Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ko 239/24
Postanowienie
Dnia 19 września 2024 roku
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu w II Wydziale Karnym, w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Tomasz Turbak /spraw/
Sędziowie: Sędzia Maciej Olechowski
Sędzia Robert Pelewicz
Protokolant: Diana Matyka
po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 19 września 2024 roku sprawy M. K. skazanego z art. 178 a § 1 i 4 kk kk w przedmiocie wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania w sprawie sygn. II K 775/22 Sądu Rejonowego w Mielcu na podstawie art. 540 § 2 kpk w zw. z art. 544 § 1 kpk. w z w. z art. 547 § 1 kpk. oraz art. 627 kpk w zw. z art. 639 kpk postanawia:
I. oddalić wniosek obrońcy M. K. o wznowienie postępowania w sprawie sygn. II K 775/23 Sądu Rejonowego w Kolbuszowej,
II. kosztami postępowania obciążyć skazanego i z tego tytułu zasądzić od skazanego M. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę
20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków poniesionych w postępowaniu wznowieniowym.
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 13 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 775/22 M. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 i 4 kk i za to skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z zaliczeniem okresu zatrzymania, a także orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne, a także na podstawie art. 42 § 3 kk. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy, obciążając ponadto oskarżonego kosztami postępowania.
Powyższy wyrok bez zaskarżenia uprawomocnił się w dniu 21.04.2023 r.
W dniu 2.07.2024 r. do Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu wpłynął wniosek M. K. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Na uzasadnienie podał on, że w dniu 4.06.2024 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisu art. 42 § 3 kk, na podstawie którego orzeczono wobec niego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Po uzupełnieniu braków formalnych działający imieniem skazanego obrońca adw. M. C. popierał przedmiotowy wniosek. Wskazał, że stwierdzona niezgodność z Konstytucją dotyczyła obligatoryjnego charakteru w/w zakazu.
Sąd zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie i jako bezzasadny podlega oddaleniu.
Wznowienie postępowania to jeden z nadzwyczajnych środków
zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Dotyczy on prawomocnych orzeczeń i może doprowadzić do ich uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy, ale na podstawie ściśle określonych w ustawie podstaw o wyjątkowym charakterze.
Rzeczywiście Trybunał Konstytucyjny w dniu 4.06.2024 r. w sprawie SK 22/21 orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisu art. 42 § 3 kk, na podstawie którego orzeczono wobec M. K. dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego przepis ten nie mógł obligować sądu do orzeczenia takiego dożywotniego zakazu.
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem jego ogłoszenia /art. 190 ust. 3 Konstytucji/. Powiązana z tym jest regulacja art. 9 ust. 1 pkt. 6 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, zgodnie z którą orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące aktów normatywnych ogłoszonych w Dzienniku Ustaw podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw. Potwierdzeniem tego jest także regulacja z art. 114 ust. 1 ustawy o organizacji i trybie postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym, zgodnie z którymi orzeczenie Trybunału o niezgodności ustawy z Konstytucją podlega takiemu ogłoszeniu.
W przypadku wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 22/21 orzeczenie to na dzień orzekania w przedmiotowej sprawie nie zostało jeszcze opublikowane w Dzienniku Ustaw. Orzekając Sąd bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydawania orzeczenia. W tej sytuacji orzeczenie Trybunału, na które powołuje się wnioskodawca nie jest jeszcze częścią obowiązującego porządku prawnego i z tego powodu wniosek jako bezzasadny podlega oddaleniu.
Zasądzenie od skazanego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie w kwocie 20 zł znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 627 k.p.k. w zw. z art. 639 k.p.k. w zw. z § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. Skarga nie została uwzględniona i w takiej sytuacji obciąża się skazanego poniesionymi kosztami postępowania, w tym uiszczoną opłatą, oraz ryczałtem za poniesione wydatki.
ZARZĄDZENIE
Odpis postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o zażaleniu doręczyć:
- skazanemu M. K. i obrońcy adw. M. C.,
- Prokuraturze Rejonowej w Mielcu.