Treść orzeczenia
Sygn. akt II W 1130/17
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
22 marca 2018 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech Grzebień
Protokolant Sabina Petelska
po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 roku sprawy przeciwko Z. W. synowi S. i M. zd. Bartnik ur. (...) W. obwinionego o to, że: w dniu 24 września 2016 roku około godziny 13:15 w J., na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) kierując pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...), nie zachował należytej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się w strefie zamieszkania, w wyniku czego doprowadził do jego potrącenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla pieszego E. H. oraz przewożonych pasażerów A. J. i M. T. tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
I. uznaje obwinionego Z. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych,
II. na podstawie art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierza mu opłatę w wysokości 35 (trzydzieści pięć) zł, a jednocześnie zasądza o obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 682,12 (sześćset osiemdziesiąt dwa 12/100) zł. tytułem zwrotu kosztów opinii biegłego J. W..
Uzasadnienie
W wyniku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny.
W dniu 24.09.2016r. obwiniony Z. W. udał się z Ż. do J. w godzinach porannych swoim samochodem marki V. (...) nr rej. (...). Celem wyjazdu był coroczny (...) Jarmark Staroci. Jako pasażerowie towarzyszyli obwinionemu jego znajomi A. J. i M. T..
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionego Z. W. k. 24-25,41
- zeznania świadków : A. J. k. 17-18,42, M. T.
k. 42.
Około godziny 13.00 obwiniony i towarzyszący mu znajomi postanowili opuścić Jarmark Staroci i J. i powrócić do Ż.. Starając się opuścić okolice (...) i wyjechać z Centrum miasta, za radą pracownika parkingu i S. Miejskich obwiniony udał się swoim pojazdem w stronę ul. (...), aby następnie wjechać na drogę prowadzącą w kierunku L..
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionego k. 24-25,41
Obwiniony jadąc ul. (...) dojechał do skrzyżowania z ul. (...) . Odcinek ten stanowił już tzw. Strefę Zamieszkania w rozumieniu przepisów Prawo o Ruchu Drogowym (art. D-40). Odcinek, którym poruszał się obwiniony oznakowany był tym znakiem, zaś na jego końcu był znak D-41 (koniec strefy zamieszkania)
Dowód:
- częściowo wyjaśnienia obwinionego Z. W. k. 24-25, 41
- zeznania świadków funkcjonariuszy policji R. K. k. 42, J.
G. k. 42 odwrót
- pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu techniki pojazdów i przepisów ruchu
drogowego inż. J. W. k. 47-50
- ustana opinia tego biegłego k. 62
- policyjna notatka urzędowa k. 8
Na ul. (...),w wyżej opisanej strefie zamieszkania, zgodnie z przepisami, ludzie przemieszczali się zarówno na chodnikach jak i jezdni. Gdy ok. godz. 13.15 przemieszczał się swoim V. przez skrzyżowanie ul. (...) z ul. (...), z chodnika na jezdnię wszedł robiąc krok do tyłu obywatel Niemiec H. E. (1). Obwiniony nie zdołał wyhamować i uderzył przodem swojego pojazdu w pokrzywdzonego H. E. (2).
Dowód:
- częściowo wyjaśnienia obwinionego Z. W. k. 24-25, 41
- zeznania świadków: A. J. k. 17-18, 42, M.
T. k. 14-15, R. K. k. 42, J. G. k. 42
- opinia biegłego sądowego inż. J. W. k. 47-50
- ustna opinia tego biegłego k. 62
- policyjna notatka urzędowa k. 8.
Obwiniony Z. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że na przedmiotową ulicę skierowali go S. Miejscy, gdy szukał drogi wyjazdowej z kiermaszu. Kolizję spowodował pieszy, który nagle tyłem wszedł z chodnika na jezdnię z prawej strony.
Sąd stwierdził co następuje
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Za sprawstwem i winą obwinionego przemawiają spójne, logiczne, konsekwentne i wzajemnie uzupełniające się zeznania funkcjonariuszy policji R. K. i J. G. oraz z opinia biegłego sądowego inż. J. W.. Dotyczy to również przepisów (...), odnoszących się do znaku drogowego D-40 (strefa zamieszkania). Przepisy (...) wyraźnie stanowią, że w strefie zamieszkania (a zajście tam właśnie miało miejsce, co wynikało z oznakowania ulicy), piesi korzystają ze szczególnej ochrony. Dotyczy to nie tylko chodnika ale i jezdni. Pojazdy mechaniczne mogą się tymi strefami poruszać, ale kierowcy zobowiązani są w tym miejscu zachować szczególną ostrożność. Dlatego nawet przy przyjęciu, że pokrzywdzony wszedł na jezdnię z chodnika tyłem i tuż przy pojeździe obwinionego, nie zwalniało to Z. W. z obowiązku zachowania szczególnej ostrożności, której to ostrożności nie zachował. Musiał się bowiem liczyć z okolicznością, że piesi w tej strefie będą się przemieszczać w sposób ciągły i swobodny, bo mieli do tego prawo.
Obowiązkiem Z. W. było poruszać się szczególnie ostrożnie i być przygotowanym na różne ewentualności. W żadnym wypadku nie tłumaczy obwinionego skierowanie go na tę drogę przez pracownika parkingu, z którego wyjeżdżał, czy też przez S. Miejskich.
W świetle wszystkich powołanych wyżej dokumentów sprawstwo i wina obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości, zaś podaną przez obwinionego wersję Sąd uznał tylko za przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uchylenia się od odpowiedzialności karno-wykroczeniowej.
Dokonując oceny wiarygodności występujących w sprawie świadków Sąd stwierdził co następuje: świadkowie R. K. i J. G. są funkcjonariuszami publicznymi policjantami. Krytycznego dnia wykonywali oni jedynie swoje rutynowe obowiązki służbowe i brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności i rzetelności.
Świadkowie A. J. i M. T. są bliskimi znajomymi Z. W.. Z tych względów Sąd podszedł do treści ich zeznań z pewna dozą ostrożności. Natomiast za w pełni wiarygodne i rzetelne Sąd uznał występujące w sprawie dowody z dokumentów, a w tym opinię biegłego inż. J. W..
Obwiniony Z. W. działaniem swoim wyczerpał ustawowe znamiona z art. 86 § 1 kw. W dniu 24 września 2016 roku bowiem około godziny 13:15 w J. na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) kierując pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się w strefie zamieszkania, w wyniku czego doprowadził do jego potrącenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla pieszego E. H. oraz przewożonych pasażerów A. J. i M. T..
Jako okoliczności obciążające dla tego obwinionego Sąd uwzględnił wysoki stopień szkodliwości społecznej zarzucanego mu czynu przejawiający się nagminnością tego rodzaju wykroczeń tak na tutejszym terenie jak i w skali całego kraju.
Do okoliczności łagodzących Sąd zaliczył dotychczasową niekaralność sądową Z. W..
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że właściwą karą zasadniczą dla tego obwinionego będzie kara grzywny. Za współmierna, dostosowaną do stopnia zawinienia i szkodliwości społecznej czynu oraz możliwości majątkowych obwinionego, Sąd uznał grzywnę w kwocie 350 zł. kara w takiej właśnie wysokości spełni swoją odpowiednią rolę społeczną. Orzeczenie o kosztach Sąd wydał w oparciu o przepis art. 118 § 1 kpow. W skład kosztów Sąd zaliczył również koszty opinii biegłego sądowego inż. J. W., których wysokość uzasadniona jest obowiązującymi przepisami i włożonym nakładem pracy.