Treść orzeczenia
Sygn. akt III AUa 1123/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 6 marca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
SSA Witold Nowakowski (spr.)
SSA Alicja Kolonko
SSA Wojciech Bzibziak
Agnieszka Turczyńska
Przy udziale – po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014r. w Katowicach sprawy z odwołania A. K. (1) (A. K. (1)) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na skutek apelacji ubezpieczonego A. K. (1) od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku z dnia 25 lutego 2013r. sygn. akt IX U 1307/12 oddala apelację. /-/ SSA A.Kolonko /-/ SSA W.Nowakowski /-/ SSA W.Bzibziak
Sędzia Przewodniczący Sędzia
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. w oparciu
o oceny lekarza orzecznika i komisji lekarskiej odmówił A. K. (1) prawa do renty
z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
W odwołaniu A. K. (1) domagał się zmiany zaskarżonej decyzji podnosząc,
iż orzeczenie komisji lekarskiej jest całkowicie błędne.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku ustalił, że A. K. (1) w dniu 4 lipca 1988 r. uległ wypadkowi przy pracy. W dniu 27 kwietnia 2012 r. złożył wniosek o przyznanie prawa do dalszej renty wypadkowej.
Biegli lekarze: pulmonolog, neurolog i ortopeda rozpoznali u ubezpieczonego: przebyty w dniu 4 lipca 1988 r. uraz zgnieceniowy klatki piersiowej z mnogimi złamaniami obustronnymi żeber, oraz odmę opłucnową ze stłuczeniem płuc i serca, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, przebyty uraz komunikacyjny w 1993 r., żylaki kończyny dolnej prawej, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego z zespołem bólowym bez ograniczenia funkcji i bez patologii korzeniowej oraz zespół bólowy lędźwiowy bez ograniczenia funkcji
i bez patologii korzeniowej. Zdaniem biegłych ubezpieczony nie jest całkowicie ani częściowo niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 4 lipca 1988 r.
W badaniu fizykalnym i radiologicznym występują objawy typowe dla POCHP. Przewlekła obturacyjna choroba płuc jest chorobą samoistną a powodem jej wystąpienia było palenie papierosów, którego ubezpieczony zaprzestał przed 2 laty. Pozostałe schorzenia i zmiany nie pozostają w związku przyczynowym ani czasowym z wypadkiem z 1988 r.
Powyższych ustaleń dokonał Sąd Okręgowy na podstawie akt rentowych ubezpieczonego i opinii biegłych lekarzy: neurologa K. S., ortopedy E. M. i pulmonologa A. O..
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy odwołał się ogólnie do przepisów ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1674 z późn. zm.) oraz art. 57 ustawy
z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
i stwierdził, że brak uzasadnionych podstaw do przyznania ubezpieczonemu prawa do renty
z tytułu wypadku przy pracy. Opinia biegłych jest logiczna, przekonywująco uzasadniona, oparta na wynikach badań a pełnomocnik ubezpieczonego pomimo zobowiązania do ustosunkowania się, nie złożył do opinii żadnych merytorycznych zastrzeżeń.
Z tych przyczyn odwołanie zostało oddalone.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pełnomocnik ubezpieczonego, zarzucając niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów sprawy a w szczególności przyjęcie, iż opinia w sprawie wypełnia istotne elementy opinii gdzie uszkodzenia powypadkowe nie są brane pod uwagę, a ta okoliczność obrażeń wypadkowych winna być wzięta przez Sąd pod uwagę z urzędu.
Wniósł o uchylenie zapadłego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jedynie z ostrożności procesowej wniósł o zmianę zapadłego wyroku i przyznanie ubezpieczonemu przynajmniej częściowej niezdolności do pracy
w związku z wypadkiem w pracy w dniu 4 lipca 1988 r.
Na uzasadnienie skarżący podniósł, że teza skierowana do biegłych dotyczyła tego, czy ubezpieczony jest całkowicie, bądź częściowo niezdolny do pracy w związku
z wypadkiem w pracy. Konstrukcja opinii została zaś oparta o to, że obecny stan zdrowia odwołującego jest w pełni związany z paleniem papierosów albowiem to POCHP jest chorobą samoistną i nie ma żadnego związku z wypadkiem w pracy.
Ta opinia w żaden sposób nie odnosiła się do tego, z jakich powodów to wypadek nie ma żadnego związku z obecnym stanem zdrowia. Jest to oczywista nieprawda, albowiem przyczyną obecnego stanu zdrowia jest tylko i wyłącznie zdarzenie w postaci wypadku
w pracy.
