Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 808/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.
G. G.
Czyn zarzucony:
w dniu 13 lipca 2023r. w L., woj. (...) użyła jako autentycznego dokumentu w postaci pokwitowania spłaty datowanego na dzień 25.06.2021r. poprzez złożenie ww. dokumentu w Sądzie Rejonowym w Legionowie I Wydział Cywilny do akt sprawy postępowania sądowego o sygn. akt I C 568/23, to jest o czyn z art. 270 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
G. G. jest ciotką A. M., która jest córką T. B. i nieżyjącego brata G. G..
Postanowieniem z 29 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. I Ns 167/18 Sąd Rejonowy w Garwolinie dokonał działu spadku po wstępnych i bracie G. G., w ten sposób, że składniki majątkowe spadku przyznał na własność G. G., zasądzając od niej na rzecz M. B., A. M., J. R. i T. R. po 14419 zł.
G. G. spłaciła należności względem M. B., J. i T. R. w 2021 r., sporządzając na tę okoliczność protokoły. Z A. M. nie mogła nawiązać kontaktu.
G. G. w ten sam sposób chciała spłacić należność A. M., jednak jej matka T. B., w bezpośredniej rozmowie przy okazji spłaty M. B. sprzeciwiła się temu. T. B. obawiała się, że A. M. roztrwoni pieniądze lub zostanie okradziona, bo nadużywała alkoholu, porzuciła rodzinę, nie było z nią kontaktu. Wręczając pieniądze M. B., bratu A. M. G. G. wręczyła też około 3000 zł T. B. by przekazała A. M. na poczet częściowej spłaty należności.
W 2021 r. G. G. poleciła swojej córce A. G. przekazanie reszty pieniędzy dla A. M.. Nie chciała robić tego sama, ponieważ ma problem ze słuchem, ma stwierdzony niedosłuch obustronny. A. G. umówiła się na spotkanie z T. B.. Spotkały się 17 listopada 2021 r. w mieszkaniu T. B. przy ul. (...). A. G. w trakcie spotkania włączyła dyktafon, uprzedzając o tym T. B. i nagrywała dźwięk z przebiegu rozmowy. A. G. wręczyła T. B. 11300 zł tytułem spłaty reszty należności A. M.. A. G. sporządziła odręczne pokwitowanie spłaty na kartce papieru, na której znajdował się podpis (...). T. B. zapewniła A. G., że podpis pod pokwitowaniem złożyła A. M. w czasie ich spotkania, na którym przekazała jej 3000 zł tytułem częściowej spłaty należności, które otrzymała od G. G., gdy spłacała M. B.. A. G. opatrzyła ten dokument datą „25.06.2021”, bo była to data przekazania A. M. pierwszej części pieniędzy i przekazała ten dokument swojej matce, która była przekonana, że podpisała go A. M.. W czasie spotkania T. B. i A. G. rozmawiały o swoich obawach z przekazaniem A. M. wszystkich pieniędzy, które wręczyła jej A. G.. Rozmawiały o pomyśle wpłacenia tych pieniędzy na konto bankowe i wydzielania A. M. przez T. B. lub przekazania ich synowi A. P.. T. B. podpisała A. G. wcześniej sporządzone wydrukowane oświadczenie o treści „Ja niżej podpisana T. B. legitymująca się dowodem o nr (….) przyjmuję resztę pieniędzy należne jako reszta spadku mojej córce A. B. i zobowiązuje się je przekazać mojemu wnukowi P. M. w wysokości 11300 zł”.
Podpis (...) w prawym dolnym rogu pokwitowania spłaty datowanego na 25.06.2021 r. nie został podpisany przez A. M.. Z uwagi na ograniczenia badawcze kwalifikuje się jedynie do badań prowadzonych w kierunku weryfikacji jego autentyczności, wyłącznie w zestawieniu z materiałem porównawczym A. M., nie kwalifikuje się do zestawienia z materiałem porównawczym innych osób, w tym G. G., A. G. i T. B..
