descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt III AUa 1313/16

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 9 stycznia 2017 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

SSA Alicja Podlewska

SSA Bożena Grubba SSA Alicja Podlewska SSA Aleksandra Urban

Uzasadnienie

Ubezpieczony L. J. wniósł odwołanie od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 maja 2015 r., odmawiającej mu prawa do emerytury w wieku emerytalnym niższym od powszechnego.

Skarżący domagał się przyjęcia, że pracował w warunkach szczególnych, wykonując prace maszynisty spycharki w Przedsiębiorstwie (...) w D. Zarząd K. (dalej: (...); od dnia 10 września 1973 r. do dnia 16 maja 1975 r.), (...) w O. (dalej: (...) w O.; od dnia 14 czerwca 1975 r. do dnia 09 sierpnia 1975 r.), (...) Przedsiębiorstwie (...) w O. (dalej: (...) w O.; od dnia 28 października 1975 r. do dnia 12 listopada 1982 r.), (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym w I. (dalej: (...) w I.; od dnia 15 listopada 1982 r. do dnia 22 marca 1989 r.) oraz (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. (dalej: (...) w O.; od dnia 17 maja 1996 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.). Na dowód potwierdzenie charakteru pracy ubezpieczonego w powyższych okresach (poza zatrudnieniem w (...) w O.) skarżący wniósł o przesłuchanie świadków.

Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie.

W uzasadnieniu stanowiska organ rentowy podniósł, że wprawdzie wnioskodawca osiągnął wiek emerytalny wynikający z tych przepisów i udowodnił wymagany okres ubezpieczenia przed dniem 01 stycznia 1999 r., wynoszący 25 lat, nie jest przy tym członkiem otwartego funduszu emerytalnego, nie udowodnił jednak 15 lat pracy w warunkach szczególnych do dnia 01 stycznia 1999r. Uznano za taką pracę 2 lata, 10 miesięcy i 4 dni z okresu zatrudnienia w (...) w O. na stanowisku maszynisty spycharki, nie uznając pozostałych okresów zatrudnienia ubezpieczonego przed 1999 r. Organ rentowy podniósł także, że przedłożone zaświadczenie z dnia 01 sierpnia 2008 r., dotyczące pozostałego okresu pracy w (...) w O., sporządził przechowawca akt osobowych, a nadto, iż ze zgromadzonej dokumentacji wynikają rozbieżności, co do zajmowanych stanowisk w trakcie pracy w (...) w I. i w (...) w O.. Przed organem rentowym ubezpieczony nie domagał się zaliczenia okresu pracy w (...) w O., jako okresu pracy w szczególnych warunkach.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy oddalił odwołanie L. J.. Sąd I instancji poczynił następujące ustalenia faktyczne oraz przeprowadził następujące rozważania prawne:

Skarżący urodził się w dniu (...), zatem w dniu (...) ukończył 60 lat. W okresie od dnia 02 września 1970 r. do dnia 30 czerwca 1973 r. ubezpieczony był uczniem w Przedsiębiorstwie (...) w K. w ramach nauki zawodu w zawodzie mechanika maszyn budowlanych.

W okresie od dnia 10 września 1973 r. do dnia 16 maja 1975 r. skarżący był zatrudniony w (...), w którym od dnia 01 grudnia 1973 r. wykonywał pracę maszynisty spycharki. We wcześniejszym okresie ubezpieczony figurował w dokumentacji osobowej, jako ślusarz remontowy, a w rzeczywistości był pomocnikiem maszynisty spycharki i przyuczał się do zawodu, pracując z głównym operatorem na jednej maszynie.

Pomiędzy dniem 14 czerwca 1975 r., a dniem 09 sierpnia 1975 r. ubezpieczony pracował w (...) w O. na stanowisku maszynisty spycharki. Od dnia 28 października 1975 r. do dnia 12 listopada 1982 r. pracodawcą skarżącego było (...) w O., gdzie pracował, jako maszynista spycharki.

