Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ka 684/25
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 26 listopada 2025r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
SSO Agnieszka Karłowicz
SO Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Rafała Guza po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy skazanego P. P. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025 r. sygn. akt II K 664/25
I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. P. Ś. kwotę 295, 20 zł (w tym 55,20 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III. zwalnia skazanego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze określając, że ponosi je Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Formularz UK 2
Sygnatura akt
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
6. CZĘŚĆ WSTĘPNA
6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
wyrok łączny Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025r. w sprawie II K 664/25
6.2. Podmiot wnoszący apelację
☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☐ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
6.3. Granice zaskarżenia
6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☐ na korzyść
☒ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
6.1.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
6.4. Wnioski
☒
uchylenie
☐
zmiana
7. Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
6.5. Ustalenie faktów
6.1.3. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.1.1.
6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
2.1.2.1.
6.6. Ocena dowodów
6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
8. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
3.1.
zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a mianowicie art. 4 § 1 kk w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 oraz art. 85 § 1 kk w brzmieniu sprzed obowiązywania ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanym przedsiębiorcom dotkniętym skutkami C0VID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 w odniesieniu do stwierdzenia przesłanki do objęcia wyrokiem łącznym kary orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 24 lipca 2025 roku w sprawie II K 664/25, co skutkowało naruszeniem art. 85 § 1 kk w brzmieniu po 24 czerwca 2020 r., polegającym połączeniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami: Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 lutego 2024 roku prawomocnym z dniem 13 maja 2024 roku w sprawie II K 905/23 oraz Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 2 października 2024 roku w sprawie II K 729/24
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
- prokurator w swej apelacji zarzucił, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, fakt wydania wyroków skazujących w sprawach II K 905/23 i II K 729/24 po dniu 24 czerwca 2020r. stanowi, zgodnie z treścią art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., podstawę do zastosowania w sprawie przepisu art. 85 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020r. W konsekwencji, zdaniem prokuratora, z uwagi na brak realnego zbiegu przestępstw objętych ww. wyrokami należało w sprawie umorzyć postępowanie o wydanie wyroku łącznego. W dalszej części uzasadnienia apelacji skarżący odniósł się do wykładni przepisu art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., aby sformułować następnie wniosek o tym, że łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 905/23 i II K 729/24 Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu art. 4 § 1 kk w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r.
- oceniając powyższe twierdzenia prokuratora należy na wstępie zauważyć, iż za podstawę prawną wydanego wyroku łącznego Sąd Rejonowy przyjął przepis art. 4 § 1 kk w powiązaniu z odpowiednimi przepisami IX rozdziału Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym do 24 czerwca 2020r. Z tego względu bezprzedmiotowe są rozważania prawne prokuratora dotyczące wykładni przepisu art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r., gdyż ten przepis nie ma zastosowania w sprawie.
- Sąd Okręgowy nie podziela także stanowiska prokuratora, iż pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 19 października 20222r. w sprawie IV KK 350/22 (Lex nr 3522522), a na który powołał się Sąd Rejonowy w swych rozważaniach, jest błędny. Sąd Okręgowy w tym składzie w całości podziela zaprezentowane w tym wyroku stanowisko Sądu Najwyższego, gdyż właściwa wykładnia przepisu art. 4 § 1 kk, na gruncie orzekania w przedmiocie kary łącznej, nakazuje sądowi właściwemu do wydania wyroku łącznego właśnie takie działanie, jakie podjął w tej sprawie Sąd Rejonowy. Zdaniem Sądu Okręgowego, zarzut prokuratora, iż Sąd Rejonowy w wyniku błędnego rozumowania doprowadził do sytuacji, w której doszło do „dowolnego dobierania wyroków wchodzących w skład wyroku łącznego”, oznacza właśnie brak właściwego rozumienia instytucji wyroku łącznego. Należy podkreślić, że działanie Sądu Rejonowego, który w komparycji wyroku łącznego wymienił wszystkie wyroki skazujące wydane wobec P. P., a następnie w tych granicach poszukiwał właściwego stanu prawnego, było właśnie działaniem legalnym, a nie dowolnym, znajdującym uzasadnienie we właściwe rozumianym przepisie art. 4 § 1 kk. Należy zatem ponownie (aczkolwiek Sąd Rejonowy przedstawił tę kwestię w sposób zrozumiały w uzasadnieniu swego wyroku) podnieść, że właściwe rozumienie art. 4 § 1 kk oznacza, iż sąd w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego powinien, ustalając ustawę względniejszą dla sprawcy, porównać przede wszystkim stan normatywny z dnia orzekania w przedmiocie wyroku łącznego oraz stan normatywny z czasu popełnienia każdego z przestępstw. „Oznacza to, że w układzie, gdy część badanych pod kątem możliwości połączenia kar, prawomocnych wyroków została wydana przed wejściem w życie nowych przepisów, a część po, stosowanie przepisu art. 4 § 1 kk winno polegać na dokonaniu oceny wszystkich wydanych prawomocnych wyroków pod kątem tego, czy poprzedni stan prawny, czy też nowy, jest względniejszy dla skazanego przy orzekaniu kary łącznej” (tak Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie IV KK 350/22, a wcześniej m.in. w wyroku z 17 stycznia 2013 r. w sprawie II KK 84/12, czy w wyroku z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie IV KK 739/18).
