descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II Ka 78/20

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 2 lipca 2020r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

SSO Grażyna Jaszczuk (spr.)

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. II K 634/16

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

Wyrok, uzasadnienie oraz apelacja ze sprawy o sygn. II K 195/18 Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej (II Ka 30/20 Sądu Okręgowego w Ostrołęce)

Inna sprawa karna dotycząca J. C., w którym również postawiono mu zarzut z art. 305 § 1 kk. Czasokres zdarzenia z a/o ponad 1,5 roku później niż w przedmiotowej sprawie. Zapadł wyrok skazujący, który jeszcze nie jest prawomocny. W apelacji obrońcy jako argument wykorzystano uzasadnienie zaskarżonego wyroku uniewinniającego II K 634/16 Sądu Rejonowego w Garwolinie. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

- obraza przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, polegająca na nieuwzględnieniu przy ferowaniu wyroku wobec oskarżonych R. H. (1), J. C. i A. K. (1) wszystkich mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów ujawnionych na rozprawie, oparciu ustaleń na części zebranego materiału dowodowego, nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności, w tym na niekorzyść oskarżonych oraz na wadliwej ocenie poszczególnych dowodów bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść wyroku i w konsekwencji spowodowało niesłuszne uniewinnienie oskarżonych R. H. (1), J. C. i A. K. (1) od zarzutu popełnienia wspólnie i w porozumieniu czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 305 § 1 kk;

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Oskarżyciel publiczny kwestionując faktyczną podstawę wyroku, polegającą na przyjęciu, że oskarżeni R. H. (1), J. C. i A. K. (1) nie popełnili zarzucanego im czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 305 § 1 kk podniósł trafne zarzuty, prezentując przy tym szereg zastrzeżeń odnośnie braku logiki i doświadczenia życiowego w pierwszoinstancyjnej ocenie dowodów. Sąd Rejonowy ferując zaskarżony wyrok naruszył art. 7 kpk i nie miał w polu uwagi całokształtu okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów. Naruszenie zasady obiektywizmu nastąpiło w kierunku korzystnym dla oskarżonych, z jednoczesnym pominięciem tego, co ich obciążało.

W orzecznictwie wskazuje się, iż przepisy Kodeksu postępowania karnego nie narzucają żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów i nie wprowadzają różnic co do wartości dowodowej poszczególnych dowodów - nie daje więc podstaw do założenia, jakoby wyjaśnienia lub zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym miały większą moc dowodową od składanych na rozprawie i vice versa. Zeznania złożone czy to w postępowaniu przygotowawczym, czy też sądowym następnie odwołane lub zmienione, stanowią bowiem dowód w sprawie, który tak jak każdy inny dowód podlega swobodnej ocenie Sądu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. II AKa 400/11, LEX nr 1109534).