W okresie od dnia 15 listopada 1982 r. do dnia 22 marca 1989 r. ubezpieczony pracował w (...) w I. na stanowisku maszynisty spycharki. W trakcie tego okresu pracy skarżący uczęszczał do szkoły dla dorosłych w trybie niestacjonarnym, na co otrzymywał dni wolne od pracy w ramach urlopu uczniowskiego, których później nie odpracowywał. W trakcie tego okresu zatrudnienia oraz w (...) w O. ubezpieczony jednocześnie wykonywał pracę naprawcze swoje sprzętu. W okresie zimowym, przez okres ok. jednego miesiąca maszyny do ciężkich robót ziemnych nie pracowały na budowach i były naprawiane w warsztatach mechanicznych m.in. przez maszynistów spycharek.

Od dnia 21 lutego 1989 r. do dnia 24 sierpnia 1993 r. skarżący prowadził własną działalność gospodarczą.

W okresie od dnia 20 lutego 1995 r. do dnia 20 maja 1995 r. wnioskodawca był zatrudniony w (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na stanowisku zmianowego. W trakcie tego okresu pracy skarżący zajmował się obsługą maszyn tartacznych do obróbki drewna.

Następnie skarżący pomiędzy dniem 17 maja 1996 r., a dniem 31 grudnia 1998 r. pracował w (...) w O.. W dokumentacji osobowej skarżący figurował, jako operator koparki-mechanik, mechanik warsztatu, kierowca-operator koparki, mechanik, hydraulik-operator koparki i mechanik, monter instalacji wodno-kanalizacyjnych.

Poza okresami wskazanymi wyżej wnioskodawca nie miał innych okresów ubezpieczenia przed 1999 r.

W ocenie Sądu odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Skarżący bezspornie spełnia kryterium wymaganej na dzień 01 stycznia 1999 r. sumy 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, skończył 60 lat i nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Spór ograniczał się do tego, czy ubezpieczony legitymuje się stażem 15 lat pracy w warunkach szczególnych, również na dzień 01 stycznia 1999 r.

Wnioskodawca z tego okresu aktywności zawodowej przedłożył zarówno świadectwa pracy w warunkach szczególnych, jak również „zwykłe” świadectwa pracy. Podkreślenia wy-maga, że wprawdzie zgodnie z § 2 ust. 2 powoływanego wcześniej rozporządzenia RM z 1983 r. okresy pracy m.in. w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w odpowiednim świadectwie, jednak świadectwo takie bądź jego brak nie jest jednak bezwzględną przesłanką ani do zaliczenia, ani do niezaliczenia danej pracy, jako wykonywanej w szczególnych warunkach. Decydujące znaczenie ma zawsze fakt rzeczywistego wykonywania pracy w szczególnych warunkach, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W sądowym postępowaniu odwoławczym możliwe jest ustalenie charakteru pracy także w oparciu o inne dowody niż świadectwo z zakładu pracy nawet, jeśli pracownik go nie posiada, bądź przedkłada świadectwo nieodpowiadające określonej w przepisie formie. Sam fakt przedłożenia świadectwa pracy w warunkach szczególnych nie jest równoznaczny ze świadczeniem pracy w warunkach szczególnych.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zasadne było przyjęcie, że skarżący nie legitymuje się stażem 15 lat pracy w warunkach szczególnych przed 1999 r.

Sąd I instancji podkreślił, że aby skarżący wykazał, co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, musiałby udowodnić, iż tego rodzaju pracę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w każdym zakładzie pracy wymienionym w swoim żądaniu, również w (...) w O., gdyż nawet przy uwzględnieniu pozostałych niespornych i spornych okresów pracy skarżącego, jako maszynisty spycharki, nie spełniłby on tej przesłanki. Przy czym zaznaczenia wymaga, że ewentualnemu zaliczeniu do tego stażu pracy z okresu zatrudnienia skarżącego w (...) podlegałby okres od dnia 01 grudnia 1973 r. do końca zatrudnienia, a nie okres od dnia 10 września 1973 r., tak jak podnosił ubezpieczony, gdyż sam skarżący na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. wyjaśnił, że w początkowym okresie pracował, jako pomocnik maszynisty, operując na jednej maszynie razem z głównym maszynistą w ramach przyuczenia do zawodu, dzieląc się czynnościami.

Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że skarżący w początkowym okresie zatrudnienia w (...) przed dniem 01 grudnia 1973 r. nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy maszynisty spycharki, co wprost wynikało z jego wyjaśnień i wykluczało ten okres z zaliczenia w stażu pracy w warunkach szczególnych. Również odliczeniu z tych okresów zatrudnienia podlegały dni nieusprawiedliwionych nieobecności, okresy urlopów bezpłatnych, a także nieodpracowywanych dni wolnych, których udzielano wnioskodawcy w związku z nauką w szkole dla dorosłych w systemie niestacjonarnym – jak sam wskazał ubezpieczony, co najmniej raz skorzystał z okresu 14 dni wolnych od pracy, a nadto pojedynczych dni z tego tytułu. Do tego w czasie zatrudnienia w (...) w I. budzi wątpliwość charakter pracy skarżącego w okresie zimowym, w trakcie którego dokonywano napraw na warsztacie i nie wykonywano prac na budowach (zeznania świadka A. M. (1)). Z kolei świadek A. M. (2) wprawdzie zeznał, że na budowach zazwyczaj w okresach zimowych pozostawała jedna spycharka wraz z operatorem, niemniej jednak żaden z dowodów po pierwsze nie wskazuje wprost, iż była to maszyna skarżącego, a po drugie w ocenie Sądu Okręgowego w okresie zimowym na budowach nie było zapotrzebowania na stałą i w pełnym wymiarze czasu pracę tego rodzaju. Ten sam świadek zeznał, że w tych okresach przy pomocy spycharki odśnieżano, czy wyciągano samochody, w świetle czego trudno uznać, że w okresie zimowym skarżący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę maszynisty spycharki.

W takim stanie rzeczy przy badaniu uprawnień skarżącego do świadczenia emerytalnego istotną rolę stanowił charakter pracy skarżącego również w (...) w O. (zatrudnienie od dnia 17 maja 1996 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.). W ocenie Sądu I instancji nie mogło zyskać aprobaty stanowisko ubezpieczonego, że w tym okresie zatrudnienia wykonywał on stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązki maszynisty spycharki.

Ubezpieczony żądanie w tym zakresie oparł jedynie o swoje twierdzenia, a także świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 21 marca 2001 r. Nadto Sąd Okręgowy dysponował dokumentacją z akt osobowych skarżącego z tego okresu pracy. Istotnym jest, że sam fakt wystawienia świadectwa pracy w warunkach szczególnych nie jest równoznaczny z wykonywaniem pracy w warunkach szczególnych i nie stanowi samoistnie podstawy do uwzględnienia przy ustalaniu uprawnień do świadczenia emerytalnego. Decydujące znaczenie ma zawsze fakt rzeczywistego wykonywania pracy w szczególnych warunkach, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Przy tym przy rozstrzyganiu o zasadności żądania przyznania tego prawa, fakt pracy w warunkach szczególnych nie może budzić wątpliwości. Jakkolwiek w niejednoznacznych sytuacjach faktycznych może być przedmiotem postępowania dowodowego, to jednak wymaga dowodów przekonujących, niewątpliwych i przede wszystkim spójnych. Oczywistym i utrwalonym orzeczniczo jest, że dowodzenie wykonywania pracy w warunkach szczególnych nawet wyłącznie na podstawie zeznań świadków (których skarżący za omawiany okres nie zaproponował) jest niemiarodajne, właśnie z uwagi na ułomność ludzkiej pamięci i faktyczną niemożność weryfikacji zdarzeń sięgających zwykle kilkadziesiąt lat wstecz. Zatem by dowody osobowe mogły zostać zaakceptowanie, jako wiarygodne, wymagają potwierdzenia w dokumentacji pracowniczej gromadzonej chronologicznie na przestrzeni lat pracy. Świadectwo o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych przez skarżącego w (...) w O. zostało wystawione w dniu 21 marca 2001 r., więc jest dokumentem wydanym już po rozwiązaniu stosunku pracy. Z kolei w dokumentacji osobowej z tego okresu pracy (koperta k. 15 a.s.) skarżący figurował, jako operator koparki-mechanik (karty zarobkowe, „zwykłe” świadectwo pracy z dnia 15 grudnia 1998 r., umowa o pracę, aneks do umowy), mechanik warsztatu (meldunki), kierowca-operator koparki (zaświadczenie lekarskie), mechanik (kwestionariusz osobowy), hydraulik-operator koparki i mechanik (zaświadczenie o szkoleniu), monter instalacji wodno-kanalizacyjnych (podanie o pracę).

