Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ka 50/17
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 17 marca 2017r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Agata Wilczewska
Protokolant : st. sekr. sąd. Irena Bąk
po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017r. sprawy S. S. (1) oskarżonego z art.217§1k.k. z oskarżenia prywatnego G. K. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 6 grudnia 2016r. sygn. akt II K 921/15
I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.
II. Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego G. K. kwotę 840zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu odwoławczym.
III. Zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Agata Wilczewska
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016r. Sąd Rejonowy w Koninie, na podstawie art.66§1i2k.k. i art.67§1k.k., warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 2 lata postępowanie karne wobec oskarżonego S. S. (1) o przestępstwo
z art.217§1k.k. polegające na tym, że w dniu 23.09.2014r. w Ł. naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego P. K. w ten sposób, że uderzył go ręką w głowę. Nadto, na podstawie art.67§3k.k. w zw. z art.39pkt7k.k., orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200zł.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego w całości. Obrońca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wyroku, polegający na ustaleniu, że oskarżony naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego P. K. uderzając go ręką w głowę, w sytuacji, gdy fakt ten nie wynika
z przeprowadzonych w sprawie dowodów, na których Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie,
w postaci zeznań świadków i opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Nadto zarzucił sprzeczność ustaleń Sądu z materiałem dowodowym zebranym w sprawie polegającą na przyjęciu sprawstwa oskarżonego, podczas gdy ujawnione w toku przewodu sądowego dowody takiego ustalenia nie potwierdzają.
W oparciu o powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego S. S. (1).
Sąd odwoławczy zważył, co następuje
Apelacja obrońcy oskarżonego S. S. (1) okazała się bezzasadna.
Treść wniesionego środka odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że zasadniczym zarzutem stawianym zaskarżonemu wyrokowi jest dowolna, w więc niespełniająca wymogów określonych w art. 7 k.p.k., ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego
a w szczególności zeznań przesłuchanych świadków i opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej.
Przypomnieć więc należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów
i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. jeżeli poprzedzone jest ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.
W ocenie Sądu odwoławczego, wbrew zarzutom obrońcy, ocena dowodów zgromadzonych w sprawie, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełnia przedstawione powyżej wymagania.
Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wymaga wykazania w oparciu o fakty i ich szczegółową, logiczną analizę, że rzeczywiście sąd pominął dowody istotne dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie oskarżonego, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zarzuty obrońcy oskarżonego okazały się natomiast w znacznej mierze jedynie polemiką
z argumentacją Sądu I instancji.
Obrońca zarzuca Sądowi I instancji, że błędnie ustalił, że zeznania świadków: P. K., G. K., E. B., M. K. (1), M. K. (2) i opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej dają podstawy do przyjęcia, że pokrzywdzony został przez oskarżonego uderzony ręką w głowę, podczas gdy z zeznań świadków wynikało, że oskarżony miał uderzyć pokrzywdzonego nie ręką a kluczem żelaznym, biegły z zakresu medycyny sądowej natomiast w swojej opinii, analizując obrażenia doznane przez pokrzywdzonego, wykluczył taki mechanizm działania oskarżonego.
Z oceną tą nie sposób się jednak zgodzić. Przede wszystkim podnieść trzeba, że Sąd I instancji w świetle opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, rozstrzygając na korzyść oskarżonego właśnie, wątpliwość co do sposobu działania oskarżonego, nie dał wiary zeznaniom wyżej wymienionych świadków, co do tego, że uderzenie nastąpiło kluczem żelaznym. Sąd I instancji miał prawo do takiej oceny, co nie przesądzało o braku możliwości uznania za wiarygodne zeznań tych osób co do samego faktu uderzenia pokrzywdzonego przez oskarżonego ręką w głowę. Odmienne twierdzenia świadków, uznane za niewiarygodne
w świetle opinii biegłego mogły wynikać bowiem nie tylko z chęci przypisania oskarżonemu surowszej odpowiedzialności, ale również z nieprawidłowego postrzegania tego faktu z uwagi na odległość czy miejsce z jakiego świadkowie obserwowali zdarzenie. Słusznie natomiast Sąd I instancji ustalił, że oskarżony niewątpliwie w ręku ów przedmiot trzymał uderzając pokrzywdzonego ręką w głowę.
Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji prawidłowo ocenił również zeznania świadków: K. S., S. W., którzy zaprzeczali sprawstwu oskarżonego.
Prawidłowo Sąd I instancji ocenił również zeznania funkcjonariuszy D. C. i S. S. (2). Fakt, że pokrzywdzony nie zgłaszał żadnych dolegliwości na miejscu zdarzenia nie przesądza w żaden sposób tego, że nie został on przez oskarżonego uderzony. Nie można też przecież zapominać, że pokrzywdzony w chwili zdarzenia był jeszcze dzieckiem. Wbrew zarzutom skarżącego matka pokrzywdzonego nie była obecna na miejscu zdarzenia, a ojciec sam doznał też przecież obrażeń.
W akcie oskarżenia również nie zarzucono oskarżonemu uderzenia kluczem żelaznym jak podaje skarżący, a zarzucono naruszenie nietykalności cielesnej poprzez uderzenie ręką
w głowę. Taki opis czynu oskarżonego zresztą, w ślad za aktem oskarżenia, przyjął Sąd I instancji, mimo że przez „niedopatrzenie” jak wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdyż z opinii biegłego wynikało, że czyn oskarżonego można było kwalifikować nawet
z art.157§2k.k. Ponieważ jednak wyrok nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego Sąd odwoławczy nie był władny dokonywać żadnych korekt w kierunku niekorzystnym dla oskarżonego.
Reasumując zdaniem Sądu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zarzutom skarżącego wskazuje, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zeznania przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków oskarżenia i w świetle opinii biegłego także na ich podstawie dokonał ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.
Kontrola odwoławcza nie ujawniła również uchybień Sądu skutkujących obrazą art. 410 k.p.k. Przepis ten nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, nie może być bowiem rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń Sądu. Jest to oczywiście niemożliwe zwłaszcza
w sytuacji, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Nie można więc zarzutu opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art. 7 k.p.k.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując uchybień określonych w art. 439 k.p.k. lub art. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w wyroku.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634k.p.k. w z. z art.628k.p.k. i art.629k.p.k. w zw. z art.624§1k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację materialną; natomiast obowiązany był zasądzić na rzecz oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu czyli koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, których wysokość ustalono na podstawie § 11ust.2pkt4 i ust7 i §15ust.1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.15r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (poz.1800 ze zm.).
Agata Wilczewska