T. B. nie przekazała swojej córce A. M. pieniędzy, które wzięła od A. G.. Nie powiedziała jej również o tym, że pieniądze te przyjęła. W 2021 r. nie miały stałego kontaktu, A. M. nadużywała alkoholu. T. B. nie przekazała tych pieniędzy również swojemu wnukowi P. M. ani jego ojcu M. M.. A. M. nie otrzymała pieniędzy przekazanych na jej rzecz przez G. G., dlatego w 2023 r. wystąpiła do sądu o nadanie klauzuli wykonalności na postanowienie o dziale spadku i w lipcu 2023 r. złożyła do komornika wniosek egzekucyjny o wszczęcie egzekucji przeciwko G. G..
Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Legionowie Ł. K. wszczął egzekucję przeciwko G. G. z wniosku wierzyciela A. M. na podstawie tytułu wykonawczego w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Garwolinie z 29 kwietnia 2019 r., sygn. I Ns 167/18 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z 14 kwietnia 2023 r.
W 2023 r. A. G. skontaktowała się przez komunikator z M. B., bratem A. M. z prośbą by spowodował aby jego matka skontaktowała się z nią w związku z pieniędzmi, które jej przekazała dla A. M.. M. B. napisał do A. G. m.in., że A. M. „już część pieniędzy wzięła więc nawet o całość nie ma prawa się procesować. Mama jej resztę odda”.
13 lipca 2023 r. G. G. wniosła do Sądu Rejonowego w Legionowie powództwo przeciwegzekucyjne przeciwko A. M., wnosząc o uchylenie klauzuli wykonalności nadanej postanowieniu Sądu Rejonowego w Garwolinie z 29 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. I Ns 167/18. W uzasadnieniu pozwu G. G. wskazała, że 25 czerwca 2021 r. spłaciła w całości zobowiązanie względem A. M., wykonując postanowienie sądu spadku. Do pozwu dołączyła pokwitowanie spłaty datowane na 25 czerwca 2021 r. z podpisem o treści (...), będąc w przekonaniu, że podpisała je A. M..
Oświadczeniem datowanym na 11 grudnia 2023 r. A. M. poinformowała Sąd Rejonowy w Legionowie w sprawie sygn. I C 568/23, że nie otrzymała pieniędzy od G. G., a pokwitowanie spłaty, które ta przedłożyła do akt sprawy jest jej nieznane, podpis pod tym pokwitowaniem nie został przez z nią złożony.
O tym, że A. M. nie podpisała się na dokumencie pokwitowania spłaty, który przedłożyła do sądu w sprawie sygn. I C 568/23 G. G. dowiedziała się zapoznając się z aktami postępowania przygotowawczego niniejszej sprawy.
Na jedną ze spraw sądowych z udziałem G. G. i A. G. stawiła się A. M. z partnerem R. K.. Nieustalonego dnia, gdy pokłócił się z A. M. odnalazł na F. profil A. G. i napisał do niej wiadomość o treści: „cześć A. jestem w stanie wam pomóc bo wiem że ta stara baba T. b. kłamie bo wzięła pieniądze. mogę zeznać wszystko bo byłem partnerem A.i dużo wiem. proponuje zapłacić i dac ja na wykrywacz kłamstw niech się nauczy i morze dostanie karę na jaka zasługuje”.
G. G. ma 70 lat, jest mężatką, ma troje dorosłych dzieci, ma wykształcenie średnie, z zawodu jest krawcową, jest na emeryturze, ma dochód 1800 zł miesięcznie, nie leczyła się psychiatrycznie ani odwykowo, nie była karana.
Wyjaśnienia oskarżonej w części;
Kopia akt sprawy I C 568/23;
Zeznania świadka A. M. w części;
Zeznania świadka A. G.;
Zeznania świadka P. M.;
Zeznania świadka M. B.;
Zeznania świadka M. M.;
Zeznania świadka R. K.
Protokół zatrzymania rzeczy;
Dowód rzeczowy nr (...);
Opinia biegłego z zakresu klasycznych badań dokumentów;
Protokoły pobrania próbek pisma;
Nagranie dźwięku;
Zaświadczenie lekarskie;
Wydruki korespondencji z komunikatora;
Kopia pisemnego oświadczenia;
Kopie protokołów spłat;
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego;
Dane osobopoznawcze
181, 301v.-302v., 303v.;
4-76;
82-83, 304-304v.;
182-183, 302v.-303v., 413;
320-321, 401-402;
338-339;
396-396v.;
412-412v.;
97-99;
100;
137-164;
89, 95, 106, 112;
224;
250;
255-274, 348-350, 356-382;
275;
276-278;
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.