Odwołujący liczy sobie 53 lata, przez 25 lat był uznawany za niezdolnego do pracy, przedstawiał takie same wyniki badań lekarskich i decyzje lekarzy orzeczników były
w całości honorowane i przekazywane do realizacji. Nie sposób uznać, iż biorąc pod uwagę te same wyniki można wydać inną decyzję niż te, które przez taki okres czasu decydowały
o uznaniu za wystarczające o orzeczeniu niezdolności do pracy.
Przyjmowanie, iż to palenie papierosów było przyczyną, iż w chwili obecnej podstawą, iż odwołujący wyzdrowiał i nie był niezdolny do pracy mogłoby być decydujące
o stwierdzeniu niezdolności do pracy. Fakt, iż w chwili obecnej odwołujący leczy się bardzo intensywnie u lekarzy stosownych specjalności wskazuje, iż jest niezdolny do pracy przynajmniej częściowo.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
apelacja jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy przeprowadził dostateczne postępowanie dowodowe, które daje podstawę do stanowczego rozstrzygnięcia sporu.
Mimo, iż Sąd Okręgowy w tezie postanowienia dowodowego skierowanej do biegłych lekarzy nie zawarł podstawowego pytania, a mianowicie: czy w stanie zdrowia ubezpieczonego nastąpiła istotna poprawa, w związku z którą nie jest już, w związku
z wypadkiem przy pracy z 4 lipca 1988 r., częściowo niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, w ocenie Sądu Apelacyjnego inna okoliczność faktyczna decyduje o treści rozstrzygnięcia. Poza sporem pozostaje bowiem, że A. K. (1) od 13 lat jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku ślusarza w zakładzie ślusarskim. Nadto, Poradnia Medycyny Pracy w dniu 18 stycznia 2012 r. stwierdziła zdolność ubezpieczonego do wykonywania takiej pracy w pełnym wymiarze czasu, określając ją jako średniociężką pracę fizyczną.
Należy dodać, że prawo do renty wypadkowej ubezpieczony nabył pod rządami ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jedn. tekst Dz. U. Nr 30 z 1983 r. poz.144 z późn. zm.) oraz 24 ustawy
z 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40
z 1982 r. poz.267 z późn. zm.), który definiował instytucję III grupy inwalidów przez odniesienie stanu zdrowia ubezpieczonego do wykonywania „dotychczasowego zatrudnienia”. Jednak już poczynając od 1 września 1997 r., z mocy ustawy z dnia
28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym. (Dz. U. Nr 100 z 1996 r. poz.461), pojęcie inwalidztwa zostało zastąpione instytucją niezdolności do pracy, która przyjęła odmienne kryterium – zdolności do pacy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Instytucja ta obwiązuje nadal, jako przeniesiona do ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają: art.25 ust.2 i 3 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jedn. tekst
Dz. U. Nr 30 z 1983 r. poz.144 z późn. zm.), stosowane z mocy art. 49a ust. 2 przepisów ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1674 z późn. zm.) oraz art. 12 ust. 1 i 3 ustawy
z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie
z którymi: niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej
z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Do rozstrzygnięcia pozostawało zatem, czy A. K. (1) nadal, w związku
ze skutkami wypadku przy pracy z 4 lipca 1988 r. jest osobą, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Skoro zaś ubezpieczony, od 13 lat wykonuje w pełnym wymiarze czasu średniociężką pracę fizyczną ślusarza, to także w ocenie Sądu Apelacyjnego brak podstaw do twierdzenia, że A. K. (1) nadal winien pobierać sporne świadczenie. Przeciwnie, ubezpieczony
w pełni i skutecznie wykorzystuje posiadane kwalifikacje, zatem nie wypełnia podstawowej przesłanki prawa do renty wypadkowej z tytułu niezdolności do pracy.
Natomiast zarzuty podniesione w apelacji sprowadzają się w istocie do nieistotnej
z punktu widzenia przedmiotu sporu polemiki z wnioskami opinii biegłych lekarzy i w żaden sposób nie zwalczają okoliczności, która zatem pozostaje bezsporna: wykorzystywanej od lat zdolności do średniociężkiej fizycznej pracy na stanowisku ślusarza.
Mając na uwadze powyższe, po myśli art.385 kpc orzeczono, jak w sentencji.
/-/ SSA A.Kolonko /-/ SSA W.Nowakowski /-/ SSA W.Bzibziak
Sędzia Przewodniczący Sędzia