descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II W 1147/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 27 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Piotrowska

Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Formaniewicz

Orzeka

1. Obwinionego Ł. U. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 92a § 1 kw i za to, na podstawie art. 92a § 1 kw wymierza mu karę 700 zł (siedemset złotych) grzywny.

2. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych opłaty oraz obciąża kwotą 6 648,84 zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści osiem złotych osiemdziesiąt cztery grosze) zryczałtowanymi wydatkami postępowania.

Uzasadnienie

W dniu 2 września 2023 r. około godziny 11:49 Ł. U. jechał na ul. (...) w B. z kierunku ul. (...) w kierunku Szpitala. Obwiniony był kierowcą samochodu, którym się poruszał tj. I. (...) nr rej. (...). Tego samego dnia funkcjonariusze z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w B. U. U. (1) i L. Ł. pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym. Radiowóz zaparkowali na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) na wysokości posesji nr (...). Patrol wyposażony był w rejestrator prędkości (...)o znaku fabrycznym (...)/(...), numer fabryczny (...), rok produkcji 2018, znak zatwierdzenia typu: (...). Funkcjonariusze w/w urządzeniem dokonali pomiaru prędkości samochodu, którym poruszał się obwiniony. Przed rozpoczęciem pomiarów zostały wykonane odpowiednie testy urządzenia – test stałej odległości oraz test prawidłowości działania przyrządów celowniczych . Pomiar został dokonany z odległości 141,6 m zgodnie z instrukcją obsługi wskazanego urządzenia. Urządzenie wskazało, że kierujący Ł. U. przekroczył prędkość o 20 km/h jadąc z prędkością 70 km/h przy dozwolonej na tej drodze jako obszarze zabudowanym prędkości 50 km/h. Zatrzymano obwinionego i okazano mu wyniki pomiaru. Obwiniony zakwestionował prawidłowość pomiaru. Z uwagi na odmowę przyjęcia mandatu funkcjonariusze sporządzili dokumentację w celu skierowania wniosku o ukaranie.

dowody: notatka urzędowa – k. 1-2, świadectwo legalizacji pionowej – k. 4, 116, nagranie na płycie CD – k. 9, 117 , zeznania świadka U. U. (2) – k. 74v ,zeznania świadka L. Ł. – k. 74v-75, częściowo zeznania świadka K. O. – k. 86v, kopie notatników służbowych – k.104-113, świadectwo ukończenia kursu specjalistycznego – k. 114-115, opinia biegłego – k. 120-371

Ł. U. (lat (...)) jest kawalerem i na utrzymaniu ma troje dzieci. Obwiniony jest z zawodu radcą prawnym i osiąga dochody z działalności gospodarczej w wysokości 4000 zł miesięcznie. Jest właścicielem domu. Nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Był już ukarany mandatem karnym za przekroczenie prędkości.

dowód: dane obwinionego oraz jego wyjaśnienia k.9, 62, informacja o naruszeniach – k. 21

Ł. U. nie przyznał się do postawionego mu zarzutu i jednocześnie na pierwszej rozprawie odmówił składania wyjaśnień wskazując, że złoży je w późniejszym terminie. Do zakończenia postępowania nie uczynił tego jednak. Przyznał wyłącznie, że to on kierował pojazdem, którego prędkość zmierzono.

wyjaśnienia obwinionego k. 62-62v

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego co do braku jego sprawstwa w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na odmowę składania przez niego wyjaśnień niemożliwym jest precyzyjne odniesienie się do jakiejś jego wersji wydarzeń. Wydaje się jednak, że obwiniony kwestionował poprawność pomiaru.

Zupełnie co innego wynika jednak z zeznań funkcjonariuszy Policji, opinii biegłego a także pozostałego wiarygodnego materiału dowodowego, świadectwa legalizacji urządzenia, nagrania video a także zaświadczeń o odbyciu przez funkcjonariuszy kursu specjalistycznego. Wymienione dowody Sąd ocenił jako logiczne, spójne, konsekwentne oraz jako wzajemnie ze sobą korespondujące, a w konsekwencji w pełni wiarygodne.