G. G.
w dniu 13 lipca 2023r. w L., woj. (...) użyła jako autentycznego dokumentu w postaci pokwitowania spłaty datowanego na dzień 25.06.2021r. poprzez złożenie ww. dokumentu w Sądzie Rejonowym w Legionowie I Wydział Cywilny do akt sprawy postępowania sądowego o sygn. akt I C 568/23, to jest o czyn z art. 270 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
G. G. wiedziała lub przewidywała, że dokument datowany na 25 czerwca 2021 r. – pokwitowanie spłaty z podpisem o treści (...) jest podrobiony i godziła się na to, że przedkłada ten dokument jako autentyczny do akt sprawy sygn. akt I C 568/23.
Wyjaśnienia oskarżonej;
Zeznania świadka A. G. w części;
Zeznania świadka R. K.;
Zeznania świadka M. B.;
Wydruki korespondencji z komunikatorów;
nagranie dźwięku
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
Wyjaśnienia oskarżonej;
Zeznania świadka A. G. w części;
Zeznania świadka A. M. w części;
Zeznania świadka P. M.;
Zeznania świadka M. B.;
Zeznania świadka M. M.;
Zeznania świadka R. K. w części;
Kopia akt sprawy I C 568/23;
Protokół zatrzymania rzeczy;
Dowód rzeczowy nr (...);
Opinia biegłego z zakresu klasycznych badań dokumentów;
Protokoły pobrania próbek pisma;
Nagranie dźwięku;
Zaświadczenie lekarskie;
Wydruki korespondencji z komunikatora;
Kopia pisemnego oświadczenia;
Kopie protokołów spłat;
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego
W postępowaniu przygotowawczym oskarżona oświadczyła, że zrozumiała przedstawiony zarzut i nie przyznaje się do jego popełnienia. Oskarżona wyjaśniła, odnosząc się do zeznań złożonych w sprawie w charakterze świadka, że nie uczestniczyła w spotkaniu w W. z A. M., A. G. i T. B.. Wyjaśniła, że próbowała skontaktować się z A. M. by przekazać jej pieniądze z działu spadku bezpośrednio, ale bezskutecznie. Jej matka T. B. nie dała jej kontaktu. Wyjaśniła, że umówiła się z T. B., że to ona przekaże pieniądze córce, które wręczy jej A. G.. Wyjaśniła, że pokwitowanie opatrzone podpisem (...) otrzymała od córki A. G. po jej spotkaniu z T. B. w W. i nie wie czy uczestniczyła w nim A. M.. Wyjaśniła, że córka jej mówiła, że podpisy na pokwitowaniu są autentyczne i nie wie kto podrobił podpis A. M..
Na rozprawie oskarżona oświadczyła, że zrozumiała przedstawiony zarzut i nie przyznaje się do jego popełnienia. Wyjaśniła tak jak w postępowaniu przygotowawczym, uzupełniając o fakty dotyczące wcześniejszego przekazania T. B. około 3000 zł w gotówce na poczet spłaty A. M., powodów niewręczenia jej osobiście pieniędzy, jej kontaktu z A. M. oraz przekonania, że pokwitowanie spłaty, które przedłożyła do sprawy sygn. I C 568/23 zostało podpisane przez A. M.. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonej są wiarygodne, bo logiczne, konsekwentne, spójne z zeznaniami świadka A. G., w części uznanej za wiarygodne, z zeznaniami świadka M. B., z dowodem z nagrania dźwięku ze spotkania jej córki z jej szwagierką i niesprzeczne z zeznaniami M. M., P. M.. Brak powodów by odmówić wyjaśnieniom oskarżonej waloru wiarygodności. Oskarżona wyjaśniła prawdę, że przedkładając dokument pokwitowania spłaty do sądu nie wiedziała, że nie został podpisany przez A. M.. Na rozprawie kilkukrotnie wyrażała żal i niezrozumienie postawy T. B., uważając, prawdopodobnie słusznie, że jej szwagierka wzięła pieniądze należne A. M. i nie powiedziała jej o tym, a oskarżona jest pokrzywdzona jej nieuczciwym zachowaniem, gdyż toczy się przeciwko niej postępowanie egzekucyjne w związku z wierzytelnością, która została spłacona, co próbowała wykazać w powództwie przeciwegzekucyjnym.