W przedmiotowej sprawie zarówno R. H. (1), jak i J. C. w postępowaniu przygotowawczym przyznali się do zarzucanego im czynu (k. 45-47 i 63-65v), a nawet wskazali, iż chcieliby dobrowolnie poddać się karze w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat oraz karze grzywny w wymiarze 100 stawek, po 50 zł każda z nich. Bezspornym pozostawało, iż R. H. (1) w dacie czynu był bezrobotny, a pieniądze na wpłatę wadium (40.00 0 zł) pożyczył od ojca. Podkreślił, iż nie chciał faktycznie nabyć tej działki, nie interesował jej położeniem, przeznaczeniem, itp. chodziło mu jedynie o to, aby od osoby, która faktycznie chce tę działkę nabyć, uzyskać jak najwyższą sumę za rezygnację z zakupu. Podobnie, odnośnie chęci rezygnacji z udziału w przetargu nieruchomości po uzyskaniu określonej kwoty pieniędzy, wyjaśnił J. C. (k. 64). Oskarżeni diametralnie zmienili swoje wyjaśnienia w postępowaniu sądowym. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uniewinniającego Sąd Rejonowy nie rozważył jednak dlaczego tak się stało i czym kierowali się oskarżeni postępując w ten sposób. Ujawniony w liście kontaktów jednego z telefonów należących do A. K. (1) numer telefonu J. C., wskazuje, że musieli oni mieć kontakt przed dniem przetargu w B.. Dowolnym było zatem ustalenie Sądu Rejonowego, iż oskarżeni nie znali się wcześniej (k. 825v). Dowód ten Sąd Rejonowy winien skonfrontować bezpośrednio z wyjaśnieniami A. K. (1), który stanowczo zaprzeczył, jakoby przed dniem zdarzenia z a/o znał pozostałych oferentów i wchodził z nimi w jakiekolwiek porozumienia. Negatywna weryfikacja fragmentu wyjaśnień tego oskarżonego poprzez obiektywny dowód w postaci wykazu kontaktów z telefonu komórkowego winna warunkować zwrócenie szczególnej uwagi przez Sąd Rejonowy na możliwość mijania się przez tego oskarżonego z prawdą. Konieczna była pogłębiona analiza wyjaśnień A. K. (2) w konfrontacji z całokształtem okoliczności tej sprawy. Formalne uczestnictwo w przetargu jako strona (A. K. (1) posiadał pełnomocnictwo brata, który notabene zaprzeczył, iż w ogóle takiego udzielił) nie warunkuje przecież braku możliwości uzyskania bezprawnej korzyści majątkowej przez oskarżonego, który stawił się fizycznie w czasie i miejscu przetargu. Oczywistym pozostaje, iż kwota, która w takiej sytuacji zostałaby uzyskana, zostałaby przekazana „z ręki do ręki” zainteresowanych stron, a nie z zachowaniem przepisów o działaniu przez daną osobę jako pełnomocnik. Przepis art. 305 § 1 kk, czy też art. 13 § 1 kk w zw. z art. 305 § 1 kk w żadnej mierze nie wymaga, aby czynu tego mógł dopuścić się wyłącznie uczestnik przetargu. Sąd Rejonowy winien mieć na względzie także racjonalność wyjaśnień A. K. (1), z których wynikało, iż przyjechał specjalnie z L., gdzie mieszka do B., aby dowiedzieć się o wyniku przetargu (jego brat miał zrezygnować z zakupu tej nieruchomości), albowiem w tej sytuacji prostszym i tańszym rozwiązaniem byłoby, aby jego brat telefonicznie dowiedział się jak przetarg ten został rozstrzygnięty.

W ocenie Sądu Okręgowego, w tej konkretnej sytuacji powołanie się przez Sąd Rejonowy na to, że oskarżeni prowadzili w dacie czynu (J. C. i A. K. (1)) lub prowadzili uprzednio działalność gospodarczą (R. H. (1)), a działka miała przeznaczenie przemysłowe, było niewystarczające i mało przekonujące. Również powołanie się przez Sąd Rejonowy na to, iż w dobie rozwiniętej informatyzacji wszelkie informacje dotyczące nieruchomości, będącej przedmiotem przetargu, znajdowały się na stronie Urzędu Gminy w B., jak i na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, było oderwane od realiów tej sprawy. Przede wszystkim, Sąd Rejonowy nie uwzględnił jakiego rodzaju działalności gospodarcze miały być prowadzone przez oskarżonych, w jakich konkretnie okresach były prowadzone lub zawieszone, czy i jaki przynosiły (chociażby przybliżony) dochód. Jak już wskazano, R. H. (1) w dacie czynu był bezrobotny. Odnośnie J. C. prokurator we wniesionej apelacji podniósł, iż nie posiadał zarejestrowanej działalności gospodarczej, a w dacie czynu utrzymywał się z dopłat do ziemi rolnej i wynajmu lokali mieszkalnych. W tym miejscu przypomnienia wymagało także, iż bezspornym pozostawało, iż żadnego z oskarżonych nic nie łączyło z gminą B.. Brak było także podstaw do przyjęcia, iż oskarżeni znali lokalne uwarunkowania prowadzenia działalności gospodarczej, żaden z oskarżonych w swoich wyjaśnieniach nie przedstawił także chociażby pomysłu, jak chce wykorzystać nieruchomość, którą miał zakupić w wyniku przetargu. Powyższa kwestia wymagała zatem weryfikacji, chociażby poprzez uzyskanie przez Sąd Rejonowy wydruków z CEIDG, gdzie widoczny pozostaje nie tylko okres prowadzenia, ale także zawieszenia działalności gospodarczej, jej rodzaj oraz data zamknięcia. W świetle zgromadzonych dowodów, opieranie się przez Sąd I instancji na założeniu, iż oskarżeni chcieli i mieli zamiar zakupić przedmiotową nieruchomość jako przedsiębiorcy w celu inwestycyjnym wymagało dużej dozy ostrożności.