Reasumując Sąd Okręgowy wyeksponował, że poza świadectwem wykonywania prac w warunkach szczególnych z dnia 21 marca 2001 r. na stanowisku maszynisty spycharki, nie ma żadnych innych dowodów potwierdzających pracę skarżącego w tym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, przy czym w aktach osobowych znajduje się dokumentacja wprost przecząca twierdzeniu ubezpieczonego w tym zakresie.

W ocenie Sądu I instancji świadectwo pracy z dnia 21 marca 2001 r. w świetle pozostałych dowodów w postaci dokumentacji pracowniczej należało uznać za niewiarygodne, jako oczywiście sprzeczne z przywołanym wyżej § 2 ust. 2 rozporządzenia RM z 1983 r. W takiej sytuacji prymat należało przyznać danym wynikającym z dokumentów, z których nie wynika, aby skarżący w trakcie zatrudnienia w (...) w O. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracę maszynisty spycharki. Niewystarczające są dla przyjęcia przeciwnego ustalenia zeznania skarżącego, jakoby meldunki o jego nietrzeźwości z określeniem ubezpieczonego, jako pracownika warsztatu, wynikały tylko z okazjonalnego skierowania go do tego właśnie warsztatu. Gdyby tak było, niewątpliwie w meldunkach okoliczność ta zostałaby zaznaczona.

Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wywiódł ubezpieczony L. J. zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego zmianę, zarzucając poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych, co wpłynęło na wydanie wadliwego rozstrzygnięcia. Ubezpieczony w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego odniósł się do poszczególnych okresów pracy, twierdząc, iż spełnia wymóg posiadania okresu co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacja L. J. nie zasługuje na uwzględnienie.

Wywiedziony przez L. J. środek odwoławczy pozbawiony jest, bowiem waloru doniosłości prawnej, skutkującego koniecznością zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Apelacyjny eksponuje, iż w niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami koncentrował się na kwestii spełnienia przez ubezpieczonego przesłanki posiadania okresu, co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wobec spełnienia przez niego pozostałych przesłanek do uzyskania prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.

Na wstępie rozważań Sąd Apelacyjny stwierdza, iż Sąd drugiej instancji zobowiązany jest do rozpoznania sprawy ponownie, czyli w sposób w zasadzie nieograniczony bada sprawę rozstrzygniętą przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym postępowanie apelacyjne - choć odwoławcze - ma charakter rozpoznawczy (merytoryczny) i stanowi dalszy ciąg postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji.

W przedmiotowej sprawie, wobec braku sporu w przedmiocie wykładni prawnej, rozstrzygnięcie determinowane było wyłącznie poprzez właściwe ustalenia faktyczne, które dopiero w procesie subsumpcji prawnej mogły prowadzić do przyznania lub odmowy przyznania dochodzonego przez L. J. świadczenia.

Sąd Apelacyjny stwierdza, iż analiza okresów pracy ubezpieczonego w odpowiednio: Przedsiębiorstwie (...), (...) w O., (...) Przedsiębiorstwie (...) w O., (...) Sp. z o.o. w I. czy też (...) Sp. z o.o. nie prowadzi do wzruszenia orzeczenia Sądu Okręgowego, które to rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Przechodząc do szczegółowej analizy okresów zatrudnienia ubezpieczonego, które mogłyby zostać uznane za świadczenie pracy w warunkach szczególnych Sąd odwoławczy stwierdza, co następuje:

1. W okresie od dnia 11 września 1973 roku do dnia 16 maja 1975 roku ubezpieczony pracował w Przedsiębiorstwie (...). Dostrzeżenia jednakże wymaga, iż w angażu, stanowisko ubezpieczonego określono, jako „ ślusarz remontowy” oraz „ maszynista spycharki”. Istotne jest, iż dnia 17 października 1973 roku L. J. uzyskał prawo do obsługi ciężkich maszyn budowlanych i okopowych, rodzaj specjalności spycharki, typ do 100 KM.

