descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II W 63/20

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 04 marca 2021r.

Sąd Rejonowy w Sanoku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Agnieszka Skrzypek

Protokolant: Grzegorz Pietrzak

obwinionego T. N. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 przy czym przyjmuje, że czyn ten wywołał zgorszenie u co najmniej 4 ustalonych osób i stanowi on wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. oraz za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 przy czym przyjmuje, że czyn ten wywołał zgorszenie u co najmniej 3 ustalonych osób

i stanowi on wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 51 § 1 k.w. w zw z art. 9 § 2 k.w. w zw. art. 24 § 1 i 3 k.w.

wymierza mu karę grzywny w kwocie 1.000 zł (jeden tysiąc złotych),

II. Na podstawie przepisu art. 119 § 1 k.p.w. w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia oraz art. 21 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 616 § 1pkt. 2 kpk i art. 627 kpk w zw. z art. 119 § 1 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych) na rzecz Skarbu Państwa iwymierza mu opłatę sądową w kwocie 100 zł (sto złotych) oraz zasądza od obwinionego T. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego F. F. kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego.

SSR Agnieszka Skrzypek

Uzasadnienie

wyroku z dnia 4 marca 2021r.

Obwiniony T. N. (2) jest bezdzietnym kawalerem, ma 28 lat. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Obecnie mieszka w C. na ul. (...). Z zawodu jest inżynierem elektroniki, prowadzi własną działalność gospodarczą, z miesięcznym dochodem ok. 8.000 zł. Jest współwłaścicielem w ¼ mieszkania w D. oraz samochodu D. (...). Według oświadczenia nie był karany. Jest koordynatorem Fundacji (...) na południową części Polski. Od 2014r. aktywnie uczestniczył w akcjach wystawiania w miejscach publicznych między innymi przed kościołami plakatów wielkoformatowych o tematyce antyaborcyjnej.

/dowód: dane odebrane od obwinionego k. 56, 96v, 357v-358 , wniosek o ukaranie k. 59, wyjasnienia k. 57,98, 359/

W przedmiotowej sprawie wyrok sądu I instancji uniewinniający obwinionego został przez Sąd Okręgowy w Krośnie w sprawie (...) uchylony do ponownego rozpoznana wobec stwierdzenia, że przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym doszło do naruszenia prawa materialnego co miało wpływ na treść orzeczenia.

W dniu 29 czerwca 2018r. za zgodą T. D. proboszcza parafii kościoła p.w. (...) – M.- przy ul. (...) w okolicach placu (...) w D. przed kościołem obwiniony T. N. (1) rozwiesił wielkoformatowe plakaty o rozmiarach 2,70 x 1,80 m. o powierzchni 4,80 m 2 każdy. Plakaty te zawierały treści o charakterze antyaborcyjnym - na każdym plakacie przedstawiane były wielkoformatowe kolorowe zdjęcia zakrwawionych i częściowo rozczłonkowanych lub podziurawionych płodów ludzkich usuniętych w różnych tygodniach życia płodowego, w jednym przypadku w płodzie umieszczona była moneta jednodolarowa. Kolorowe wielkoformatowe zdjęcia rozczłonkowanych płodów opatrzone były napisami : „gwałciciel kara więzienia – dziecko kara śmierci” „Polskie prawo zezwala na aborcję dzieci poczętych w wyniku gwałtu.” „Przemoc wobec bezbronnych – aborcja w 10 tygodniu życia” „Aborcja dla G. zalegalizowana 9 marca 1943”. „aborcja mniejszym złem?” „aborcja zabija - aborcja w 11 tygodniu życia” „ciało dziecka zabitego w 24 tygodniu życia.” „ Możesz odwrócić wzrok ale już nie możesz powiedzieć, że nie wiesz czym jest aborcja.”

Wielkoformatowe plakaty z zakrwawionymi płodami ustawione zostały na metalowych konstrukcjach w formie trójkątów. Plakaty były widoczne nie tylko dla osób które przechodziły obok kościoła ale także dla postronnych przechodniów na chodniku, osób, które przechodziły ul. (...), ul. (...) oraz przez plac (...). Banery te były widoczne dla osób (w tym dzieci) które korzystały w tym czasie w Młodzieżowym Domu (...) mieszczącym się po drugiej stronie ulicy w odległości kilkudziesięciu metrów z zajęć kolonijno- wakacyjnych dla małych dzieci.

W dniu zainstalowania banerów świadek L. N. przejeżdżała obok kościoła p.w. (...) – M.- w D. widząc wielkoformatowe plakaty z zakrwawionymi płodami była zaszokowana i porażona tym, że takie zdjęcia znajdują się w przestrzeni publicznej, zdjęcia były dla niej drastyczne i nie chciałaby narażać np. swojego małoletniego syna na takie widoki. Stwierdziła, że jej obywatelskim obowiązkiem jest zareagować. Również świadek B. L. przechodzący tamtędy wraz z koleżanką poczuł się zgorszony i zniesmaczony zdjęciami rozczłonkowanych płodów. Podobnie również świadek O. L. (1), która przejeżdżała tamtędy z pięcioletnią córką około godziny 18.00 była oburzona i zgorszona treściami zamieszczonymi na bilbordach, nie wiedziała jak ma wytłumaczyć wrażliwej pięciolatce treści, które córka mogła zobaczyć na kolorowych wielkoformatowych zdjęciach. Dodatkowo u O. L. (1) z uwagi na własne tragiczne doświadczenia związane z utrata ciąży zdjęcia z zakrwawionymi płodami wywołały bardzo przykre emocje nie mogła przez pewien czas spać w nocy.

