Jeśli wynagrodzenie pracownika ustalone przez strony umowy jest odpowiednie z punktu widzenia dostępności wykwalifikowanych kadr, rodzaju i ilości wykonywanej przez niego pracy, zakresu obowiązków, jego doświadczenia oraz kwalifikacji i nie ma rażącej dysproporcji pomiędzy wynagrodzeniem tego pracownika a innymi pracownikami płatnika, to brak jest podstaw by uznać, że postanowienia umowne stron stosunku pracy, co do wysokości tego wynagrodzenia naruszają zasady współżycia społecznego i są nieważne.
Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.