Jednakże, zaakcentować należy, iż dopiero od dnia 01 grudnia 1973 roku ubezpieczony został przesunięty ze stanowiska „ pomocnika maszynisty spycharki gąsienicowej” na stanowisko „ maszynisty spycharki gąsienicowej”. Wobec powyższego okres pracy w warunkach szczególnych, który powinien zostać uwzględniony obejmuje okres wyłącznie od dnia 01 grudnia 1973 roku do dnia 16 maja 1975 roku.

2. W okresie od dnia 10 czerwca 1975 roku do dnia 09 sierpnia 1975 roku L. J. pracował, jako „ maszynista spycharki” na rzecz (...) w O..

3. Od dnia 28 października 1975 roku do dnia 12 listopada 1982 roku ubezpieczony pracował na stanowisku „maszynista spycharki” w (...) Przedsiębiorstwie (...) w O..

4. W okresie od dnia 15 listopada 1982 roku do dnia 22 marca 1989 roku ubezpieczony świadczył pracę w (...) Sp. z o.o. w I. na stanowisku „maszynista spycharki”. Tytuł mistrza w zawodzie mechanik silników spalinowych ubezpieczony uzyskał dnia 03 kwietnia 1984 roku. W trakcie zatrudnienia odbył kurs maszynistów spycharek kl. II . (uprawnienia uzyskał od dnia 03 marca 1985 roku).

Po zsumowaniu powyższych okresów, staż pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych wyniósłby łącznie 15 lat 0 miesięcy oraz 10 dni. Jednakże, od tychże okresów należałoby odjąć okresy nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy ubezpieczonego, które nastąpiły:

-

W dniu 07 czerwca 1976 roku – jeden dzień.

-

Od dnia 11 kwietnia 1977 roku do dnia 15 kwietnia 1977 roku (od poniedziałku do piątku) – pięć dni.

-

Od dnia 04 października 1982 roku do dnia 12 października 1982 roku (od poniedziałku do wtorku następnego tygodnia) – siedem dni.

Łącznie, zatem przez 13 dni we wskazanych powyżej okresach ubezpieczony nie wykonywał pracy i okres ten winien zostać ubezpieczonemu odjęty od okresów stażu pracy. Do analogicznych konkluzji doszedł ZUS w wydanej dnia 21 maja 2007 roku decyzji o ustaleniu kapitału początkowego, którego to wyliczenia ubezpieczony nie zaskarżył. Wyeksponować należy, że gdyby zaliczyć ubezpieczonemu wszystkie powyższe okresy do okresów pracy w warunkach szczególnych zabrakłoby L. J. łącznie trzech dni do wymaganych 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Przechodząc do kolejnego wątku apelacji wątpliwości zarówno Sądu Okręgowego oraz Sądu odwoławczego budziło wykonywanie zatrudnienia przez ubezpieczonego w charakterze operatora spycharki w okresach zimowych. W powyższym zakresie zeznania świadków oraz ubezpieczonego jawią się, jako mało wiarygodne. Co słusznie wyeksponował Sąd I instancji świadek A. M. (2) zeznał na rozprawie dnia 18 kwietnia 2016 roku odnośnie okresu pracy ubezpieczonego w (...) Sp. z o.o., że na budowach zazwyczaj w okresach zimowych pozostawała jedna spycharka wraz z operatorem, niemniej jednak żaden z dowodów nie wskazuje wprost, iż była to maszyna skarżącego. Ten sam świadek zeznał, że przy pomocy spycharki odśnieżano, czy wyciągano samochody, w świetle czego nie można zaaprobować twierdzenia, że w okresie zimowym skarżący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę maszynisty spycharki. Świadek zeznał także, że skarżący nieraz w okresie zimowym naprawiał spycharkę. Nie sposób zaakceptować również twierdzeń świadka R. D., iż w latach 1976 – 1990 nie było przestojów w pracy sprzętu. Trudno, bowiem wyobrazić sobie pracę w nieogrzewanej kabinie sprzętu np. podczas słynnej „ zimy stulecia” na przełomie lat 1978-1979.

