Treść orzeczenia
Sygn. akt II W 27/19
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 07 marca 2019 roku
Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodnicząca – SSR Katarzyna Garbarczyk
Protokolant – st. sekr. sąd. Aneta Dybikowska
w obecności oskarżyciela publicznego KPP w G. - asp. szt. Sylwestra Piotrowicz po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2019 roku sprawy N. Ż. córki J. i M. z d. L. ur. (...) w G. obwinionej o to, że: W dniu 13 listopada 2018 roku około godz. 16.00 w G. na ul. (...), prowadząc samochód osobowy marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i podejmując manewr omijania pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), nie zachowała należytej ostrożności, nie upewniła się, czy ma odpowiednią ilość miejsca do wykonania manewru, w wyniku czego zmusiła jadącego z naprzeciwka kierowcę pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) do gwałtownego hamowania i zjechania maksymalnie do prawej krawędzi jezdni oraz doprowadziła do zderzenia z omijanym pojazdem V. (...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 86§1kw
1. Obwinioną N. Ż. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje ją na karę grzywny w wysokości 500 ( pięćset) złotych.
2. Zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 50 ( pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciąża ją pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 ( sto dwadzieścia) złotych.
Uzasadnienie
W dniu 07 marca 2019 roku, w sprawie sygn. akt IIW 27/19, zapadł przeciwko N. Ż. wyrok, mocą którego obwinioną uznano za winną popełnienia czynu z art. 86§1 kw i na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw, Sąd skazał ją na karę grzywny w wysokości 500 ( pięćset) złotych.
Przy wymiarze kary grzywny Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 33§1 - 4 kw, jak również treścią art. 24§1 i 3 kw, mając na uwadze m. in. stopień zawinienia obwinionej, społecznej szkodliwości czynu, stopień i wagę naruszonych obowiązków, warunki osobiste, majątkowe sprawcy.
Odpowiedzialność na podstawie art. 86 § 1 kw ponosił sprawca, który poprzez zachowanie nienależytej ostrożności powoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czyli groźbę wypadku drogowego czy innego niebezpieczeństwa mogącego prowadzić do kolizji drogowej.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym - uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.
N. Ż. prowadząc samochód osobowy marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i podejmując manewr omijania pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), nie zachowała należytej ostrożności i nie upewniła się, czy ma odpowiednią ilość miejsca do wykonania manewru - zmusiła jadącego z naprzeciwka kierowcę pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) do gwałtownego hamowania i zjechania maksymalnie do prawej krawędzi jezdni oraz doprowadziła do zderzenia z omijanym pojazdem V. (...). Tym samym obwiniona nie tylko spowodowała realne i konkretne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ale również spowodowała skutek w postaci kolizji pojazdów. Zachowanie N. Ż. stanowiło zagrożenie nie tylko dla mienia, ale przede wszystkim dla zdrowia i życia i innych uczestników ruchu drogowego. Obwiniona naruszyła podstawowe, elementarne zasady obowiązujące w ruchu drogowym, a jej zachowanie mogło doprowadzić do bardziej poważnych skutków. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż po zaistniałym darzeniu N. Ż. w sposób wulgarny odniosła się do kierowcy V. (...), lekceważąc zaistniałe zdarzenie i jego skutki.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd przyjął dotychczasową niekaralność obwinionej.
N. Ż. pozostaje w zatrudnieniu, pobierając wynagrodzenie w kwocie 2700 złotych. Nikogo nie ma na utrzymaniu.
W świetle przytoczonych okoliczności, zdaniem Sądu, orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej, nie przekracza także zdolności finansowych obwinionej. Kara ta również stanowić będzie dla niej – zgodnie z założeniami, jakie niesie za sobą każda kara- pewną dolegliwość.
Zasądzając od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 50 ( pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążając ją pozostałymi kosztami postępowania w wysokości 120 ( sto dwadzieścia) złotych, Sąd kierował się treścią art. 119§1 kpw.