Wielkoformatowe plakaty z zakrwawionymi płodami wisiały do późnych godzin wieczornych do dnia 30 czerwca 2018r. kiedy oskarżyciel posiłkowy F. F., jego brat L. F. i L. N. wracali ze spotkania u innych wspólnych znajomych i przechodzili przez plac (...). U świadków tych widok bannerów z płodami wywołał zgorszenie, zniesmaczenie z uwagi na brutalność zdjęć wykonanych w dużym formacie i w kolorze. Dodatkowo raziło ich umieszczanie plakatów z zakrwawionymi płodami w miejscu publicznym obok kościoła jako miejsca kultu religijnego. F. F. wraz L. N. i L. F. przystąpili do samowolnego zdejmowania plakatów, w trakcie którego doszło do uszkodzenia plakatów (co było przedmiotem odrębnego postepowania). Ostatecznie plakaty ze zdjęciami zakrwawionych płodów został zdjęte również przez samego obwinionego T. N. (1) i jego znajomą , którzy zostali wezwani na miejsce przez proboszcza oraz przy asyście Policjantów z dyżuru patrolowego tj. O. F. i U. W..

Obwiniony T. N. (3) ustalił jednak z proboszczem, że ponownie wywiesi plakaty.

W dniu 1 lipca 2018r. (niedziela) około godziny 6.00 obwiniony za zgodą T. D. proboszcza parafii kościoła p.w. (...) ponownie wywiesił w tym samym miejscu wielkoformatowe plakaty z zakrwawionymi płodami. Oskarżyciel posiłkowy F. F., jego brat L. F. i L. N. również tego dnia przebywali w rejonie ul. (...), Placu (...) i kosciła ponieważ chcieli sprawdzić czy faktycznie plakaty zostały zdemontowane. Widząc, że obwiniony T. N. (1) znowu wywiesił plakaty, które budzą u nich poczucie odrazy, niesmaku i zgorszenia, a także chcąca by plakaty zostały definitywnie usunięte z przestrzeni publicznej złożyli oni zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia. Wcześniej zawiadomienie złożyli O. L. (2) i B. L..

Ostatecznie do zdjęcia plakatów prezentujących kolorowe wielkoformatowe zdjęcia rozczłonkowanych płodów doszło na skutek interwencji u proboszcza T. D. przez dyrektora (...) Domu (...) usytuowanego po drugiej stronie ulicy w odległości zaledwie kilkudziesięciu metrów od placu na którym eksponowane były plakaty. W (...) w tym czasie były organizowane wakacyjne zajęcia kolonijne dla małych dzieci i na prezentowane na plakatach treści skarżyli się zarówno rodzice uczestniczących w nich dzieci, jak również pedagodzy zatrudnieni w Młodzieżowym Domu (...).

/dowód: wyjaśnienia obwinionego T. N. (1) k, 57, 98, 359, zeznania świadków L. N. k. 22, 102v-104, F. F. k.9, 123-125, O. L. (1) k. 4v, 100-100v, L. F. k. 17v, 100v-102, B. L. k. 14, T. D. k. 40, 98v-99v, O. F. k. 104-104v, U. W. k120v-123, protokół oględzin miejsca k.45, materiał poglądowy k, 46-51/

Sąd dał wiarę wyżej powołanym dowodom albowiem tworzą wspólną i logiczną całość wzajemnie się uzupełniają i nie zawierają na tyle istotnych sprzeczności, które mogłyby zmniejszać ich moc dowodową. Sąd w całości dał wiarę pozostałym wymienionym dowodom z dokumentu, których wiarygodność nie była kwestionowana. Pominięto jako dowód w sprawie maila obwinionego k. 23 oraz odpisy wyroków dołączone jak załącznik do maila (k. 24-31) ponieważ nie maja one znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Nie zostały uznane jako dowody w sprawie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.02.2017 r. sygn. akt I CSK 124/16 oraz odpisy wyroków i uzasadnień z innych spraw ponieważ nie maja one znaczenia w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy.

Dla porządku podkreślić trzeba, że kwestia umieszczenia przez obwinionego plakatów w dniu 29 czerwca 2018r. oraz 1 lipca 2018r. oraz ilość plakatów i treści na nich przedstawiane w tym także treści graficzne w postaci kolorowych zdjęć rozczłonkowanych płodów na różnych etapach życia płodowego po dokonanym zabiegu usunięcia ciąży jest dla stron niesporna, ponieważ jak strony same stwierdziły wszystko dokładnie obrazuje dokumentacja z oględzin miejsca zdarzenia a obwiniony potwierdził umieszczenie bilbordów.