W przedmiotowej sprawie przed otworzeniem przetargu wójt Gminy B. powziął wątpliwości dotyczące tego, czy uczestnicy przetargu, tj. R. H. (1), J. C. i A. K. (1) zamierzają wpłynąć w sposób bezprawny na jego przebieg i wynik. W tej sytuacji zawiadomienie funkcjonariuszy Policji było naturalnym krokiem i jednocześnie obowiązkiem przedstawicieli Gminy. Rację ma prokurator, iż sytuacja ta wymagała niestandardowego i szybkiego działania ze strony organów ścigania i czas jaki pozostawał do otwarcia przetargu nie pozwalał na szczególny formalizm. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stanowiącego odzwierciedlenie oceny dowodów, nadmierną wagę przypisał działaniom funkcjonariuszy Policji i organów Gminy, nie skupiając się stricte na działaniach i propozycjach składanych przez oskarżonych. Dla skuteczności działań operacyjnych niezbędnym było zaangażowanie w nie jednego z uczestników przetargu, który pozostawał poza podejrzeniem (W. B.). Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika, iż W. B. był uprzednio pouczony i w pełni świadomy, że uczestniczenie w tzw. zmowie przetargowej jest niegodne z prawem i karalne, jak również tego, że obok niego w cywilnym ubraniu stoi funkcjonariusz Policji, a pomimo tego Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że miał on uczestniczyć w swoistej licytacji, mającej na celu ustalenie kwoty odstępnego w zamian za niepodobijanie ceny nieruchomości przez oskarżonych. Dowolność pierwszoinstancyjnych ustaleń faktycznych wiązała się zatem bezpośrednio z brakiem logiki. Warto zwrócić uwagę, iż po zakupie nieruchomości przez W. B. na przedmiotowej działce została wybudowana hala produkcyjna, stanowiąca zakład pracy dla mieszkańców gminy B.. Z zeznań W. B. wynika bezpośrednio, iż ze strony A. K. (1) początkowo padła propozycja kwoty 50.000 zł w zamian za odstąpienie od licytowania ceny nabycia nieruchomości, następie J. C. złożył propozycję dotyczącą kwoty 30.000 zł – te działania oskarżonych zostały ocenione wyłącznie w odniesieniu do późniejszych zeznań W. B. i jego działania i domniemanej oferty 5.000 zł, nie zaś w kontekście wyczerpania przez oskarżonych znamion art. 13 § 1 kk w zw. z art. 305 § 1 kk.

Wszyscy oskarżeni wpłacili wadia w tym samym dniu, tj. 03.06.2016 r. mógł to być oczywiście zbieg okoliczności, aczkolwiek okoliczność ta została pominięta przez Sąd Rejonowy i nie skonfrontowana z wyjaśnieniami oskarżonych. Sąd Rejonowy nie zwrócił również uwagi, iż oskarżony R. H. (1) jako jedyny, brał udział w przetargu przedmiotowej nieruchomości w 2008 r., a zatem 8 lat przed zdarzeniem z a/o. W żadnym z tych przetargów nie dokonał chociaż jednego postąpienia. Rozważenia znaczenia tej okoliczności przez pryzmat rzeczywistego zamiaru zakupu nieruchomości zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Przed Sądem Rejonowym w Ostrowi Mazowieckiej toczyło się inne postępowanie, w którym J. C. zarzucono popełnienie czynu z art. 305 § 1 kk, Sąd Rejonowy nie uznał jednak za stosowne zażądać akt tego postępowania do wglądu lub chociażby ustalić na jakim etapie znajduje się to postępowanie. Sąd karny obowiązuje zasada samodzielności jurysdykcyjnej z art. 8 kpk, niemniej jednak weryfikacja wzajemnych kontaktów i obecności oskarżonych w tym samym miejscu, w podobnych okolicznościach lub w zbliżonym czasookresie i konfiguracji osobowej, mogłaby przyczynić się do weryfikacji ich twierdzeń odnośnie braku uprzedniej styczności między tymi oskarżonymi. W tym względzie Sąd Okręgowy uzupełnił postępowanie dowodowe – rubryka 2.2.2.

Wniosek

- o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec R. H. (1), J. C. i A. K. (1) w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie w innym składzie;

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zasadność zarzutu warunkowała zasadność wniosku.

Lp.

Zarzut

2.

- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku który miał wpływ na treść orzeczenia, sprowadzający się do poczynienia sprzecznych ze sobą ustaleń, których wyraz dała treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd na stronie 15-16 uzasadnienia stwierdził: „Co do R. H. (1), w ocenie Sądu, nie miał on zamiaru nabywać nieruchomości, będącej przedmiotem przetargu, przeprowadzonego w dniu 07 czerwca 2016 roku w Urzędzie Gminy w B.. Świadczyła o tym przede wszystkim zła kondycja finansowa wyżej wskazanego oskarżonego w tamtym czasie, jak i jego wyjaśnienia. Wówczas bowiem R. H. (1) był osobą bezrobotną, a pieniądze na wpłatę wadium pożyczył od swojego ojca. Nie miał on w tamtym czasie realnych szans uzyskania środków finansowych na zakup przedmiotowej nieruchomości. Chciał on zarobić określone pieniądze w zamian za odstąpienie od udziału w licytacji (..)”, aby na stronie 47 tego samego uzasadnienia stwierdzić: „Materiał dowodowy, zebrany w przedmiotowej sprawie, nie wykazał, aby zamiarem każdego z oskarżonych było osiągnięcie korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie przez nich od licytowania ceny nabycia nieruchomości. Nie można było w tym przypadku w sposób niebudzący wątpliwości przyjąć, iż ani R. H. (1), ani J. C., ani A. K. (1) nie mieli zamiaru nabywać nieruchomości, będącej przedmiotem przetargu;

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przyczyny uniewinnienia winny być wyraźnie wskazane, tak aby strony mogły poznać argumenty, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia, a nie ich się domyślać. Obszerność uzasadnienia nie zawsze świadczy o trafności wyroku, w szczególności, w sytuacji, w której okolicznościom pobocznym, mającym dla sprawy niewielkie lub wręcz marginalne znaczenie, poświęcona jest zasadnicza część rozważań. Wygenerowanie z ich ustaleń faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia pozostaje w tej sytuacji utrudnione. Uzasadnienie wyroku ma relacjonować rozumowanie Sądu, które doprowadziło do konkretnego rozstrzygnięcia. Ma stanowić zatem „zwięzłe” sprawozdanie z tego procesu myślowego, a nie streszczenie wszystkich dowodów i podejmowanych czynności. Rozważania Sądu Rejonowego, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wzajemnie się wykluczały. Na str. 15-16 uzasadnienia Sąd Rejonowy stwierdził: „Co do R. H. (1), w ocenie Sądu, nie miał on zamiaru nabywać nieruchomości, będącej przedmiotem przetargu, przeprowadzonego w dniu 07 czerwca 2016 roku w Urzędzie Gminy w B.. Świadczyła o tym przede wszystkim zła kondycja finansowa wyżej wskazanego w tamtym okresie jak i jego wyjaśnienia. Wówczas R. H. (1) był osobą bezrobotną, a pieniądze na wpłatę wadium pożyczył od swojego ojca. Nie miał on w tamtym czasie realnych szans uzyskania środków finansowych na zakup przedmiotowej nieruchomości. Chciał on zarobić określone pieniądze w zamian za odstąpienie od udziału w licytacji (…)’”, zaś na stronie 41 tego samego uzasadnienia Sąd Rejonowy stwierdził: „Materiał dowodowy, zebrany w przedmiotowej sprawie, nie wykazał, aby zamiarem każdego z oskarżonych było osiągniecie korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie przez nich od licytowania ceny nabycia nieruchomości. Nie można było w tym przypadku w sposób niebudzący wątpliwości przyjąć, iż ani R. H. (2), ani J. C., ani A. K. (1) nie mieli zamiaru nabywać nieruchomości, będącej przedmiotem przetargu”.

Prokurator we wniesionej apelacji w trafny sposób wyeksponował zatem sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, świadczące o dowolności, lukach i sprzecznościach w poczynionych przez Sąd I instancji ustaleniach.

