Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUa 1251/12
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 6 marca 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSA Ewa Drzymała
SSA Maria Szaroma
SSA Marta Fidzińska - Juszczak (spr.)
st. sekr. sądowy Ewa Dubis po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. w Krakowie sprawy z wniosku J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. o wysokość emerytury na skutek apelacji wnioskodawcy J. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach Wydziału VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt VI U 588/12 oddala apelację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w Kielcach VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie J. P. od decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r., którą Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. przeliczył mu emeryturę.
Sąd Okręgowy ustalił, że decyzją z dnia 29 lipca 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. przyznał ubezpieczonemu tzw. wcześniejszą emeryturę na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych od dnia 1 lipca 2011 r., tj. od daty ustania zatrudnienia. Decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. organ rentowy przeliczył świadczenie emerytalne ubezpieczonego od dnia 1 lipca 2011 r. Wysokość emerytury została wyliczona w oparciu o regulację art. 183 ust. 3 cyt. ustawy, przy przyjęciu 55% świadczenia obliczonego zgodnie z regulacją art. 53 tej ustawy oraz 45% świadczenia wyliczonego na podstawie art. 26 omawianej ustawy. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury wynoszący 149,38% został ustalony w oparciu o wynagrodzenie z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia, zaś podstawę wymiaru świadczenia obliczono przy przyjęciu kwoty bazowej wynoszącej(...)zł. Staż ubezpieczeniowy uwzględniony przez organ rentowy wyniósł 40 lat, 2 miesiące i 13 dni okresów składkowych oraz 2 lata i 26 dni okresów nieskładkowych. Natomiast do obliczenia na dzień 1 stycznia 1999 r. wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynoszącego 126,99% przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek z 10 lat kalendarzowych, tj. z lat 1983 - 1994. Okresy składkowe uwzględnione przez organ rentowy wyniosły łącznie 29 lat, 1 miesiąc i 3 dni, zaś okresy nieskładkowe - 8 miesięcy i 2 dni. Kolejną decyzją z dnia 2 maja 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. ponownie przeliczył emeryturę J. P.. Obliczając wysokość świadczenia, organ rentowy uwzględnił zarobki ubezpieczonego z okresu jego zatrudnienia przypadającego w Przedsiębiorstwie Państwowym(...)w G. za trzy miesiące 1970 r. w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu minimalnemu w łącznej kwocie (...)zł. Nadto przyjęto wynagrodzenie minimalne za okres pracy J. P. od dnia 2 września 1974 r. do dnia 31 grudnia 1974 r. z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. w S..
Sąd Okręgowy powołując się na art. 183 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153 póz. 1227 ze zm.) uznał, że organ rentowy poprawnie ustalił wnioskodawcy wysokość świadczenia. Emerytura została bowiem wyliczona według mieszanego sposobu, tj. 55% emerytury obliczonej według dotychczasowych zasad - art. 53 oraz 45% emerytury obliczonej według zasad nowych - art. 25-26 ustawy. Sprawia to, iż zgłoszone przez wnioskodawcę żądanie ustalenia wysokości jego emerytury według podanych przez niego proporcji, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Sąd Okręgowy nie przychylił się również do wniosku o przeliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego w oparciu o wynagrodzenie z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia, bowiem tak ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego, przy uwzględnieniu zarobków ubezpieczonego w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu minimalnemu z tytułu zatrudnienia przez okres trzech miesięcy w 1970 r. w Przedsiębiorstwie Państwowym (...)w G. oraz w okresie od dnia 2 września 1974 r. do dnia 31 grudnia 1974 r. w (...) S.A. w S., wyniósł bowiem 125,28% i był niższy, od przyjętego przez organ rentowy (126,99%). Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 477 ( 14) §1 k.p.c.