Obwiniony T. N. (1) nie przyznał się do winy, chociaż potwierdził fakt, że to on umieszczał plakaty w dniu 29 czerwca 2018r. oraz 1 lipca 2018r. o treściach o tematyce antyaborcyjnej w postaci kolorowych zdjęć rozczłonkowanych płodów. W swoich wyjaśnieniach szeroko odniósł się do kwestii związanej z przeciwstawianiem się aborcji, stwierdził, że umieszczenie plakatów zwraca uwagę na problem aborcji i mordowania dzieci. Przeprowadzane przez niego wielokrotnie w całej Polsce akcje spotykają się z poparciem społecznym – zbierane są wówczas podpisy przeciwników aborcji. Jednocześnie przyznał, że zdarzały się w całej Polsce przypadki niszczenia tych bannerów, w tym również w diecezji (...), bywało także, że proboszczowie jak to określił „dla świętego spokoju” likwidowali wystawy wcześniej. Wskazał, że toczyło się wiele spraw dotyczących tego typu wystaw i on był w tych sprawach uniewinniany lub umarzano postepowanie, stąd też uważa, że działał legalnie. Odwołał się także do przeprowadzanych akcji społecznych dotyczących ograniczenia prędkości lub ostrzeżeń graficznych na paczkach papierosów, stwierdzając, że tam przecież też są umieszczane brutalne zdjęcia i filmy. Obwiniony przyznał, że umieszczone bilbordy mogą budzić uczucie odrazy i niesmaku i również dla niego widok cyt. „pokrojonych dzieci na banerach jest przykry”, nie ocenia jednak zdjęć na bannerach jako bulwersujących lub nieprzyzwoitych ani godzących w dobre obyczaje, ponieważ to zaprezentowanie publiczne tych zdjęć ma właśnie chronić dobre obyczaje.

Wyjaśnienia obwinionego co do zasady polegają na prawdzie i są zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym. Kwestia sporna jest tu wyłącznie ocena czy taka forma prezentacji w przestrzeni publicznej kolorowych zdjęć rozczłonkowanych płodów narusza przepisy kodeksu wykroczeń.

Podkreślić trzeba, że rozpoznając przedmiotowa sprawę Sąd nie skupiał się na kwestiach ocen prawnych i moralnych aborcji do czego często odwoływał się zarówno obwiniony jak i oskarżyciel. Orzeczenie nie jest też zajęciem stanowiska w kwestii samej aborcji i w tym zakresie Sąd rozumie cel jaki przyświecał obwinionemu tj. zwrócenie uwagi na zło związane z dokonywanymi aborcjami, wyrok dotyczy wyłącznie formy w jakiej obwiniony publicznie prezentował swoje stanowisko za pomocą wielkoformatowe bilbordy z kolorowymi zdjęciami rozczłonowanych płodów.

Odnośnie przyjętej przez obwinionego formy w postaci publicznego prezentowania bannerów z wielkoformatowymi palkami z zakrwawionymi płodami jest ona przez doktrynę oraz komentatorów jednoznaczne oceniana, iż cyt . ”zakresem karalności art. 140 KW objęte jest publiczne prezentowanie zdjęć martwych płodów, w ramach tzw. akcji pro-life. Nie jest bowiem przyjęte i akceptowane w społeczeństwie polskim publiczne prezentowanie, zwłaszcza w miejscach publicznych, takich jak place, ulice, parkingi, zdjęć zakrwawionych, nierzadko rozczłonkowanych ludzkich zwłok, zwłaszcza w postaci barwnych, wielkoformatowych banerów pokazujących zwłoki w zbliżeniu. Ich pokazywanie, zwłaszcza w miejscach publicznych, jest zachowaniem, którego ze względu na przyjęte zwyczajowo w Polsce normy ludzkiego współżycia nie należy się spodziewać, wychodząc na ulicę, znajdując się na palcu czy parkingu, które zatem wywołuje negatywne oceny społeczne i uczucia odrazy, gniewu, oburzenia, potępienia. Stanowi również wybryk, ponieważ ma właśnie zwrócić uwagę na określony przekaz, wzmocnić go, szokując osoby przypadkowo skonfrontowane z widokiem martwych, zakrwawionych ludzkich płodów”(LEGALIS komentarz do art. 140 k.w. Daniluk, J. Kulesza, Publiczne).

Dla bytu wykroczenia z art. 140 k.w. nie jest potrzebny żaden skutek; jeśli jednak skutek nastąpi (np. poprzez wywołanie zgorszenia chociażby u jednej osoby), należy zastosowania art. 51 k.w.

Art. 51 kw penalizuje miedzy innymi zakłócanie spokoju oraz wywoływanie zgorszenia w miejscu publicznym miedzy innymi przez tzw. „wybryk”. Definicje zakłócenia spokoju przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z 22.05.2019, IV KK 219/18 - „w rozumieniu art. 51 § 1 k.w. zakłócenie spokoju publicznego to naruszenie równowagi psychicznej ludzi powodującej negatywne przeżycia psychiczne nieoznaczonych osób, powstające z bezpośredniego oddziaływania na organy zmysłów, przy czym skutek działania sprawcy, musi wystąpić przynajmniej w stosunku do jednej osoby.” Zgorszenie to natomiast wzbudzenie gwałtownych emocji oburzenia, zbulwersowania, zgrozy, obrzydzenia.

Z kolei „wybryk” to czyn rażąco odbiegającym od przyjętych norm, którego nie można się spodziewać, ze względu na obowiązujące normy, wywołujące powszechne odczucie odrazy, obrzydzenia, oburzenia lub innej reakcji o znacznym nasileniu emocjonalnym. Dodatkowym elementem jest tu zaskoczenie u osób, które zgodnie z obowiązującymi społecznie normami mogły nie spodziewać się określonych zdarzeń lub zachowań.

