descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II W 33/17

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17 sierpnia 2016 r około godz. 12.00 w miejscowości G. z posesji nr (...) na drogę krajową nr (...) wyjeżdżała swoim samochodem m-ki V. (...) nr rej. (...) obwiniona B. Ś. . W tym czasie padał rzęsisty deszcz. Przed wyjazdem na drogę główną B. Ś. upewniła się czy z lewej , od strony G. nie nadjeżdża żaden pojazd. W związku z tym , że droga była wolna obwiniona włączyła się do ruchu skręcając w prawo w kierunku O.. Po przejechaniu około 29 metrów, w tył pojazdu obwinionej uderzył przodem najeżdżający od strony G. samochód C. (...) nr rej. (...) kierowany przez K. Z.. W wyniku uderzenia obwiniona utraciła panowanie nad kierowanym przez siebie samochodem w następstwie czego zjechała na przeciwległy pas ruchu. W tym czasie z naprzeciwka nadjeżdżała samochodem m-ki O. (...) nr rej. (...) B. W.. Kierująca O. , mimo podjętego zjazdu na lewą część drogi , nie zdołała uniknąć zderzenia z samochodem kierowanym przez obwinioną. W miejscu kolizji obowiązywało ograniczenie prędkości do 60 km/h.

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:

- zeznań B. W. k. 24 oraz na rozprawie

- zeznań K. Z. k. 26 oraz na rozprawie

- zeznań B. K. k.32 oraz na rozprawie

- zeznań K. H. na rozprawie

- zeznań K. J. na rozprawie

- zeznań M. K. k.30 oraz na rozprawie

- zeznań Z. F. na rozprawie

- zeznań K. Ś. na rozprawie

- zeznań M. R. k. 28

- wyjaśnień obwinionej na rozprawie

- notatki urzędowej k.1

- protokołów użycia alkomatu k. 2,3,4

- protokołu oględzin samochodu C. (...) nr rej (...) k.5-7

- protokołu oględzin samochodu V. (...) nr rej. (...) nr k.8-10

- protokołu oględzin samochodu O. (...) nr (...) k.11-13

- protokołu oględzin miejsca wypadku k.14-15

- szkicu miejsca kolizji k.16

- materiału poglądowego k.17-20

- opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 104-132

Obwiniona B. Ś. nie przyznała się do stawianego mu zarzutu. Składając wyjaśnienia podała ,że w czasie gdy włączała się do ruchu nie widziała żadnego samochodu na pobliskim wzniesieniu po swej lewej stronie. Po przejechaniu kilkudziesięciu metrów poczuła uderzenie w tył pojazdu po czym na krótki czas utraciła przytomność. W ocenie obwinionej winę za spowodowanie kolizji ponosi kierująca samochodem C. , która poruszała się z nadmierną prędkością (wyjaśnienia obwinionej na rozprawie).

Sąd zważył, co następuje

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej B. Ś.. Obwiniona opisała okoliczności kolizji ze swego punktu widzenia. Przedstawiony przez nią opis zdarzenia nie jest sprzeczny z dowodami , którym dano wiarę. W szczególności z wyjaśnieniami obwinionej koresponduje widok pokolizyjny miejsca zdarzenia utrwalony w protokole oględzin (k.14-15,16). Na tej podstawie powołany w sprawie biegły z zakresu ruchu drogowego ustalił ,że do uderzenia w tył pojazdu obwinionej doszło po przejechaniu przez nią około 29 metrów - po włączeniu się przez nią do ruchu. Biegły w wydanej opinii nie wykluczył możliwości ,że obwiniona wyjeżdżając z posesji nr (...) na drogę krajową , nie widziała nadjeżdżającego samochodu kierowanego przez K. Z. albowiem pojazdu w danej chwili nie było jeszcze w polu widzenia (str. 17 opinii). Z uwagi na obowiązujące w miejscu kolizji ograniczenie prędkości do 60 km/h B. Ś. miała prawo liczyć na to ,że potencjalny kierowca nadjeżdżający od strony G. zachowuje nakazany limit prędkości.

Jako wiarygodne oceniono również zeznania świadków B. W. , B. K. , M. K. , Z. F. , K. Ś. , K. H. oraz M. R.. Należy zauważyć ,że zeznania kobiet jadących samochodem m-ki O. (...) nr rej. (...) B. W. i B. K. korespondują ze sobą. Nie są też sprzeczne z wyjaśnieniami obwinionej. Zeznania pozostałych wymienionych wyżej świadków miały drugorzędne znaczenie dla ustaleń w sprawie.

