych (w tym specjalisty medycyny pracy powołanego na wyraźny wniosek odwołującej). W toku rozprawy dokonano także odebrania od biegłych ustnych wyjaśnień złożonej opinii.

Oceniając tak zebrany materiał dowodowy sąd wskazywał ,iż złożone opinie uznał za złożone zgodnie z posiadana wiedzą fachową i przekonujące. Biegli wbrew zarzutom ubezpieczonej przeprowadzili wnikliwą analizę jej stanu zdrowia , przebiegu leczenia i rehabilitacji, diagnostyki( w tym KT głowy). Wskazali także na czyn ich zdaniem polega poprawa stanu zdrowia w stosunku do stanu z marca 2007 r.

W ocenie sądu biegli w sposób klarowny przedstawili swój tok rozumowania prowadzący do wniosków końcowych, przedstawili wyczerpującą argumentację , odnieśli się także do zarzutów odwołującej. Opinie są rzetelne i wyczerpujące , zgodne nadto z zasadami logiki.]

Sąd dał wiarę zeznaniom odwołującej wobec zbieżności wyjaśnień z treścią złożonej dokumentacji medycznej.

W tym stanie rzeczy sąd przywołał Sąd I instancji przywołał brzmienie art.57 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych stanowiący, że renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy;

2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3)niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z art.61 prawo do renty, które zostało wstrzymane z powodu ustąpienia niezdolności do pracy podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.

Sąd przywołał także unormowanie art.12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 39 z 2004 r. poz.353 ze

zm.) w myśl których niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie

lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności

organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie

niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do

pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Zgodnie z art.13 przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;

2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Sąd wskazywał, że w zakresie oceny zdolności do pracy ubezpieczonej oparł swe rozstrzygnięcie w głównej mierze na opiniach powołanych do sprawy biegłych. Zostały one w uznaniu sądu sporządzone rzetelnie, w oparciu o fachową wiedzę, po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską i przeprowadzeniu samodzielnego badania . Opinie zostały logicznie, jasno i wyczerpująco uzasadnione.

Apelację od powołanego orzeczenia wywiodła M. S., domagając się zmiany wyroku i przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia apelująca naprowadzała, że kwestionuje wypowiedzi biegłego neurologa złożone na rozprawie . Wskazywała, że zgłaszała uwagi o opadaniu prawej stopy i cierpnięcia prawej ręki. Musi brać leki i gimnastykować się. Powiększają się zmiany w pamięci, sugerowana przez biegłego medyka pracy praca sprzątaczki jest zdaniem apelującej ciężką pracą fizyczną.

Pozwany organ rentowy nie zajął wobec wniesionej apelacji żadnego stanowiska.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacja M. S. jest bezzasadna.

Na wstępie Sąd Apelacyjny wskazuje , że w pełni akceptuje ustalenia poczynione na etapie postępowania pierwszo instancyjnego przez co zbędne jest ich ponowne w tym miejscu szczegółowe przywoływanie.

Prawidłowo przywołał Sąd I instancji materialno prawne podstawy wniosku rentowego I. D. oraz kwestionowanego odwołaniem rozstrzygnięcia.

W myśl art.57 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1)jest niezdolny do pracy;

2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3)niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z art.61 prawo do renty, które zostało wstrzymane z powodu ustąpienia niezdolności do pracy podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.

Sąd przywołał także w pełni zasadnie unormowanie art.12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998

r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 39 z 2004 r. poz.353 ze zm.) w myśl których niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Zgodnie z art.13 przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

1)stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;

2)możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Z kolei w myśl art.61 ustawy emerytalnej prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy.

Całkowicie chybione są zarzuty podniesione w apelacji.

W uznaniu Sądu II instancji nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa procesowego, określającego zasady swobodnej sędziowskiej oceny materiału dowodowego ujętych w art.233 k.p.c. , do tego bowiem zmierza apelująca w ramach stawianych zarzutów.

Powołano dowód z opinii biegłych sądowych specjalności odpowiednich do schorzeń ujawnionych u wnioskodawczyni. Dokonano uzupełnienia pierwotnej opinii dodatkowo o stanowisko biegłego specjalisty medycyny pracy. Sporządzono także końcową opinię łączną wszystkich biegłych. Biegli zostali dodatkowo przesłuchani na rozprawie przy umożliwieniu odwołującej zadawania im szczegółowych pytań odnośnie stanowiska ujawnionego w opiniach.

Dołączono do akt sprawy i poddano analizie biegłych całą złożoną przez odwołującą dokumentację medyczną.

W treści opinii odnotowano zgłaszane przez odwołującą dolegliwości: cierpnięcie prawej ręki, jej osłabienie. Nie odnotowano skarg na rzekome opadanie prawej stopy i nie stwierdzono powyższego w badaniu przedmiotowym . Przywołano dane diagnostyczne w całości zgodnie z przedłożoną do akt ZUS i akt sądowych dokumentacją medyczną wnioskodawczyni.

W tym stanie uznać należy zarzuty stawiane w apelacji za dowolną, niczym nie popartą polemikę z prawidłowymi ustaleniami lekarzy sądowych.

Mając na uwadze całość zaprezentowanej argumentacji orzeczono o oddaleniu apelacji jako bezzasadnej w oparciu o treść art.385 k.p.c.

SSA Marta Sawińska SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska SSA Maria Michalska-Goźdź