Streszczenie (SAOS)

Skazany może zaskarżyć zarządzenie sędziego penitencjarnego wydane na podstawie art. 431f § 2 kkw w trybie wynikającym z treści art. 7 § 1 kkw. Choć oczywistym jest, że skarga ta nie jest odwołaniem, to stanowi ona jednak swoisty środek zaskarżenia i należy do kategorii środków odwoławczych właściwych postępowaniu wykonawczemu. Na tle regulacji art. 7 § 3 - 5 kkw skarga posiada bowiem wszystkie cechy takiego środka odwoławczego w postaci skargowości, względnej suspensywności, względnej dewolutywności oraz reformatoryjności. Dlatego uznanie skargi za środek odwoławczy uzasadnia na gruncie art. 1 § 2 kkw odpowiednie stosowanie do tej instytucji przepisów o postępowaniu odwoławczym w zakresie nieuregulowanym w Kodeksie karnym wykonawczym. Udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego ma nie tylko charakter fakultatywny i jest oparte na ocenie sądu co do zasadności i celowości uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie, opartej na omówionych warunkach, wskazanych wart. 431a § 1-3 kkw, ale także uzależnione jest od zaistnienia wymogu formalnego, którego istnienie powinno być ustalone przed rozpoznaniem wniosku, a więc i przed badaniem istnienia pozostałych warunków, w postaci ustalenia, czy odbywaniu kary w tym systemie nie stoją na przeszkodzie warunki techniczne obejmujące w szczególności liczbę oraz zasięg dostępnych nadajników i rejestratorów oraz możliwości organizacyjne ich obsługi (alt. 431a § 1 pkt 5 kkw). W tym właśnie celu, jak już wyżej wskazano, bezzwłocznie po złożeniu wniosku, sąd penitencjarny żąda od podmiotu dozorującego nadesłania informacji, czy warunki techniczne pozwalają na niezwłoczne rozpoczęcie wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Jeżeli zaś z informacji uzyskanych od podmiotu dozorującego wynika, że nie jest możliwe niezwłoczne rozpoczęcie wykonywania kary w tym systemie, sędzia penitencjarny podejmuje decyzję w formie zarządzenia o pozostawieniu wniosku be