W realiach przedmiotowej sprawy umieszczenie przez obwinionego T. N. (1) bilbordów z wielkoformatowymi palkami z zakrwawionymi płodami ma charakter wybryku, ponieważ potencjalny przechodzień wliczając w to również dzieci mógł być zaskoczony i zszokowany obrazem jaki zobaczył i mógł się nie spodziewać takich treści graficznych prezentowanych w przestrzeni publicznej.

Skonfrontowanie się przez świadków z treściami graficznymi zaprezentowanymi przez obwinionego na bilbordach umieszczonych w miejscu publicznych niewątpliwie wywołało u nich silne emocje i spowodowało negatywne przeżycia psychiczne. Przykładowo św. O. L. (1) (k. 1 i 4, 100-100v) , która jak stwierdziła sama przeszła uratę ciąży, poczuła się zgorszona i oburzona drastyczną forma przekazu, która przekroczyła według niej wszelkie granice i wywołała u niej bardzo przykre emocje tak, że przez kilka tygodni nie mogła spać. K.. posiłkowy F. F. (k. 9, 101, 125 ) również poczuł się zgorszony widokiem bilbordów i jak to określił rzuciły mu się w oczy rozczłonkowane zwłoki ludzkie, które wywołały bardzo przykre emocje z uwagi na własne prywatne doświadczenia związane ze stratą dziecka. Świadek B. L. z zawodu artysta plastyk (k. 14) stwierdził, że zdjęcia zakrwawionych płodów nienarodzonych dzieci wywołały zniesmaczenie, zgorszenie i obrzydzenie, w podobny sposób zeznał świadek L. F. (k. 17v) oraz L. N. ( k. 22 , 102v-103), która stwierdziła, że rażą ją takie zdjęcia w przestrzenia publicznej w szczególności przed kościołem jako miejscem kultu a bannery były dla niej „obrzydliwe”.

Osoby te zdecydowały się na złożenia zawiadomienia o wykroczenia czując się zgorszone widokiem bannerów. Spełniła się zatem przesłanka z art. 51 § 1 k.w. wystarczyło bowiem , by skutek w postaci zgorszenia i zakłócenia spokoju potencjalnie mógł dotknąć wiele osób, ale faktycznie doświadczyła go choć tylko jedna osoba. Nie jest także konieczne aby wszystkie osoby wykazały się taka samą reakcją. Dla porządku stwierdzić należy, że O. F. funkcjonariusz policji zeznał (k. 104) że na banerach dotyczących nienarodzonych dzieci było dużo krwi i „mięso” i nie poszedłby z dzieckiem oglądać takiej wystawy a z kolei U. W. również funkcjonariusz policji zeznał ze (k. 121) na banerach było „dużo koloru czerwonego” i nie kojarzy ogólnie ich treści ani zgorszenia treścią banneru.

Odczucia jakie budzą wielkoformatowe bilbordy z kolorowymi zdjęciami rozczłonowanych płodów u poszczególnych osób zależą zatem również od indywidualnej wrażliwości poszczególnych osób i świadomości odbiorcy. Inne będą u dzieci inne u osób dorosłych przy czym nawet w tej sytuacji zależy to od cech indywidualnych ponieważ przykładowo osoby doświadczające poronień lub utraty dziecka (jak przykładowo św. O. L. (1), oskarżyciel posiłkowy F. F.) również inaczej zareagują na tego typu zdjęcia.

W przedmiotowej sprawie obwiniony umieszczając wielkoformatowe bilbordy z kolorowymi zdjęciami rozczłonowanych płodów w miejscu publicznym na placu przed kościołem i jednocześnie na wprost domu kultury, w którym w okresie letnim odbywały się zajęcia dla dzieci i młodzieży pozbawił przechodniów możliwości zadecydowania czy chcą się zapoznawać z brutalnymi obrazami prezentowanymi na bilbordach. Obwiniony zdawał sobie również sprawę z negatywnych emocji jakie budzą bilbordy z kolorowymi zdjęciami rozczłonowanych płodów skoro sam zeznał o różnych aktach niszczenia bilbordów na terenie polski oraz sam stwierdził ze również w jego odczuciu te zdjęcia mogą budzić uczucie odrazy i niesmaku. (k. 57,98, 359)

Zachowanie obwinionego T. N. (1) wyczerpało zatem znamiona wykroczenia z art. 51 § 1 k.w. ponieważ poprzez umieszczenie w miejscu publicznym przed kościołem wielkoformatowych bilbordów z kolorowymi zdjęciami rozczłonowanych płodów wywołało zgorszenie u O. L. (1), L. N., L. F., F. F. i B. L..

Sąd nie podzielił w tym zakresie twierdzeń obwinionego, że treści przedstawiane na zdjęciach nie są bulwersujących lub godzące w dobre obyczaje, ponieważ według obwinionego to zaprezentowanie publiczne tych zdjęć ma właśnie chronić dobre obyczaje zwracać uwagę na problem aborcji i jest elementem wolności słowa i wyrazu.