Z pewną dozą nieufności sąd podszedł do zeznań świadków K. Z. oraz K. J. . Przedstawiony przez świadków opis wyjazdu obwinionej z przylegającej do drogi głównej posesji , musi budzić wątpliwości zważywszy na stosunkowo dużą odległość tego miejsca od miejsca kolizji. Deklarowana przez kierującą samochodem C. prędkość własnego pojazdu w momencie gdy samochód V. (...) włączył się on do ruchu – 60 km/h , nie znalazła aprobaty w oczach biegłego. Według dokonanych przez niego wyliczeń w takiej sytuacji , wyjechanie samochodu Golf nastąpiło w odległości ok. 100 metrów od zbliżającego się pojazdu C. , zaś kierująca C. nie podjęła żadnej reakcji na zaistniałą sytuację przez ok. 6 sekund. W takim przypadku należałoby przyjąć ,że kierująca C. prawdopodobnie nie dość uważnie obserwowała drogę.

Jako fachową i obiektywną uznano opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego J. K. (k. 104-132). Zdaniem sądu opinia biegłego w sposób jasny i przekonywający udziela odpowiedzi na zadane pytania. Na podstawie analizy dowodów w sprawie biegły doszedł do wniosku , że zasadniczą przyczyną rozpatrywanej kolizji było uderzenie samochodu C. nr rej. (...) kierowanego przez K. G. Z. w tył samochodu V. (...) nr rej. (...) kierowanego przez obwinioną B. Ś.. Uderzenie to spowodowało przemieszczenie się samochodu V. (...) na lewy pas ruchu , gdzie doszło do skośno – bocznego zderzenia z samochodem O. (...) nr rej. (...) kierowanym przez B. W.. Na podstawie dostępnych dowodów biegły wyliczył ,że prędkość samochodu C. w momencie uderzenia w tył samochodu V. (...) nie była mniejsza niż 48 km/h. Brak śladów przed miejscem zderzenia powoduje , że nie ma możliwości wyliczenia prędkości tego pojazdu w momencie wyjeżdżania przez B. Ś. samochodem V. (...) z przyległej do drogi posesji. Zdaniem biegłego zasadniczą przyczyną kolizji było nieprawidłowe zachowanie kierującej C. K. Z. polegające na długotrwałym braku reakcji na powstałą sytuację drogową albo na powadzeniu samochodu z prędkością znacznie większą od dozwolonej administracyjnie. Sąd nie miał zastrzeżeń odnośnie wiedzy i fachowości biegłego oraz rzetelności sporządzonej przez niego opinii . Takich zastrzeżeń nie miały również strony postępowania.

Sąd dał wiarę pozostałym dowodom ujawnionym podczas rozprawy głównej albowiem nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość.

W obliczu zebranych dowodów sąd miał wątpliwości co do przyczynienia się B. Ś. do zaistniałej kolizji pojazdów. Obwinionej zarzucono wymuszenie pierwszeństwa podczas podejmowanego manewru wyjazdu z posesji na drogę krajową nr (...). Zgodnie z treścią art.17 ust. 2 ustawy z dn. 20.06.1997 r Prawo o ruchu drogowym (j.t.Dz.U. z 2012 r poz. 1137) kierujący pojazdem , włączając się do ruchu , jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu. Biorąc pod uwagę ustalenia biegłego z zakresu ruchu drogowego a w szczególności uwarunkowania czasowo przestrzenne zaistniałej kolizji , brak jest podstaw do przypisania zawinienia obwinionej. Zauważyć należy ,że w miejscu gdzie doszło do zdarzenia obowiązywało ograniczenie prędkości do 60 km/h. Do sytuacji kolizyjnej doszło po tym jak obwiniona po włączeniu się do ruchu przejechała stosunkowo duży dystans , według wyliczeń biegłego ok. 29 m. Jak wyżej wskazano obwiniona miała prawo liczyć ,że pozostali uczestnicy ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego w szczególności nie przekraczają dozwolonej prędkości. W sytuacji prawdopodobnego poruszania się przez K. G. Z. z prędkością znacznie wyższą od dopuszczalnej , obwiniona włączając się do ruchu mogła nie mieć samochodu C. w polu widzenia. Wówczas podjęty przez B. Ś. manewr włączenia się do ruchu został wykonany w sposób prawidłowy z zachowaniem szczególnej ostrożności. Obwiniona nie zmusiła bowiem żadnego , jadącego prawidłowo uczestnika ruchu , do istotnej zmiany prędkości lub kierunku jazdy. Biorąc pod uwagę realia sprawy wydaje się ,że w stan obwinienia postawiono niewłaściwą osobę , ponieważ zasadniczą przyczyną kolizji było nieprawidłowe zachowanie K. Z.. W zachowaniu pozostałych uczestniczek kolizji tj B. Ś. i B. W. nie dopatrzono się nieprawidłowości. Reasumując sąd obwinioną od zarzuconego jej wykroczenia uniewinnił zgodnie z zasadą wynikającą z treści art. 62 § 3 kpw.

O kosztach postępowania sąd orzekł w myśl przepisu art. 118 § 2 kpw i obciążył nimi Skarb Państwa.

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

- (...);

3. (...) .

2017.11.24