descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II Ka 19/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 27 lutego 2024r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSO Dariusz Półtorak

Protokolant st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak

Uzasadnienie

A. B. został obwiniony o to, że w dniu 06 kwietnia 2023 roku o godzinie 11:30 w miejscowości S. przy ul. (...) zaparkował pojazd marki O. nr rej. (...) w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-19 „postój taksówek” tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w.

Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 2 listopada 2023 roku, sygn. akt II W 867/23:

1. obwinionego A. B. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych;

2. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 100 (sto) złotych zryczałtowanych wydatków postępowania.

Od powyższego wyroku, obwiniony A. B. w ustawowym terminie wniósł apelację, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. Naruszenie przepisów postępowania i błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na wynik sprawy (art. 438 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.), to jest:

1. naruszenie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. art. 34 k.p.w. polegające na błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez ustalenie, że zaparkowanie pojazdu w sposób uwidoczniony na zdjęciach „powodowałoby popełnienie wykroczenia polegającego na niezachowaniu odległości chodnika pozostawionego dla pieszych” (1,5 metra),

2. obrazę przepisów postępowania art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w., art. 82 § 2 pkt 1 k.p.w., która miała wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie w uzasadnieniu, że obwiniony zostałby i tak uznany za winnego wykroczenia opartego na innych podstawach faktycznych i prawnych, niż wskazane w wyroku, które nie były podstawą zarzutu we wniosku o ukaranie, ani przedmiotem postępowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji na rozprawie z udziałem obwinionego,

3. obrazę przepisów postępowania art. 438 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 34 k.p.w. i art. 39 § 1 k.p.w. która miała wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że obwiniony zostałby i tak uznany winnego wykroczenia opartego na innych podstawach faktycznych bez przeprowadzenia na tą okoliczność jakiegokolwiek postępowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji na rozprawie,

4. obrazę przepisów postępowania art. 438 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 82 § 1 k.p.w., art. 82 § 2 pkt 1 k.p.w., art. 39 § 1 k.p.w. i art. 34 k.p.w., która miała wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie i nierozważenie zeznań świadków strażników miejskich, z których wynika, że znaku D -19 nie stosuje się do szerokości chodnika wyznaczającego miejsce postoju taksówek w zakresie w jakim znak dopuszcza postój taksówek na chodniku z wyłączeniem innych użytkowników drogi,

5. naruszenie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. art. 34 k.p.w. polegające na błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie, że w ocenie obwinionego znak D-19 nie obejmuje chodnika, w sytuacji gdy obwiniony wyjaśniał, że w jego ocenie znaki D-19 i D-20 dotyczą chodnika ale nie określają szerokości drogi publicznej - w tym chodnika, na którym możliwy jest postój taksówek na zasadach innych niż wynikające z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

II. W przypadku uznania przez sąd apelacyjny, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, obwiniony w apelacji sformułował jako ewentualny zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 438 pkt la k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.), tj. art. 92 § 1 k.w. w związku z § 53 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych poprzez uznanie, że obwiniony dopuścił się zarzucanego czynu, w sytuacji gdy opis znaku nie pozwala na ustalenie strony przedmiotowej czynu i przedmiotu czynności wykonawczej, ponieważ nie wyznacza szerokości miejsca przeznaczonego dla parkowania taksówek na chodniku w inny sposób, niż określony w art. 46 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku,

2. ewentualnie zmianę wyroku i uniewinnienie od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Apelacja obwinionego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby został on wydany w następstwie obrazy przepisów. Wobec zarzutu obwinionego dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych, należy przytoczyć tezę sformułowaną w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, z dnia 17 października 2023 roku, VIII AKa 205/23, LEX nr 3664224, zgodnie z którą zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu Okręgowego, skarżący nie sformułował potencjalnych uchybień logicznego rozumowania Sądu I instancji, ograniczając się jedynie do polemiki z fragmentem uzasadnienia wyroku, w którym rozważano hipotetyczną sytuację w jakiej mógł znaleźć się obwiniony, całkowicie pomijając przy tym pozostałą część uzasadnienia, w której Sąd I instancji przedstawił wykładnię przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także przepisów Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby Sąd I instancji pominął i nie rozważył dowodów z zeznań świadków – strażników miejskich, ponieważ jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Sąd Rejonowy w Siedlcach przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, a ocena zeznań świadków, którym Sąd I instancji dał wiarę, nie budzi zastrzeżeń. Zarówno świadek M. C. jak i świadek W. G. w trakcie zeznań wyrazili zdanie, że znaki drogowe D-19 i D-20 obejmują również chodnik, jako drogę dla pieszych w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Argumenty obwinionego dotyczące braku określenia szerokości chodnika na którym obowiązuje postój taksówek nie zasługują na aprobatę, bowiem jak wskazał Sad I instancji, w przypadku tego obszaru – zarezerwowanego na postój konkretnego rodzaju pojazdów, również mają zastosowanie reguły mówiące o możliwości ich zatrzymania na chodniku przy zachowaniu 1,5 metra obszaru w celu swobodnego ruchu pieszych. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał wykładni prawa oraz subsumpcji stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, tj. art. 92 §1 k.w., dlatego nie można uznać wyrażonego w punkcie II zarzutu obwinionego za zasadny.

Reasumując dotychczasowe rozważania, nie podlega żadnym wątpliwościom, iż Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania, a w konsekwencji należy stwierdzić, iż poczynił w tej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi obwiniony w dniu 06 kwietnia 2023 roku o godzinie 11:30 w miejscowości S. przy ul. (...) zaparkował pojazd marki O. nr rej. (...) w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-19 „postój taksówek”, a swoim czynem wyczerpał dyspozycję art. 92 § 1 k.w. Fakt ten został w sposób bezsporny dowiedziony, co ma odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w postaci częściowo wyjaśnień obwinionego (k. 50v), zeznań świadków (k. 51-51v) oraz dokumentów w postaci notatki urzędowej (k.1), dokumentacji fotograficznej (k. 2, 17), wydruk z CEPiK (k. 3-6), sprzeciwu od wyroku nakazowego wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 30-34), a także projektu stałej organizacji ruchu (k. 44-47). Za popełnione wykroczenie drogowe została obwinionemu wymierzona także sprawiedliwa i adekwatna do wagi czynu kara, czyniąca zadość wymogom płynącym z art. 33 k.w., która nie nosi znamion rażącej surowości.

Pierwszorzędną kwestią w przedmiotowej sprawie, która determinuje odpowiedzialność obwinionego za zarzucony mu czyn jest okoliczność, że zaparkował on pojazd w miejscu obowiązywania znaku drogowego D-19 „zakaz postoju taksówek”, co sprzeczne jest z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym. I bez znaczenia jest tutaj jaka szerokość chodnika – już po zaparkowaniu auta obwinionego – pozostała do przemieszczania się pieszych (czy była to szerokość 1,5 m), ponieważ okoliczność ta nie wpływa na prawną ocenę, a dywagacje na ten temat zawarte w uzasadnieniu wyroku nie mogą podważyć merytorycznej zasadności zaskarżonego orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe, podzielając argumenty Sądu Rejonowego zawarte w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym oraz nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji, jak również nie stwierdzając zaistnienia którejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych art. 104 § 1 k.p.w., podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze przed Sądem II instancji, orzeczono na podstawie art. 119 k.p.w., w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Na kwotę 80 (osiemdziesięciu) złotych składa się 30 (trzydzieści) złotych opłaty oraz 50 (pięćdziesiąt) złotych zryczałtowanych wydatków za postępowanie drugoinstancyjne, których wysokość wynika z § 3 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 2467).

Z tych też względów, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w., Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.