Świadek A. G., córka oskarżonej w postępowaniu przygotowawczym została przesłuchana dwa razy i zeznawała odmiennie. Przy czym przesłuchana ponownie, w fazie in personam, nie została pouczona o prawie odmowy składania zeznań. Drugie zeznania świadek potwierdziła i uzupełniła na rozprawie. Sąd dał wiarę jej zeznaniom złożonym po raz drugi w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie. Przesłuchana po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym świadek zeznała, że w czerwcu 2021 r. wzięła udział w spotkaniu w W. na C. ze swoją matką, A. M. i T. B.. W trakcie tego spotkania jej matka przekazała A. M. około 14000 zł tytułem spłaty z działu spadku. Pieniądze wręczyła jej w kopercie, a A. M. podpisała się pod pokwitowaniem spłaty, które sporządziła A. G.. Zeznała, że widziała jak jej matka, T. B. i A. M. podpisują się na pokwitowaniu.
Przesłuchana po raz drugi w postępowaniu przygotowawczym świadek rozpoczęła od tego, że chce zeznać jak było naprawdę. Świadek zeznała, że spotkała się z T. B. w jej mieszkaniu na C. 17 listopada 2021 r. i wręczyła jej 11300 zł celem przekazania A. M., od G. G.. T. B. wręczyła jej kartkę z odręcznym podpisem (...) zapewniając, że podpisała ją jej córka A. M.. T. B. wzięła pieniądze od A. G. i powiedziała, że przekaże je A. M., gdy ta będzie trzeźwa. Świadek zeznała, że A. M. nie było przy podpisaniu kartki a treść oświadczenia o pokwitowaniu spłaty wpisała ona sama, nad podpisem (...). Zeznała, że uwierzyła T. B., że podpis na wręczonej jej przez nią kartce został złożony przez A. M.. Taką informację przekazała swojej matce. Na rozprawie świadek zeznała tak jak w drugich zeznaniach z postępowania przygotowawczego, nie podtrzymała odczytanych jej pierwszych zeznań z postępowania przygotowawczego i wyjaśniła powód odmienności zeznań. Na rozprawie świadek dokładnie opisała przebieg spotkania z ciotką T. B., okoliczności przekazania jej pieniędzy dla A. M. oraz wcześniejsze spotkanie jej matki z T. B. i przekazanie jej około 3000 zł tytułem części spłaty należności z działu spadku dla A. M.. W ocenie Sądu zeznania świadka A. G. z rozprawy oraz drugie zeznania z postępowania przygotowawczego są wiarygodne, bo spójne z wyjaśnieniami oskarżonej i dowodem z nagrania dźwięku, wydrukami korespondencji, zeznaniami świadka M. B., R. K., niesprzeczne z zeznaniami świadków M. M. i P. M.. Zeznania świadka są logiczne, szczegółowe co do miejsca i czasu, przekonujące.
W ocenie Sądu zeznania świadka A. M. są wiarygodne w przeważającej części, bo konsekwentne, spójne z opinią z zakresu klasycznych badań dokumentów. Nie jest sporne, że świadek A. M. nie podpisała się na dokumencie pokwitowania spłaty. Świadek nie wie kto podpisał się za nią na tym dokumencie a o najistotniejszych faktach w sprawie, czyli o tym czy jej matka wzięła należne jej pieniądze od A. G. – jak zeznała - nie rozmawiała ze swoją matką. Zwrócić należy uwagę na fakt, że świadek zapoznała się z aktami sprawy przed rozprawą, ponieważ zostały jej bezpodstawnie udostępnione jako stronie postępowania cywilnego. Pomimo tego, że zapoznała się z treścią stenogramu z nagrania przedłożonego przez obrońcę, ze spotkania jej matki z A. G., zeznała, że nie rozmawiała o tym ze swoją matką. Jest to w ocenie Sądu niewiarygodne, bo nielogiczne, sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Skoro świadek jest żywo zainteresowana tym by uzyskać pieniądze należne jej od oskarżonej, czynnie uczestniczy w postępowaniu przeciwegzekucyjnym to oczywiste jest, że powinna skonfrontować ze swoją matką treść dowodu, z którym się zapoznała, a z którego wynika, że jej matka wzięła łącznie około 14300 zł na poczet