W ocenie Sądu wolność wypowiedzi i potrzeba zwracania uwagi na istotne aspekty życia społecznego nie jest wolnością absolutną i zawiera ona ograniczenia w sytuacji gdy forma przekazu jest szokująca, rażąca i wykracza poza przyjęte normy. W żaden sposób nie ogranicza się jednocześnie obwinionemu treści przekazu tj. zwrócenia uwagi na zło jakie niesie ze sobą aborcja , lecz ogranicza się jego nieobyczajną i nieakceptowalną formę. Dla przykładu zwrócić trzeb uwagę na szeroko rozpropagowaną obecnie akcję Fundacji (...) przedstawiające plakaty o dotyczące ochrony życia poczętego w sposób łagodnych i stonowanych grafik płodów umieszczonych w sercu i opatrzonych np. zdaniami „ Ufam ci”– treść przekazu jest zbliżoną natomiast zdecydowanie inna jest forma.

W ocenie Sądu nie ma także znaczenia podnoszona przez obwinionego obecność w mediach i przestrzeni publicznej innych brutalnych filmów lub zdjęć W tym zakresie Sąd podziela stanowisko doktryny, iż możliwość uzyskania dostępu do jeszcze bardziej drastycznych treści w Internecie, wymaga intencjonalnego wyszukania. Natomiast działalność nadawców telewizyjnych, radiowych, działalność dziennikarska czy reklamowa jest z kolei ściśle regulowana przez odpowiednie przepisy również pod kątem obrazy obyczajności (moralności) publicznej. Z kolei kampanie społeczne, takie jak "10 km mniej, zwolnij", pokazują zdarzenia wyreżyserowane i nie odbiegają one drastycznością od filmu czy serialu telewizyjnego wyświetlanego w zwykłym czasie antenowym. Dodatkowo treści nie przeznaczone dla małoletnich oznaczone są odpowiednim znakiem graficznym lub nadawane w określonych godzinach emisyjnych. Wreszcie zdjęcia ostrzegające przed szkodliwością palenia umieszczane na opakowaniach papierosów są nieporównywalne wielkością ze zdjęciami martwych płodów i są skierowane do osób, które chciałyby sięgnąć po papierosy, a nie do każdej przypadkowej osoby.

Nie można także mówić o błędzie obwinionego. Podkreślić trzeba. że nie obowiązuje w tym zakresie w Polsce prawo precedensu i każda sprawa jest rozpoznawania indywidualnie na podstawie konkretnych okoliczności sprawy. W ostatnim czasie nie zmieniło się w tym zakresie brzmienie przepisu z art. 140 kw ani z art. 51 kw. Przepisy te odnoszą się do pewnych utrwalonych norm społecznych. Dodatkowo kwestie związane z karalnością za umieszczania w przestrzeni publicznej wielkoformatowych bilbordów z kolorowymi zdjęciami rozczłonowanych płodów od wielu lat są w kręgu zainteresowania organów ścigania, co wiąże się z kierowaniem wniosków o ukaranie. Dodatkowo kwestia nie wymagająca dowodu lecz powszechnie znaną np. z przekazu medialnego jest, iż w podobnych sprawach zapadały prawomocne wyroki skazujące również przed okresem przedmiotowej sprawy. Sytuacje takie były nagłaśniane przez media i wiedza o tym była powszechna. Dodatkowo obwiniony miał świadomość jakie reakcje wywołuje umieszczenie bilbordów, jak sam zeznał wiedział o niszczeniu i zrywaniu bilbordów przez osoby zgorszone taka ekspozycja na widok publiczny zakrwawionych płodów. Obwiniony jako organizator tego typu akcji powinien szczególnie być uwrażliwiony na kwestie legalności tej formy prezentacji.

Kwestia oddalenia wniosków dowodowych oraz nie uwzględnienia wniosku Prokuratury Rejonowej w Sanoku o pozbawienia F. F. statusu pokrzywdzonego oraz oskarżyciela posiłkowego została rozstrzygnięta i uzasadniona w protokole rozprawy mając jednocześnie na względzie stwierdzenie przez Sąd Okręgowy w Krośnie w sprawie (...) że przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym doszło poprzednio wyłącznie do naruszenia prawa materialnego co miało wpływ na treść orzeczenia.

Reasumując, jednoznacznym i nie budzącym jakiejkolwiek wątpliwości, jest przyjęcie, że obwiniony dwukrotnie tj. 29 czerwca 2108r i 1 lipca 2018r. umieścił w miejscu publicznym zdjęcia rozczłonkowanych ciał nienarodzonych dzieci czym wywołał zgorszenie za pierwszym razem u co najmniej 4 ustalonych osób, a za drugim razem u co najmniej 3 ustalonych osób tj. dopuścił się czynów z art. 51 § 1 k.w.

Uznając winę obwinionego T. N. (4) Sąd na zasadzie art. 51 § 1 k.w. w zw z art. 9 § 2 k. w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. ukarał go karą grzywny w kwocie 1000 zł.

Przy wymiarze orzeczonej względem obwinionego kary Sąd wziął pod uwagę wśród okoliczności obciążających fakt publicznego postępowania obwinionego, jego świadomość, że umieszczając wielkoformatowe kolorowe zdjęcia zakrwawionych i rozczłonkowanych płodów może dprowadzic do zgorszenia osób postronnych, a także fakt, że nawet interwencja przechodniów i ich wyraźny sprzeciw wobec umieszczania tego typu bilbordów nie powstrzymała obwinionego przed umieszczeniem już w kolejnym dniu po akcji zdejmowania bilbordów po raz kolejny w/w zdjęć w miejscu publicznym.

Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd miał na względzie również stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe obwinionego, który liczy 28 lata i osiąga miesięczny dochód wynoszący około 8000 zł.

Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu wymierzona kara grzywny w wysokości 1000 zł, jest w pełni adekwatna do stopnia winy obwinionego i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz będzie ona stanowiła wystarczającą i na tyle skuteczną dolegliwość, że obwiniony w przyszłości tego rodzaju czynu się nie dopuści. Ponadto kara ta spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego jak również potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Sąd nie orzekł obowiązku przeprosin zgodnie z wnioskiem oskarżyciela posiłkowego, albowiem w przedmiotowej sprawie nie są one prawnie przewidziane.

O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w wyroku i na podstawie powołanych przepisów prawa. Jednocześnie zasądzając na rzecz oskarżyciela posiłkowego wydatki w kwocie 1200 zł tytułem poniesionych kosztów zastępstwa radcowskiego co znajduje potwierdzenie w § 11 ust 2 pkt 2 i 3 oraz ust 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie uwzględniając również reprezentacje oskarżyciela posiłkowego w sprawie II Ka 424/19.

SSR Agnieszka Skrzypek

Sygn. akt II Ka 131/21

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 23 czerwca 2021 r.

Sąd Okręgowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SSO Janusz Szarek

Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Kalisz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sanoku - Kamila Gościńskiego

po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2021 roku w N.

sprawy A. K. s. B. i E. ur. (...) w D. o wykroczenie z art. 141 kw

na skutek apelacji wniesionej przez apelacji oskarżyciela publicznego, oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Sanoku z dnia 4 marca 2021 roku, sygn. akt II W 63/20

I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż uniewinnia obwinionego T. N. (1) od zarzutu popełnienia wykroczeń z art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. przypisanych mu w punkcie I wyroku, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego T. N. (1) kwotę 3.120,00 zł (trzy tysiące sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów obrony obwinionego.

III. zwalnia w całości oskarżyciela posiłkowego F. F. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i opłaty za II instancję, obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w Sanoku rozpoznawał sprawę T. N. (1), obwinionego o to, że:

1. w dniu 29 czerwca 2018 r. w D. przy ul. (...), przed kościołem Parafii (...), umieścił w miejscu publicznym nieprzyzwoite ogłoszenia zawierające zdjęcia rozczłonkowanych ciał nienarodzonych dzieci,

tj. o czyn z art. 141 k.w.;

2. w dniu 1 lipca 2018 r. około godz. 6 00 w D. przy ul. (...), przed kościołem Parafii (...), umieścił w miejscu publicznym nieprzyzwoite ogłoszenia zawierające zdjęcia rozczłonkowanych ciał nienarodzonych dzieci,

tj. o czyn z art. 141 k.w.

Wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt II W 63/20 Sąd Rejonowy w Sanoku:

I. uznał obwinionego T. N. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I, przy czym przyjął, że czyn ten wywołał zgorszenie u co najmniej 4 ustalonych osób i stanowi on wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. oraz za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2, przy czym przyjął, że czyn ten wywołał zgorszenie u co najmniej 3 ustalonych osób i stanowił on wykroczenie z art. 51 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1.000 zł;

II. na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. w zw. z § 2 i § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia orz art. 21 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 627 k.p.k. w zw. z art. 119 § 1 k.p.w. obciążył obwinionego kosztami postępowania w kwocie 120 zł na rzecz Skarbu Państwa i wymierzył mu opłatę sądową w kwocie 100 zł oraz zasądził od obwinionego T. N. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego F. F. kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez oskarżyciela publicznego, obrońcę obwinionego oraz oskarżyciela posiłkowego.

Oskarżyciel publiczny, skarżąc powyższy wyrok w całości na korzyść obwinionego, zarzucił:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 § 1 k.w. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowanie obwinionego polegające na umieszczeniu przed N. (...), w miejscu publicznym, nieprzyzwoitych ogłoszeń zawierających zdjęcia rozczłonkowanych ciał nienarodzonych dzieci stanowi wybryk w rozumieniu przedmiotowego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosków odmiennych;

2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 § 1 k.w. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że T. N. (1) nie działał w błędzie umieszczając banery ze zdjęciami rozczłonkowanych ciał nienarodzonych dzieci, podczas gdy niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne wskazujące, że ww. w chwili czynu dysponował szeregiem orzeczeń uznających jego zachowanie za legalne, prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż zachowanie obwinionego obarczone było usprawiedliwionym okolicznościami błędem co do karalności tego zachowania;

3. obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na jego treść, a to art. 82 § 2 pkt 1 k.p.w. w zw. z art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w. poprzez skazanie obwinionego za wykroczenie z art. 51 § 1 k.w., podczas gdy opis czynu przypisanego obwinionemu nie zawiera jednego ze znamion ww. wykroczenia, tj. „wybryku”;

4. przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieprawidłową wykładnię art. 141 k.w., art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 25 § 1 k.p.s.w. i uznanie F. F. za osobę pokrzywdzoną, który następnie został dopuszczony do udziału w sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego i składał środki odwoławcze, mimo że nie spełnia on kryteriów osoby pokrzywdzonej.

W oparciu o powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego T. N. (1) od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń.