Wobec powyższego Sąd Apelacyjny stwierdza, że zestawienie okresów pracy przedłożone przez ubezpieczonego na rozprawie dnia 29 grudnia 2016 roku obarczone jest błędem. Po pierwsze uwzględnia ono cały okres pracy w Przedsiębiorstwie (...), podczas gdy we wstępnym okresie – do dnia 01 grudnia 1973 roku stanowisko, które L. J. obejmował, zostało określone w świadectwie pracy, jako „ ślusarz remontowy”, zaś uprawnienia do obsługi ciężkich maszyn budowlanych i okopowych uzyskał dnia 17 października 1973 roku, a z angaży wynika, że pracował na stanowisku „ maszynisty spycharki” dopiero od dnia 01 grudnia 1973 roku. Po drugie wyliczenie ubezpieczonego nie uwzględnia okresów nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy.

Ubezpieczony domagał się także uwzględnienia okresu pracy w (...) w O. łącznie w wymiarze 2 lat 7 miesięcy i 15 dni. Wbrew intencjom ubezpieczonego nie można tego okresu pracy zaliczyć do okresu pracy w warunkach szczególnych. W tejże kwestii również brak jest jednoznacznych dowodów uprawniających od uznania, iż w L. J. wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Stanowiska, które pojawiają się w dokumentacji kadrowej ubezpieczonego zostały określone, jako: operator koparki, mechanik (świadectwo pracy), mechanik warsztatu (pismo o potrąceniu 50% premii uznaniowej z dnia 17 sierpnia 1998 roku), kierowca, operator koparki (zaświadczenie lekarskie z dnia 04 czerwca 1997 roku), monter instalacji wodno – kanalizacyjnych (zaświadczenie lekarskie z dnia 10 kwietnia 1996 roku), hydraulik – operator koparki, mechanik (zaświadczenie z dnia 10 maja 1996 roku), operator koparki – mechanik (umowa o pracę z dnia 10 maja 1996 roku), pracownik warsztatu (pismo o potrąceniu 100% premii uznaniowej z dnia 23 maja 1998 roku), monter instalacji wodno – kanalizacyjnej (podanie o pracę ubezpieczonego z dnia 17 kwietnia 1996 roku. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie można stwierdzić, jakie faktycznie prace wykonywał ubezpieczony podczas pracy na budowie w miejscowości S. w Rosji. W tym zakresie, co ujawniono powyżej, dokumentacja kadrowa jest niespójna, zaś ubezpieczony zaoferował Sądowi jedynie własne twierdzenia, jako dowód na wykonywanie pracy w warunkach szczególnych.

Sąd II instancji wskazuje, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 stycznia 1998 r., II UKN 440/97, OSNP 1998/22/667, zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień emerytalno-rentowych wymaga dowodów niebudzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych, a takich dowodów ubezpieczony w przedmiotowej sprawie Sądowi nie dostarczył. Zgromadzona dokumentacja oraz zeznania świadków i ubezpieczonego nie potwierdzają ani też nie uprawdopodabniają w stopniu graniczącym z pewnością nie tylko faktu zatrudnienia u poszczególnych pracodawców w szczególnych warunkach, ale także pozostałych okoliczności związanych ze świadczeniem pracy - wykonywania pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Reasumując, pomimo iż ubezpieczony spełnił pozostałe przesłanki nakreślone dyspozycją przepisu art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS, to nawet przy uwzględnieniu okresów pracy w Przedsiębiorstwie (...), (...) w O., (...) Przedsiębiorstwie (...) w O., (...) Sp. z o.o. w I., jako okresów pracy w warunkach szczególnych zbrakłoby ubezpieczonemu trzech dni do legitymowania się okresem, co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.

SSA Bożena Grubba SSA Alicja Podlewska SSA Aleksandra Urban