Streszczenie (SAOS)

A) Nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia (art.5 k.c) – uwzględnienie tego zarzutu i oddalenie na tej podstawie roszczeń wnioskodawcy byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wnioskodawca w wyniku niesłusznego pozbawienia go wolności doznał m.in. pogorszenia stanu zdrowia psychicznego, z czym wiązały się również stany depresyjne. Mimo prawomocnego uniewinnienia go od wszystkich zarzutów jego stan psychiczny był i jest nadal zły. Korzysta on nadal z pomocy specjalisty. Powyższe okoliczności spowodowały, że wnioskodawca złożył swój wniosek nieznacznie (5 dni) po wymaganym w art.555 k.p.k. terminie. W takich okolicznościach, w ocenie Sądu, byłoby skrajnie niehumanitarne unikanie przez Skarb Państwa zadośćuczynienia wnioskodawcy za niesłusznie doznane przez niego krzywdy, a powstałe w wyniku działania organów Państwa. B) Przy rozstrzyganiu o wysokości należnego odszkodowania, na podstawie przepisów rozdziału 58 k.p.k., mogą być brane jako wchodzące w skład tego odszkodowania wyłącznie te należności, które były związane ze stosowanym tymczasowym aresztowaniem (zatrzymaniem), a nie z całym prowadzonym postępowaniem karnym. Ustalenie zakresu odszkodowania należy dokonywać zgodnie z regułami ustalonymi w prawie cywilnym. W szczególności ma w tym miejscu zastosowanie art. 361 § 2 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Tak więc odszkodowanie obejmuje również korzyści, które osoba pozbawiona wolności mogłaby osiągnąć w następstwie wykonywania pracy zarobkowej w okresie, w jakim była pozbawiony wolności. Powinność wykazania twierdzeń uzasadniających zgłoszone w całości roszczenie (odszkodowanie) obciąża jednak wnioskodawcę i działającego na jego rzecz pełnomocnika, a nie sąd. Wnioskodawca nie udowodnił, że w związku z pobawieniem go wolności utracił dochody z prowadzonej działalności gospodarczej właśnie w żądanej kwocie. Przedstawione przez niego wyli