spłaty jej należności. Świadek zeznała jednocześnie, że ma z matką stały kontakt, a ta w przeszłości nie musiała się o nią martwić. Jest to niewiarygodne, bo sprzeczne z zeznaniami świadków M. B. oraz P. i M. M., z których wynika, że A. M. kilka lat temu zerwała kontakt z rodziną. Świadek mogłaby się najszybciej dowiedzieć od matki co stało się z pieniędzmi, które przyjęła w jej imieniu od A. G. w listopadzie 2021 r., na okoliczność czego sporządziła nawet pisemne oświadczenie. Z całokształtu dowodów przeprowadzonych na rozprawie wynika, że T. B. nie powiedziała prawdy swojej córce, że wzięła należne jej pieniądze albo odmówiła jej ich wydania, z tylko im znanych powodów. I dlatego A. M. wszczęła powództwo przeciwegzekucyjne, dążąc do ponownego wykonania zobowiązania przez oskarżoną, bo nie wyegzekwowała tego od swojej matki. Niewykluczone, że T. B. uważała, że jej też należą się pieniądze z działu spadku, dlatego wzięła je dla siebie, wprowadzając A. G. w błąd, a córce się do tego nie przyznała. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka w części, że nie ma problemu z alkoholem, bo jest to sprzeczne z zeznaniami jej brata, syna i męża, zeznaniami A. G. i wyjaśnieniami oskarżonej.
W ocenie Sądu zeznania świadka P. M. są wiarygodne, bo logiczne, spójne z zeznaniami świadka M. M., ale niemające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż świadek nie miał wiedzy na temat przekazania i dysponowania pieniędzmi należnymi jego matce z działu spadku.
Zeznania świadka M. B. są wiarygodne, bo brak im dowodu przeciwnego, są logiczne i spójne. Świadek zeznał, że nie przypomina sobie by był przy rozmowie jego matki z oskarżoną o przekazaniu części pieniędzy z działu spadku dla A. M., gdy on przyjmował swoją cześć spłaty. Jednakże świadek nie kwestionował okazanych mu wydruków korespondencji z A. G., chociaż nie pamiętał jej kontekstu, co nie jest niewiarygodne, bo korespondencja pochodzi sprzed około 2 lat. Skoro wtedy pisał do A. G., w związku ze sprawą pieniędzy z działu spadku, że jego siostra „już część pieniędzy wzięła więc nawet o całość nie ma prawa się procesować. Mama jej resztę odda” i „mama musi wiedzieć jak jej to dać by wzięła bo ona nie chce od mamy ale od Twojej mamy…” to oznacza, że wiedział, że A. M. dostała część pieniędzy z działu spadku a jego matka posiadała resztę należnych jej pieniędzy.
W ocenie Sądu zeznania świadka M. M. są wiarygodne, bo spójne z zeznaniami świadków P. M. i M. B.. Zeznania świadka stanowią potwierdzenie kontekstu wydarzeń, powodów, dla których A. G. przekazała pieniądze należnie A. M. jej matce.
Sąd dał wiarę opinii biegłego z zakresu klasycznych badań dokumentów, bo jest pełna, jasna, rzetelna, należycie uzasadniona, nie była kwestionowana.
W ocenie Sądu dowody z dokumentów w postaci kopii akt sprawy I C 568/23, protokołu zatrzymania rzeczy, protokołów pobrania próbek pisma, informacji z Krajowego Rejestru Karnego są wiarygodne, bo sporządzone przez uprawnione osoby, w przepisanej formie, niekwestionowane.
Dowód rzeczowy nr (...) znajduje się w aktach sprawy, jego pochodzenie nie było kwestionowane, niesporne jest również to, że A. M. na tym dokumencie nie złożyła podpisu.
Sąd dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o dowody w postaci nagrania dźwięku, zaświadczenia lekarskiego, wydruków korespondencji z komunikatorów, kopii pisemnego oświadczenia, kopii protokołów spłat. Treść, pochodzenie tych dokumentów nie była kwestionowana, brak powodów by odmówić im waloru wiarygodności.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
Zeznania świadka T. B.;
Zeznania świadka A. G. z k. 102-103;
Zeznania świadka R. K.
Świadek T. B. była żoną nieżyjącego brata oskarżonej, czyli jej szwagierką, a to oznacza, że jest powinowatą w tej samej linii i zgodnie z art. 182 § 1 k.p.k. przysługuje jej prawo odmowy składania zeznań, z czego skorzystała po pouczeniu na rozprawie. Świadek ponownie przesłuchana (w istocie bez powodu), w toku przewodu sądowego, gdy Prokurator wykonywał postanowienie Sądu wydane na podstawie art. 396a § 1 k.p.k. nie została pouczona o prawie odmowy składania zeznań, gdyż błędnie odnotowano, że jest kuzynką oskarżonej. W ocenie Sądu jej zeznania nie mogą stanowić dowodu, ponieważ skorzystała z prawa odmowy składania zeznań na rozprawie, a zeznając ponownie nie pouczono jej o prawie odmowy składania zeznań. Wyjaśnić jeszcze należy, że zgodnie z art. 182 § 2 k.p.k. przysługujące powinowatemu prawo odmowy zeznań nie dezaktualizuje się na skutek ustania jego małżeństwa z krewnym oskarżonego, powinowactwo trwa bowiem pomimo ustania małżeństwa w wyniku śmierci jednego z małżonków.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka A. G. złożonym w postępowaniu przygotowawczym podczas pierwszego przesłuchania, ponieważ ponownie przesłuchana ich nie podtrzymała i zeznała odmiennie, o czym w poprzedniej części uzasadnienia.
W ocenie Sądu zeznania świadka R. K., w części istotnej dla tego postępowania nie są wiarygodne, poza tym, że napisał wiadomość na komunikatorze do A. G. w toku sprawy sądowej z udziałem jej matki i A. M.. Świadek na rozprawie zasłaniał się bowiem niepamięcią i brakiem wiedzy w sprawie, ale jednocześnie nie kwestionował, że z własnej inicjatywy napisał do A. G. wiadomość, że „wie, że T. B. wzięła pieniądze i kłamie”. Świadek napisał taką wiadomość do A. G. pod wpływem emocji, gdy pokłócił się z partnerką A. M., pisząc, że był jej partnerem. Jak zeznał na rozprawie aktualnie nadal są w związku partnerskim. Chciał zatem wycofać się z deklaracji „że może zeznać wszystko” i „pomóc” A. G. i jej matce, bo aktualnie znowu jest partnerem A. M., która uważa się za osobę pokrzywdzoną w sprawie. Świadek próbował nieudolnie tłumaczyć na rozprawie, że to co napisał do A. G. to nie była prawda, ale jednocześnie nie wyjaśnił dlaczego nie wytłumaczył tego w korespondencji z A. G.. Takie zachowanie świadka, wzmacnia ustalenia faktyczne, że T. B. wie co stało się z pieniędzmi należnymi A. M., a przekazanymi przez G. G. oraz że A. M. wie lub domyśla się, że pieniądze wzięła jej matka, ale nie wyegzekwowała ich od niej i dlatego żąda ich ponownie od oskarżonej.
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐
3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
3.5. Uniewinnienie
I
G. G.
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
Sąd uniewinnił oskarżoną od zarzuconego czynu, ponieważ brak znamion czynu zabronionego w jej zachowaniu, polegającym na przedłożeniu 13 lipca 2023 r. w sądzie do sprawy sygn. akt I C 568/23 dokumentu w postaci pokwitowania spłaty, z podpisem (...).
Odpowiedzialności karnej za czyn z art. 270 § 1 k.k. podlega kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa.
Sprawcą czynu zabronionego polegającego na używaniu dokumentu sfałszowanego lub podrobionego może być zarówno ten, kto sam dopuścił się fałszerstwa, jak i inna osoba. "Podrobienie dokumentu ma miejsce jedynie wówczas, gdy dokument ten nie pochodzi od osoby, w imieniu której został on sporządzony, a więc gdy zostaje wytworzony przez osobę nieupoważnioną do jego wystawienia. Chodzi zatem o sporządzenie dokumentu polegające na zachowaniu pozorów, że pochodzi on od uprawnionego podmiotu, a więc tzw. falsyfikatu, czy imitacji dokumentu autentycznego" (wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 2013 r., III KK 373/13). Należy dodać, że podrobieniem będzie spreparowanie dokumentu w imieniu osoby istniejącej lub fikcyjnej, a nawet podpisanie autentycznego dokumentu cudzym nazwiskiem, chociażby za zgodą osoby zainteresowanej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 października 1979 r., II KR 10/79). Czyn z art. 270 § 1 k.k. ma charakter formalny, nie jest zatem konieczne by przedstawienie sfałszowanego dokumentu innej osobie wywołało u niej przekonanie o prawdziwości tego dokumentu. Przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. można popełnić tylko w zamiarze bezpośrednim, jeśli chodzi o przerobienie lub podrobienie, oraz w obu postaciach umyślności, jeśli chodzi o używanie (tak np. A. Lach [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 270).