- z powyższych względów nie sposób zgodzić się z prokuratorem, iż Sąd Rejonowy „dołączył ten wyrok (tj. wyrok w sprawie II K 975/19) tylko po to, aby móc zastosować przepis art. 4 § 1 kk, aby orzec o łagodniejszy stan prawny dla oskarżonego” (pisownia oryginalna). Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu Okręgowego, procedowanie Sądu Rejonowego w tej sprawie było właściwe i wynikało z konsekwentnego zastosowania przepisu art. 4 § 1 kk. Odnosząc się wprost do zarzutu prokuratora co do dowolności w działaniu Sądu Rejonowego należy stwierdzić, że o ile orzeczenie o karze łącznej stanowi obowiązek sądu (w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek), nawet jeżeli takie rozstrzygnięcie będzie skutkowało surowszymi konsekwencjami dla sprawcy niż w przypadku odrębnego wykonania poszczególnych wyroków skazujących, to już zastosowanie w sprawie przepisu art. 4 § 1 kk nakazuje sądowi poszukiwanie stanu prawnego korzystniejszego dla sprawcy. Innymi słowy, prokurator zarzuca dowolność w działaniu Sądu Rejonowego w sytuacji, gdy to kwestionowane działanie Sądu stanowi realizację nakazu wynikającego z przepisu art. 4 § 1 kk.
- reasumując, Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska prokuratora, iż „Sąd Rejonowy bez dokonania prawidłowej oceny ich względności w kontekście art. 4 § 1 kk naruszył wskazany przepis prawa materialnego”. Wręcz przeciwnie, Sąd Rejonowy prawidłowo określił przedmiotowy zakres postępowania o wydanie wyroku łącznego, następnie zasadnie przyjął, że zastosowanie w sprawie ma przepis art. 4 § 1 kk, aby finalnie, po dokonaniu prawidłowej wykładni tego przepisu, ustalić stan normatywny i ukształtować karę łączną pozbawienia wolności. Co istotne, Sąd Rejonowy uzasadnił swe rozstrzygnięcie w sposób wyczerpujący, odwołując się szeroko do dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego. W kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, apelacja prokuratora jawi się wyłącznie jako polemiczna, nacechowana błędnym rozumieniem przepisu art. 4 § 1 kk.
Wniosek
wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 572 kpk umorzenie postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
bezzasadność zarzutu apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji
9. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
4.1.
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
10. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5.1.1.
Przedmiot utrzymania w mocy
cały zaskarżony wyrok
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
bezzasadność zarzutu apelacji i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu
6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
5.2.1.
Przedmiot i zakres zmiany
Zwięźle o powodach zmiany
6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
5.3.1.1.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
5.3.1.3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
5.3.1.4.1.
Zwięźle o powodach uchylenia
6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
11. Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II, III
- Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek obrońcy i na podstawie art. 22 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499) w zw. z § 17 ust. 5 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2024, poz. 764) zasądził na rzecz obrońcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
- apelacja prokuratora okazała się bezzasadna, zatem z mocy przepisów art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy stwierdził, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.
12. PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
Podmiot wnoszący apelację
prokurator
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☐ na korzyść
☒ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐
co do winy
☐
co do kary
☐
co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☒
art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐
art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐
art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐
art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐
☐
brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒
uchylenie
☐
zmiana