Apelację od powyższego wyroku złożył wnioskodawca. Zarzucił on, że Sąd I instancji nie odniósł się do pkt 2 złożonego odwołania. Skarżący oświadczył, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. miał wypracowane 72,6% podstawy emerytury, podczas gdy ustawa pozwala ustalić podstawę świadczenia na starych zasadach przy uwzględnieniu jedynie 55%, a w pozostałym zakresie, tj. 45% na nowych zasadach, gdzie ma tylko przepracowane 27,4%. W ocenie wnioskodawcy obowiązujący system ustalania wysokości świadczenia jest dla niego krzywdzący, a ponadto narusza konstytucyjne zasady praworządności i zaufania obywatela do państwa (ochrona praw nabytych).
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Apelacja jest bezzasadna.
Na wstępie podnieść należy, iż jakkolwiek złożona przez wnioskodawcę apelacja odnosi się do „punktu 2” odwołania od decyzji z dnia 29 lipca 2011 r., a zatem decyzji nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, to jednakże z treści sformułowanego zarzutu (odwołanie – k.111 a.r.) wynika wprost, iż kwestionowana jest proporcja przyjęta przez organ rentowy do ustalenia wysokości emerytury, co zostało podtrzymane w odwołaniu złożonym w dniu 10 stycznia 2012 r.
Wnioskodawca wskazuje sposób przeliczenia emerytury według własnego pomysłu, zgodnie z którym żąda wyliczenia jej przy przyjęciu, że do dnia 1 stycznia 1999 r. przepracował 72,6% ogólnego stażu pracy i ten właśnie winien być uwzględniony przy obliczeniu części jego emerytury według „starych zasad”. Zaś obliczenie według nowych zasad, powinno uwzględniać 27,4%, gdyż tyle ogólnego stażu jego pracy przypadało po 1 stycznia 1999 r. Stanowisko to nie jest do zaakceptowania.
Zgodnie z art. 183 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153 póz. 1227 ze zm.) emerytura przyznana na wniosek osoby ubezpieczonej urodzonej po dniu 31 grudnia 1948 r., z wyjątkiem ubezpieczonych, którzy pobrali emeryturę na podstawie przepisów art. 46 lub 50, o ile osoba ta nie była członkiem otwartego funduszu emerytalnego albo złożyła wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa, która osiągnęła wiek uprawniający do emerytury w roku kalendarzowym 2011, wynosi:
1)55 % emerytury obliczonej na podstawie art. 53 oraz
2)45 % emerytury obliczonej na podstawie art. 26.
Mając zatem na uwadze powyższe brak jest podstaw by uznać, iż rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w jakikolwiek naruszało obowiązujące przepisy, w tym także naczelne zasady prawa konstytucyjnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego zaskarżony wyrok oraz poprzedzająca go decyzja zostały wydane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów. Bezspornym w sprawie jest, iż wnioskodawca wiek emerytalny osiągnął w 2011 r., a zatem powołane na wstępie przepisy znajdują wprost do niego zastosowanie. Zarówno Sąd jak i organ rentowy nie są w stanie uwzględnić żądania wnioskodawcy co do przeliczenia świadczenia z uwzględnieniem zaproponowanych przez niego proporcji, bowiem nie pozwalają na to obowiązujące przepisy. Zarówno ZUS jak i Sądy obu instancji, nie miały podstaw by odmówić zastosowania w niniejszej sprawie powołanych przepisów, gdyż nie zostały one przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowane. Zatem subiektywna ocena skarżącego, co do niekonstytucyjności zastosowanych norm prawa, w żaden sposób nie może podważać zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Raz jeszcze podnieść należy, iż wysokość świadczenia należnego wnioskodawcy została ustalona prawidłowo. Także obliczony kapitał początkowy, w szczególności wskaźnik jego wysokości jest właściwy. Dokonane przez organ rentowy przeliczenie przedmiotowego wskaźnika zobrazowało, iż w przypadku wnioskodawcy został przyjęty wskaźnik najkorzystniejszy. Proponowane przez niego warianty przeliczenia przewidywały dla niego przeliczenia niekorzystne, w stosunku do tego co przyjął ZUS w zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego, skoro zaskarżony wyrok oparty został na niewadliwych ustaleniach faktycznych i jest zgodny z prawem, Sąd Apelacyjny na podstawie art.385 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.