Jednym ze znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. jest posłużenie się dokumentem podrobionym lub przerobionym tak, jak gdyby był to dokument autentyczny. „Użycie” w rozumieniu art. 270 § 1 k.k. oznacza przedłożenie dokumentu innej osobie, organowi, instytucji, organizacji. Chodzi tu o spełnienie przez dokument roli dowodu prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne (postanowienie SN z 17.04.2019 r., III KK 64/18, LEX nr 2650776).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, na początku trzeba wskazać, że w opisie czynu zarzuconego brak znamion występku z art. 270 § 1 k.k., gdyż Prokurator zarzucił oskarżonej, że użyła jako autentycznego dokumentu w postaci pokwitowania spłaty datowanego na dzień 25.06.2021r. poprzez (…) bez określenia czy dokument ten był przerobiony lub podrobiony. Znamieniem przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. jest zaś posłużenie się dokumentem podrobionym lub przerobionym.
Wprawdzie zostało udowodnione, że podpis (...) na dokumencie pokwitowania spłaty, który oskarżona przedłożyła do sądu w sprawie sygn. I C 568/23, jest podrobiony, bo nienakreślony przez A. M., jednakże nie zostało udowodnione, że oskarżona o tym wiedziała albo przynajmniej przypuszczała i godziła się na to, że używa tego podrobionego dokumentu jako autentycznego. Przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. można zaś popełnić wyłącznie umyślnie.
Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Sąd uznał, że oskarżona przedłożyła do Sądu Rejonowego w Legionowie, do sprawy sygn. I C 568/23 podrobiony dokument, będąc w błędnym przekonaniu, że jest prawdziwy. Działała zatem nieumyślnie, co nie jest przestępstwem.
I tak, Sąd ustalił, że oskarżona przekazała swojej córce A. G. pieniądze na spłatę A. M. i poleciła jej przekazanie tych pieniędzy A. M.. Matka A. M., T. B. wzięła pieniądze od A. G., a na dowód tego wręczyła jej dokument z podpisem o treści (...), przekonując ją, że podpisała go A. M., która wcześniej otrzymała od niej część pieniędzy przekazanych przez G. G.. T. B. okłamała A. G., że jej córka podpisała się pod tym dokumentem. A. G. o tym nie wiedziała i nie miała powodów by jej nie wierzyć. Nie mogła tego też zweryfikować, bo nie miała kontaktu z A. M.. Uzasadnienie tego, że A. M. nie odbiera pieniędzy bezpośrednio od A. G. było racjonalne, w tamtym czasie przekonujące, wiarygodne. A. G. nie widziała kto podpisał pokwitowanie spłaty treścią (...), ale otrzymała taki dokument z informacją, że podpisała go A. M.. Obiektywnie oceniając nie miała powodów by powziąć wątpliwości co do autentyczności dokumentu. Następnie dokument ten przekazała swojej matce, która była przekonana, że spełniła zobowiązanie względem A. M. a otrzymany dokument pokwitowania z podpisem jest tego dowodem. A. G. wiedziała, że nie przekazała pieniędzy od jej matki bezpośrednio do rąk A. M. i że pokwitowanie spłaty, które otrzymała od T. B. zostało sporządzone przed przekazaniem na jej rzecz całości pieniędzy należnych jej z działu spadku. Wzięła jednak ten dokument, wierząc, że został podpisany przez A. M., bo przecież przekazała wszystkie pieniądze jej matce, która opowiedziała jej o rzekomym spotkaniu z A. M., w trakcie którego przekazała jej część pieniędzy od G. G. i odebrała od niej podpis na pokwitowaniu. W ocenie Sądu przedkładając do sądu w sprawie sygn. I C 568/23 dokument pokwitowania spłaty z podrobionym podpisem (...) oskarżona była w usprawiedliwionym, błędnym przekonaniu, że przedkłada dokument prawdziwy. Przekazała przecież pieniądze na spłatę A. M., nie była jej nic winna i w ten sposób chciała wykazać brak zobowiązania względem niej w sprawie z powództwa przeciwegzekucyjnego. Nie ma żadnych dowodów na to, że oskarżona wiedziała, że dokument, którego użyła 13 lipca 2023 r. był podrobiony. Brak również dowodów na to, że przewidywała i godziła się na to, że używa dokumentu podrobionego jako autentycznego.