Obrońca obwinionego skarżąc powyższy wyrok w całości, zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

a) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. poprzez błędną ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonych;

b) art. 39 § 1 zd. 1 k.p.w. w zw. z art. 4 § 1 k.p.w. poprzez nierozstrzygnięcie wniosków dowodowych obwinionego zgłoszonych we wniosku o umorzenie postępowania wraz z wnioskami dowodowymi;

c) art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. w zw. z art. 39 § 2 k.p.w. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obwinionego o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków, mimo że dotyczył on okoliczności, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

d) art. 442 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. poprzez poprzestanie na ujawnieniu protokołów zeznań świadków, mimo że zeznania tych osób miały wpływ na uchylenie wyroku;

2. obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 51 § 1 k.w. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowanie obwinionego stanowiło wybryk, którym wywołał zgorszenie w miejscu publicznym;

b) art. 10 ust. 1 i 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 54 ust. 1 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne zawężenie granic wolności słowa, a w konsekwencji nieznajdujące uzasadnienia w społeczeństwie demokratycznym ukaranie obwinionego za wyrażanie swoich poglądów, przekazywanie informacji i głoszenie idei;

c) art. 7 § 1 k.w. poprzez uznanie, że obwiniony nie działał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności przypisanego mu czynu (zarzut ten aktualizuje się w sytuacji uznania za niezasadne dwóch postawionych bezpośrednio powyżej zarzutów);

W oparciu o wskazane zarzuty obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie obwinionego od postawionego mu zarzutu, ewentualnie o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Oskarżyciel posiłkowy F. F. skarżąc powyższy wyrok w całości na niekorzyść obwinionego, zarzucił:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 9 § 1 i § 2 k.w. w zw. z art. 141 k.w. polegające na błędnym pominięciu przepisu art. 141 k.w. w kwalifikacji prawnej czynu wyczerpującego znamiona wykroczeń określonych w dwóch przepisach ustawy;

2. obrazę prawa materialnego, tj. art. 28 § 1 pkt 5 k.w. i art. 31 § 1 i § 2 k.w. polegające na błędnym nierozważeniu wymierzenia środka karnego w postaci podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w stosowny sposób za tablicy informacyjnej kościoła (...) oraz na stronie internetowej fundacji (...)prawo do życia, w sytuacji gdy podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w stosowny sposób może mieć znaczenie wychowawcze, w szczególności przypadku sprawcy będącego aktywista organizacji pochwalającej i organizującej popełnienie wykroczeń, którego popełnienie T. N. (1) został uznany winnym;

3. rażącą niewspółmiernie łagodność wymierzonej kary grzywny, w sytuacji gdy adekwatną reakcją karna na popełnione wykroczenie winna być kara ograniczenia wolności umożliwiająca na zasadzie art. 22 k.w. zobowiązanie ukaranego do przeproszenia ujawnionych pokrzywdzonych;

W oparciu o wskazane zarzuty oskarżyciel posiłkowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, polegająca na:

- poprawieniu przyjętej kwalifikacji prawnej poprzez uznanie, że czyn jakiego dopuścił się T. N. (1) jest wykroczeniem z art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 141 w zw. z art. 9 § 1 i § 2 k.w. oraz na

- wymierzeniu T. N. (1) na podstawie art. 51 § 1 k.w. kary ograniczenia wolności ze zobowiązaniem ukaranego do stosownego przeproszenia pokrzywdzonych na piśmie oraz

- wymierzenie środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości na zasadzie art. 28 § 1 pkt 5 k.w. i art. 31 § 1 i § 2 k.w. poprzez wywieszenie treści wyroku przez okres 1 miesiąca na tablicy informacyjnej kościoła (...) w D. oraz na stronie internetowej Fundacji (...) prawo do życia.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje

Spośród wniesionych apelacji, na uwzględnienie zasługuje apelacja oskarżyciela publicznego oraz apelacja obrońcy obwinionego, w zakresie

w jakim wnoszą one o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, na skutek obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 51 § 1 k.w. poprzez błędną subsumpcję przyjętych ustaleń faktycznych pod ww. normę prawną, jak i obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 § 1 k.w. poprzez jego błędne zastosowanie.

Odnosząc się do kwestii przyjętej przez Sąd Orzekający kwalifikacji prawno-karnej stwierdzić należy, iż przedmiotem ochrony w art. 51 k.w. jest prawo obywateli do niezakłóconego spokoju i porządku publicznego oraz niezakłócony spoczynek nocny, które to nie powinny być zakłócone jakimikolwiek zachowaniami wykraczającymi poza ogólnie, czy też zwyczajowo przyjęte normy społecznego zachowania się. Użycie przez ustawodawcę określenia „zakłócenie” wskazuje, że chodzi o wywołanie gdzieś niepokoju, zamieszania naruszającego ustalony porządek, normy współżycia społecznego czy też naturalny bieg spraw, co w efekcie powoduje oburzenie, podenerwowanie lub zgorszenie (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt IV KK 219/18, publik. w Prok. i Pr. 2020/3, poz. 9).

Wybrykiem, w rozumieniu ww. przepisu, jest zachowanie się człowieka odbiegające od przyjętych norm postępowania ludzi w określonej sytuacji. Zachowanie osoby, które ze względu na zwyczajowe normy ludzkiego współżycia nie wywołuje powszechnie negatywnych ocen społecznych i nie jest jaskrawo sprzeczne z powszechnie akceptowanymi normami zachowania, nie stanowi wybryku w rozumieniu art. 51 § 1 k.w. (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt IV KK 475/17, publik. w OSNKW 2018/3/27).