Kolejnym z argumentów, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przemawiającym w ocenie Sądu I instancji, za uniewinnieniem oskarżonych, było powołanie się na to, iż w przedmiotowej sprawie po stronie oskarżonych doszło do przygotowania do czynu z art. 305 § 1 kk, a nie usiłowania jego popełnienia. Z stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu Odwoławczego, doktrynalne i abstrakcyjne rozważania odnośnie przygotowania do popełnienia czynu zabronionego, przytoczone przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, nie przystawały do realiów tej sprawy. W przypadku podzielenia rozumowania Sądu I instancji odnośnie tego, że zachowanie oskarżonych było jedynie przygotowaniem do popełnienia czynu z art. 305 § 1 kk, nie byłoby w ogóle możliwe wyobrażenie sobie takich zachowań, które realizowałyby znamiona czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 305 § 1 kk. Pochód przestępstwa rozpoczyna zamiar, po którym następuje kolejno: przygotowanie, usiłowanie i dokonanie. Usiłowanie ( art. 13 § 1 kk) obejmuje: zamiar popełnienia czynu zabronionego, zachowanie stanowiące bezpośrednie zmierzanie do dokonania czynu zabronionego i brak dokonania zamierzonego czynu. Bezpośrednie zmierzanie do dokonania należy rozważać nie abstrakcyjnie, lecz odnieść je bezpośrednio do znamion czynności wykonawczej danego czynu zabronionego, którego dokonanie jest objęte zamiarem sprawcy. Z kolei do znamion przygotowania ( art. 16 § 1 kk) należy: zamiar bezpośredni zabarwiony celem popełnienia określonego czynu zabronionego, podjęcie czynności mających stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania (np. wejście w porozumienie z inną osobą, uzyskanie lub przysposobienie środków, zbieranie informacji, sporządzenie planu działania) oraz brak usiłowania lub dokonania. Rozróżnienie tych dwóch form stadialnych przygotowania i usiłowania pozostawało kluczowe dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy w tej sytuacji winien wskazać jakie zachowania uznałby za przygotowanie, a jakie za usiłowanie ściśle w odniesieniu do znamion przestępstwa z art. 305 § 1 kk. Prokurator słusznie wskazał, iż w przypadku usiłowania popełnienia czynu z art. 305 § 1 kk w każdym przypadku szkoda jest potencjalna, co wynika z samej instytucji usiłowania popełnienia przestępstwa. Obrazowe posłużenie się przez oskarżyciela publicznego przykładem usiłowania włamania było nieskomplikowane, aczkolwiek trafne. Tak jak złodziej usiłujący dokonać kradzieży z włamaniem, nie będąc w stanie pokonać zabezpieczeń danego pomieszkania, a w konsekwencji wejść do środka i zabrać potencjalnie cennych przedmiotów, znajdujących się wewnątrz, tak oskarżeni w przedmiotowej sprawie nie byli w stanie wpłynąć na decyzję W. B., który zamierzał nabyć nieruchomość nawet za cenę dużo wyższą niż faktycznie zapłacił.

Wniosek

- o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec R. H. (1), J. C. i A. K. (1) w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie w innym składzie;

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zasadność zarzutu warunkowała zasadność wniosku.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☒ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Gdyby postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, pozbawiony wskazanych w niniejszym uzasadnieniu uchybień, to Sąd I instancji nie wydałby wyroku uniewinniającego. Uwzględnienia w wyroku kasatoryjnym wymagała reguła ne peuis i zasada dwuinstancyjności postępowania.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Rozpoznając przedmiotową sprawę po raz kolejny, Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, dogłębnie analizując kwestie wskazane przez Sąd Odwoławczy. Następnie dokona wszechstronnej, wnikliwej, wieloaspektowej i konfrontacyjnej analizy wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, wyprowadzając wnioski zgodne z treścią art. 7 kpk. Biorąc pod uwagę, iż w akcie oskarżenia oskarżonym zarzucano popełnienie przestępstwa z art. 305 § 1 kk w formie stadialnej usiłowania, Sąd Rejonowy dokładnie i rozważy subsumpcję zachowania oskarżonych w kontekście art. 13 § 1 kk, w sposób nie abstrakcyjny, lecz jak najbardziej przybliżony do realiów tej sprawy. W zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, kierując się ekonomiką procesową, Sąd Rejonowy rozważy jednocześnie poprzestanie na ich ujawnieniu na rozprawie głównej w myśl art. 442 § 2 kpk – uwaga ta dotyczy, w szczególności dowodów o charakterze osobowym i zawężenia kręgu świadków, których ponowne przesłuchanie rzeczywiście jest konieczne. Sąd I instancji pochyli się także nad rzeczywistym kręgiem pokrzywdzonych w tej sprawie, rozważając w tym względzie sytuację W. B., od którego oskarżeni mieli żądać wydania pieniędzy w zamian za bierne uczestnictwo w przetargu.

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

7. PODPIS