Przeprowadzone na rozprawie głównej dowody wskazują na to, że T. B. wzięła od A. G. pieniądze należne A. M., ale nie przekazała jej tych pieniędzy. O tym, że G. G. przekazała pieniądze należnie A. M. ta ostatnia dowiedziała się dopiero przeglądając akta sprawy z powództwa przeciwegzekucyjnego. Jak wynika z zeznań A. M., jej matka nie powiedziała jej prawdy, że wzięła należne jej pieniądze z działu spadku. Aby zweryfikować linię obrony oskarżonej Sąd postanowił na podstawie art. 396a k.p.k. odroczyć rozprawę w celu zebrania dodatkowych dowodów przez oskarżyciela publicznego. Istotne w sprawie było obiektywne ustalenie czy T. B. dysponowała pieniędzmi, które wzięła od A. G., przeznaczone na spłatę zobowiązania G. G. względem A. M.. A to w kontekście tego czy przedkładając pokwitowanie spłaty z podpisem (...) działała umyślnie z zamiarem co najmniej ewentualnym w celu użycia tego dokumentu za autentyczny. Wbrew twierdzeniu Prokuratora, wyrażonemu na piśmie k. 409 kwestia gdzie trafiły „ewentualne” pieniądze jest również przedmiotem niniejszego postępowania wobec wniosków dowodowych obrony, którym przecież Prokurator nie sprzeciwił się (k. 316). Nadto ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonej. Z uwagi na to, że oskarżyciel publiczny w wyznaczonym terminie nie przedstawił stosownych dowodów, Sąd zgodnie z art. 396a § 4 k.p.k. rozstrzygnął na korzyść oskarżonej wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia tych dowodów.
Wyjaśnić jeszcze należy, że Sąd rozważył, czy użycie przez oskarżoną dokumentu w postaci pokwitowania spłaty datowanego na 25.06.2021 r. wypełnia znamiona przestępstwa, skoro dokument ten nie został wytworzony 25 czerwca 2021 r., ale 17 listopada 2021 r. Świadek A. G. zeznała, że to ona napisała datę 25.06.2021 r. na kartce papieru opatrzonej podpisem (...) po spotkaniu z T. B. w jej mieszkaniu, uważając, że skoro 25 czerwca 2021 r. T. B. wzięła część pieniędzy dla A. M. to będzie to właściwa data pokwitowania spłaty. Na podstawie dowodów przeprowadzonych na rozprawie głównej nie można ustalić czy T. B. wręczyła A. M. część pieniędzy od G. G. i kiedy to było. Nadto A. G. mogła zostać wprowadzona w błąd przez T. B., że dała córce 3000 zł 25 czerwca 2021 r. Obiektywnie oceniając, na podstawie całokształtu dowodów przeprowadzonych na rozprawie głównej, w tym przede wszystkim wobec postawy procesowej świadka T. B., oskarżona mogła być w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że A. M. odebrała pieniądze od matki 25 czerwca 2021 r. Przedkładając zatem taki dokument do sądu do sprawy sygn. I C 568/23 swoim zachowaniem nie wyczerpała znamion czynu zabronionego.
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
Wobec wniosku Prokuratora o rozważenie uchylenia postanowienia Sądu wydanego w trybie art. 396a k.p.k. Sąd poucza, że żaden przepis kodeksu postępowania karnego, nie przewiduje trybu uchylenia prawomocnego postanowienia Sądu i przez Sąd, który wydał to postanowienie.
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II
Oskarżona została uniewinniona od zarzuconego czynu zatem zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k. koszty procesu ponosi Skarb Państwa.