W realiach niniejszej sprawy w zachowaniu obwinionego nie sposób dopatrzeć się zamiaru „wybryku”. Wprawdzie umieścił on w miejscu publicznym banery z drastycznymi zdjęciami, jednak zachowanie to nie stanowiło wybryku, albowiem zamiarem obwinionego nie było spowodowanie zakłócenia spokoju i porządku publicznego, lecz zwrócenie uwagi opinii społecznej na kwestię aborcji i jej skutków.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż Sąd Orzekający błędnie uznał, iż obwiniony, w zakresie postawionych mu zarzutów, nie działał w ramach kontratypu nieświadomości karalności czynu.

Zgodnie bowiem z ww. przepisem, nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona.

W realiach niniejszej sprawy obwiniony, działając w dniu 29 czerwca 2018 r. i 1 lipca 2018 r., dysponował szeregiem orzeczeń sądowych, uprawniających go do pełnego przeświadczenia, iż realizowane przez niego zachowania w postaci rozwieszenia w miejscu publicznym plakatów i bannerów zawierających zdjęcia rozczłonkowanych ciał nienarodzonych dzieci, mające charakter antyaborcyjny, nie stanowią wykroczeń. Za podobne bowiem zachowanie wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II W (...) został on uniewinniony. Także kolejnym wyrokiem tego Sądu z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt II W (...) T. N. (1) został on uniewinniony. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt II W (...) Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim uniewinnił sprawcę od wystawienia banerów ze zdjęciami płodów ludzkich w różnym stanie.

Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. sygn. akt III W (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umieszczenia nieprzyzwoitych rysunków rozczłonkowanych i zakrwawionych zwłok ludzkich. Sąd Rejonowy w Grodzisku Mazowieckim postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II W (...) umorzył postępowanie w sprawie wywieszenia w miejscu publicznym transparentu przedstawiającego zakrwawione płody ludzkie po zabiegu aborcji, a więc dotyczące tematyki antyaborcyjnej. Sąd Rejonowy w Kaliszu postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt VII W (...) umorzył postępowanie w sprawie umieszczenia na ogrodzeniu katedry wielkoformatowych plakatów zawierających drastyczne zdjęcia ludzkich płodów, ich szczątków i krwi. Podobnie, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia VI Wydział Karny postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. sygn. akt VI W (...)15 umorzył postępowanie w sprawie wystawienia na widok publiczny transparentu ze zdjęciem zakrwawionego płodu ludzkiego.

Dysponując zatem ww. orzeczeniami, zapadłymi w okresie sprzed zarzucanego obwinionemu zachowania, T. N. (1) pozostawał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności jego zachowania. Już zatem jedynie powyższa okoliczność stanowiła dla Sądu Odwoławczego wystarczającą podstawę do zmiany zaskarżonego wyroku mi uniewinnienie T. N. (1) od zarzutu popełnienia wykroczeń z art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w.

Podzielając stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt V KK 516/17, publik. w OSNKW 2019/2, poz. 11, stwierdzić należy, iż przy ocenie, czy nieświadomość karalności czynu zabronionego była usprawiedliwiona, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności związanych z danym zdarzeniem, a także osobą sprawcy. Kryteria usprawiedliwienia takiego błędu mają charakter obiektywno-subiektywny, wymagając odwołania się do standardu osobowego wzorowego obywatela oraz uwzględnienia kryterium subiektywnego, indywidualnej możliwości uniknięcia błędu. Obwiniony T. N. (1) zrealizował wymogi usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu, albowiem w sytuacji gdy realizując podobne zachowania, jak dotychczasowe swoje zachowania i zachowania innych osób, od których sądy w różnych częściach kraju uniewinniały go i inne osoby, bądź umarzały postępowania, miał prawo zakładać, iż zachowanie jego nie stanowi czynu karalnego.

Odnosząc się natomiast do apelacji oskarżyciela posiłkowego, Sąd Odwoławczy nie znalazł żadnych podstaw do podzielenia jej zarzutów, a tym samym wniosku o zmianę wyroku poprzez uzupełnienie kwalifikacji karno-prawnej zarzucanych obwinionemu czynów, orzeczenie środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości w szczególny sposób, czy też orzeczenia kary rodzajowo surowszej od kary grzywny.

Przyjęcie, iż obwiniony działał w warunkach kontratypu usprawiedliwionej nieświadomości niekaralności czynu, determinuje kierunek rozstrzygnięcia w sprawie w postaci uniewinnienia obwinionego od zarzutów, przy jednoczesnym nie podzieleniu wskazanych wyżej zarzutów oskarżyciela posiłkowego. Dotyczy to także zarzutu apelacji oskarżyciela posiłkowego w zakresie obrazy prawa materialnego to jest art. 141 k.w.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Odwoławczy na zasadzie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 pkt 3 k.p.w. oraz art. 109 § 2 k.p.w. zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego od popełnienia wykroczeń z art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w.

Na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w. oraz § 11 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.) Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego T. N. (1) kwotę 3.120,00 zł tytułem zwrotu kosztów obrony obwinionego, mając na uwadze, iż sprawa była uprzednio uchylona i prowadzona była ponownie przed Sądem I instancji.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § k.p.w. Sąd zwolnił oskarżyciela posiłkowego F. F. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i opłaty za II Instancję, obciążając nimi Skarb Państwa, uznając iż przemawiają za tym względy słuszności.