Świadkowie U. U. (1) i L. Ł. nie znali osobiście obwinionego przed dniem zdarzenia, nie są z nim w żadnym konflikcie, są funkcjonariuszami Policji, zaś świadkami czynu byli w związku z pełnieniem rutynowych czynności służbowych a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, aby składając fałszywe zeznania w niniejszej sprawie chcieli bezpodstawnie obciążyć obwinionego. Ponadto świadkowie zostali odpowiednio przeszkoleni z obsługi urządzenia, którym dokonywali pomiaru i przeprowadzili odpowiednie testy sprawdzające przed przystąpieniem do pracy.

Sąd zeznaniom świadka N. O. dał wiarę jedynie częściowo a to w wąskim zakresie w którym przyznała, że wskazanego dnia jechała jako pasażerka samochodu, którym kierował obwiniony. Sąd nie dał jednak wiary tym zeznaniom w części, w których wskazywała, że obwiniony nie przekroczył dopuszczalnej prędkości, albowiem w tym zakresie były one sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków oraz opinią biegłego.

Również przywołana opinia biegłego H. W. była jasna, pełna, wewnętrznie niesprzeczna i sporządzona przez specjalistę dysponującego odpowiednią wiedzą i doświadczeniem zawodowym w tym zakresie, a nadto została wykonana w sposób fachowy, skrupulatny, szczegółowy, wręcz drobiazgowy i rzetelny. Ponadto została ona sporządzona w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy a także analizę miejsca pomiaru, legalności stosowania ręcznych urządzeń pomiarowych prędkości pojazdów, lotniczych map geodezyjnych udostępnianych przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii w H. oraz pomocniczo materiałów geodezyjnych pozyskanych od firm (...), X. i (...)/(...). Wynikające z opinii wnioski zostały wysnute w sposób nie budzący wątpliwości i na tyle jednoznaczny, że stanowiły one podstawę do uznania materiału dowodowego za w pełni kompletny i zasługujący na wiarygodność.

Obwiniony Ł. U. na etapie postępowania sądowego również nie wnosił szczegółowych zastrzeżeń do przedmiotowej opinii. Wprawdzie zasygnalizował, że to uczyni, Sąd zarządził przerwę w rozprawie, aby umożliwić obwinionemu dokładne zapoznanie się z opinią a następnie sformułowanie konkretnych zastrzeżeń czy dalszych wniosków, jednak na ostatnią wyznaczoną rozprawę obwiniony nie stawił się ani do chwili wydania wyroku nie złożył takich zastrzeżeń na piśmie. Dlatego też Sąd uznał tą opinię z całkowicie wiarygodną i w oparciu o nią dokonywał ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Biegły w skrupulatny i obszerny sposób przeanalizował wszelkie aspekty niniejszej sprawy. Otóż po przeprowadzeniu szerokich i wnikliwych analiz oraz obliczeń biegły z dziedziny ruchu drogowego w swojej opinii wskazał m.in., że:

- zawarte w notatce urzędowej wpisy o dokonaniu testów urządzenia okazały się prawdziwe i zbieżne z zawartością rejestru metadanych,

- pomiar został dokonany z dystansu 141,6 m,

- poklatkowa zawartość zapisu video wskazuje, że obwiniony poruszał się z prędkością 70 km/h a zatem taką jaka została wskazana na urządzeniu pomiarowym (...)

- urządzenie było całkowicie sprawne technicznie i metrologicznie

- pomiar został wykonany prawidłowo w sposób rzetelny i miarodajny

- możliwość zawyżenia pomiaru na niekorzyść obwinionego jest praktycznie wykluczona.

Z uwagi na fakt, że obwiniony zastrzeżenia do opinii złożył na piśmie, które nadał na poczcie w dniu 26 stycznia 2026 r. a które do akt sprawy z oczywistych względów nie mogły trafić przez ostatnim terminem rozprawy wyznaczonym na dzień 27 stycznia 2026 r. na godz. 8:30, z czego obwiniony jako radca prawny doskonale powinien sobie zdawać sprawę, Sąd nie będzie w niniejszym uzasadnieniu odnosił się do tych zastrzeżeń, albowiem nie były one przedmiotem rozważań przed wydaniem wyroku. Jak już wskazano, do akt sprawy zostały załączone już po jego wydaniu.

W świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz opinii biegłego Sąd doszedł do przekonania, że pomiar prędkości samochodu, którym w dniu 9 września 2023 r. kierował obwiniony Ł. U. został przeprowadzony w prawidłowy sposób i wskazania urządzenia (...) należy uznać za miarodajne, wiarygodne i odzwierciedlające rzeczywistą prędkość z jaką poruszał się obwiniony w terenie zabudowanym. Funkcjonariusze dokonujący pomiaru odbyli specjalistyczne kursy przygotowujące ich do obsługi tego urządzenia zaś sam pomiar został dokonany po przeprowadzeniu wymaganych testów oraz zgodnie z instrukcją obsługi urządzenia. Sąd w konsekwencji przyjął, że obwiniony poruszał się z prędkością 70 km/h jak wskazuje na to wynik pomiaru oraz opinia biegłego.

Sąd dał również wiarę dowodom z dokumentów, protokołów i nagrań video zgromadzonych w toku postępowania, uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności.

W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dostarczyło dowodów pozwalających na przypisanie obwinionemu sprawstwa zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu. Nie ma żadnych wątpliwości, że to właśnie obwiniony kierował pojazdem, którego prędkość została poprawnie zmierzona urządzeniem (...).

Ł. U. został obwiniony o to, że w dniu 02.09.2023 r. około godz. 11:49 w B. przy ul. (...) kierując pojazdem marki I. (...) nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość o 20km/h przy prędkości dozwolonej 50 km/h tj. o wykroczenie z art. 92a § 1 kw

Zgodnie z treścią art. 92a § 1 kodeksu wykroczeń podlega karze ten kto prowadząc pojazd nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym.

Art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 5 00-23 00 wynosi 50 km/h, natomiast art. 21 ust 1 w/wym. ustawy wskazuje, że organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za pomocą znaków drogowych prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należało, iż w świetle przede wszystkim zeznań świadków – funkcjonariuszy O., opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu ruchu drogowego H. W. popartej szerokimi wyliczeniami dokonanymi w oparciu o dostarczoną dokumentację z urządzenia (...), jak również zabezpieczonych zapisów nagrania nie ulega wątpliwości, że Ł. U. popełnił zarzucone mu wykroczenie.

Przechodząc do uzasadnienia kary wymierzonej obwinionemu wskazać należało, iż wykroczenie z art. 92a § 1 kw jest zagrożone karą grzywny od 20 do 5.000 zł (art. 24 § 1 kw). W ramach tego ustawowego zagrożenia w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż odpowiednią sankcją wobec obwinionego było wymierzenie kary 700 zł grzywny.

Wymierzając wobec obwinionego karę we wspomnianym wymiarze sąd na niekorzyść obwinionego uwzględnił okoliczność, że przekroczenie prędkości było dość duże i miało miejsce w terenie zabudowanym a nadto to, że krótko po zdarzeniu obwiniony ponownie przekroczył dopuszczalną prędkość, za co został ukarany mandatem.

Na korzyść obwinionego Sąd potraktował to, że do zdarzenia doszło w godzinach południowych, gdy ruch pojazdów nie był nadmiernie natężony;

Wymierzona kara spełnia w ocenie Sądu wszystkie dyrektywy przewidziane w art. 33 § 1 kw. Przede wszystkim jest ona odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego czynu zabronionego. Zdaniem Sądu wymierzona kara nie przekracza również stopnia winy obwinionego. Należy również przypuszczać, że spełni cele zapobiegawcze oraz wychowawcze w stosunku do obwinionego. Czyn, którego popełnienia obwiniony dopuścił się, z uwagi na uprzednią jego niekaralność za wykroczenie może być traktowany w kategoriach incydentu. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że należy stosować się do reguł ruchu drogowego, a naruszenie tych znaków nie jest bezkarne.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku.

Mając na względzie fakt, że obwiniony osiąga stałe i regularne dochody z działalności gospodarczej w wysokości 4 000 zł miesięcznie, Sąd na podstawie art.118 §1 kpw oraz art. 3 w zw. z art. 21 pkt 2 lit 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od niego opłatę w kwocie 70 zł oraz obciążył go wydatkami (na podstawie § 2 i 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia) oraz należności biegłego za sporządzenie opinii w kwocie 6 528,84 zł (art.118§1 i 2 kpw i art. 119 § 1 kpsw) uznając, że jest on w stanie ponieść te koszty i winien być nimi obciążony. Wysokość wynagrodzenia biegłego uwzględniała nakład jego pracy, kwalifikacje a także czas potrzebny do sporządzenia opinii. Opinia została sporządzona w bardzo skrupulatny i drobiazgowy sposób, który rzeczywiście wymagał od biegłego wielu godzin pracy.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku.