Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 806/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.USTALENIE FAKTÓW
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
F. Z.
Czyn przypisany:
Oskarżonego F. Z. w ramach zarzuconego mu czynu, bez wychodzenia poza granice oskarżenia Sąd uznał za winnego tego, że w dniu 15 czerwca 2025 r. w miejscowości J. na drodze publicznej, tj. drodze wojewódzkiej nr (...), o nazwie ulica (...), w województwie (...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci motocykla marki K. nr rej. (...) nie stosując się do orzeczonych prawomocnie przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Żoliborza w Warszawie zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wyrokach: z dnia 5 maja 2023 roku sygn. akt IV K 202/23 – obowiązującego od dnia 5 października 2023 r. do 4 października 2027 r., z dnia 27 maja 2024 roku sygn. akt IV K 85/23 - obowiązującego od dnia 6 marca 2024 r. do 5 marca 2028 r. oraz z dnia 23 grudnia 2024 roku sygn. akt III K 813/24 - obowiązującego od dnia 30 stycznia 2025 r. do dnia 29 stycznia 2029 r., tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję występku z art. 244 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. w dniu 15 czerwca 2025 r. w miejscowości J., na drodze publicznej, tj. drodze wojewódzkiej nr (...), o nazwie ulica (...), w województwie (...), F. Z. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci motocykla marki K. nr rej. (...) nie stosując się do orzeczonych prawomocnie przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Żoliborza w Warszawie zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wyrokach: z dnia 5 maja 2023 roku sygn. akt IV K 202/23 – obowiązującego od dnia 5 października 2023 r. do 4 października 2027 r., z dnia 27 maja 2024 roku sygn. akt IV K 85/23 - obowiązującego od dnia 6 marca 2024 r. do 5 marca 2028 r. oraz z dnia 23 grudnia 2024 roku sygn. akt III K 813/24 - obowiązującego od dnia 30 stycznia 2025 r. do dnia 29 stycznia 2029 r., mając wiedzę o ich obowiązywaniu.
2. Tego dnia F. Z. kierując w/w pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym pokonał około 7 km, zanim został wylegitymowany przez funkcjonariuszy Policji – st. post. J. K. i post. S. B..
3. Do czynności wylegitymowania i sprawdzenia F. Z. w dniu 15 czerwca 2025 roku w J. doszło w związku z faktem, iż w/w poruszając się motorem na widok kierującego wówczas ruchem drogowym funkcjonariusza Policji st. post. J. K. wykazał zdenerwowanie, zaczął gwałtownie hamować, zbliżać się do krawędzi jezdni, a następnie zjechał na pobocze i zsiadł z motocykla, co wzbudziło zainteresowanie policjanta. J. K. nie mógł opuścić swojego stanowiska zajmowanego w związku z organizacją imprezy sportowej L. (...) M. L., dlatego wezwał przez krótkofalówkę radiową wsparcie. Po krótkiej chwili przybył w tym celu na miejsce post. S. B.. Po wylegitymowaniu kierowcy motoru, którym okazał się być F. Z. i sprawdzeniu informacji o tej osobie w bazach policyjnych okazało się, że posiada on trzy aktywne zakazy prowadzenia pojazdów w ruchu lądowym, dlatego policja przystąpiła do realizacji czynności w kierunku postępowania z art. 244 k.k. Poza tym okazało się, że motor którym poruszał się F. Z. nie ma ważnego badania technicznego oraz policy OC.
4. F. Z. ma 20 lat i jest bezdzietnym kawalerem. Legitymuje się wykształceniem podstawowym, jest w trakcie studiów zaocznych. Nie posiada wyuczonego zawodu. Utrzymuje się z prac dorywczych w branży samochodowej, uzyskując około 4000 złotych netto miesięcznie. (...) wspiera swoją babcię. F. Z. był karany sądownie, w tym m. in. trzykrotnie za jazdę wbrew orzeczonemu wyrokiem sądowym zakazowi prowadzenia pojazdów i dwukrotnie za jazdę pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, przy czym raz za ten rodzaj czynu odpowiadał jako nieletni.
5. F. Z. wiele razy naruszył już obowiązujące przepisy ruchu drogowego.
notatka urzędowa, k. 1, 10;
karta karna k. 11-12v,
odpisy wyroków ze wzmianką o prawomocności orzeczenia, k. 27,30-32 i 35-36,
informacja z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego k. 89,
zeznania świadka J. K., k. 4-5 i 94v-95,
zeznania świadka S. B., k. 37-38,
zeznania świadka A. K., k. 74v (k. 55v),
zeznania świadka D. K., k. 77v (k. 58v),
zeznania świadka M. P., k. 80v (k. 61v),
częściowo wyjaśnienia oskarżonego F. Z., k. 17-18, 94v.
6. Odległość od miejsca dokonania naprawy motocykla marki K. nr rej. (...) w J. do miejsca przeprowadzenia kontroli F. Z. 15 czerwca 2025 roku w miejscowości J., ul. (...) to odległość rzędu 7-8 km.
fakt wiadomy Sądowi z urzędu – art. 168 kpk
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.OCena DOWOdów
1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1-6
notatki urzędowe,
karta karna
odpisy wyroków
informacja z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego
Dokumenty, których żadna ze stron nie kwestionowała, sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich obowiązków służbowych i kompetencji, stąd też nie było podstaw by odmówić tym dowodom waloru wiarygodności. W toku postępowania Sąd nie powziął wątpliwości co do rzetelności ani autentyczności wymienionych dokumentów, dlatego posłużyły one do rekonstrukcji stanu faktycznego niniejszej sprawy.
1-6
zeznania świadków:
J. K., S. B., A. K., D. K. oraz
M. P.
Zeznania świadków należy uznać za w pełni wiarygodne, albowiem znalazły one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie nieosobowym materiale dowodowym, są spójne i logiczne, a nadto wzajemnie się uzupełniają. Poza tym ostatecznie depozycje świadków korespondują z treścią wyjaśnień oskarżonego złożonymi na rozprawie głównej, w których F. Z. przyznał, że kierował motorem mając świadomość obowiązywania go prawomocnego zakazu prowadzenia pojazdów. Poza tym J. K. oraz S. B. to funkcjonariusze publiczni, a więc osoby obce dla oskarżonego, dodatkowo osoby zaufania publicznego a to oznacza, że w sprawie brak jest wiarygodnych podstaw do przyjęcia, by Ci świadkowie nieprawdziwie pomawiali oskarżonego o zachowania niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Podobnie nie ujawniły się jakiekolwiek podstawy by przypuszczać, że w sposób kłamliwy swoje depozycje przedstawiali A. K. D. K. czy M. P., skoro byli oni zupełnie przypadkowymi świadkami zachowania nieznanego im osobiście oskarżonego i przedstawili organom postępowania karnego wyłącznie rzeczowe fakty, które zaobserwowali w dniu 15 czerwca 2025 r. w J..
1-6
częściowo wyjaśnienia oskarżonego
Zostały obdarzone walorem prawdziwości w zakresie, w którym korespondują z poczynionymi przez Sąd ustaleniami i dowodami uznanymi za wiarygodne, a więc w tej części, w której zawierają oświadczenie potwierdzające fakt kierowania przez oskarżonego pojazdem mechanicznym marki K. w dniu 15 czerwca 2025 r., a to z tego względu, iż fakt ten znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, tak osobowym jak i nieosobowym. Za godne wiary Sąd uznał także wyjaśnienia oskarżonego w części, w której wyjaśnia powód (przyczynę) postąpienia wbrew orzeczeniu sądowemu (zakazowi) tj. chęć sprawdzenie czy dobrze naprawił motor, albowiem nie ma w tym zakresie dowodu, który zdeprecjonowałby wyjaśnienia oskarżonego, a przedstawiony przez niego powód jest prawdopodobny, choć należy ocenić go jako niską pobudkę. Podobnie, tj. z tych samych powodów, za prawdziwe sąd ocenił wyjaśnienia F. Z. co do odległości, którą tego dnia pokonał kierując motocyklem (5-8 km).
1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1-6
częściowo wyjaśnienia oskarżonego
Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym wskazywał on na to, iż w dniu 15 czerwca 2025 r. nie kierował motorem marki K. o numerach rejestracyjnych jak w zarzucie, a jedynie podprowadzał go poboczem drogi, albowiem w tym zakresie są one sprzeczne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie oraz nieracjonalne, trudno– kierując się doświadczeniem życiowym i logiką – jest bowiem przyjąć za oskarżonym, że podprowadzał motor bez włączenia silnika przez około 5-8 km drogi, którą to miał pokonać tego dnia od miejsca naprawiania pojazdu do miejsca jego zatrzymania, a dodatkowo biorąc pod uwagę powód jaki legł u podstaw inkryminowanego zachowania oskarżonego – a więc wola sprawdzenia czy motor faktycznie działa po naprawie, co niewątpliwie wymagało włączenia silnika i pokierowania pojazdem na pewnej odległości.
1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒
1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
1.
F. Z.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 244 kk kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Przedmiotem ochrony przepisu art. 244 k.k. jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające zakaz określony w hipotezie przepisu, niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny z art. 39 i n. k.k., czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z art. 72 § 1 k.k. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2012 roku, sygn. akt III KK 42/12, LEX nr 1252719).
Zachowanie sprawcze polega na nierespektowaniu orzeczeń sądu dotyczących orzeczonego przez sąd zakazu, obowiązku lub nakazu bądź też niewykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Podmiotem tego przestępstwa może być osoba, wobec której sąd orzekł w/w zakazy, nakazy lub obowiązki. Jest to przestępstwo formalne z działania (np. naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów) lub z zaniechania (np. niezastosowanie się do nakazu opuszczenia lokalu) (vide B.-K. M., Komentarz, Lex/el 2020).Podkreślenia wymaga, że ze względu na to, że orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 43 §2 k.k. i art. 29 §3 k.w.) do przypisania oskarżonemu przestępstwa określonego w art. 244 kk., a polegającego na umyślnym niezastosowaniu się do tego zakazu, niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, iż w chwili czynu miał on świadomość faktu uprawomocnienia się orzeczenia skazującego (vide wyrok SN z 17.01.2003r., WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44). Jak słusznie zauważył w jednym ze swoich judykatów Sąd Najwyższy przestępstwo niestosowania się do zakazów i nakazów (art. 244 k.k.) można popełnić zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i cum dolo eventuali (vide postanowienie SN z 14.06.2013r. II KK 133/13, LEX nr 1321736),w którym to orzeczeniu dodatkowo wskazał, że pogląd o tym, że występek z art. 244 k.k. można popełnić tylko z zamiarem bezpośrednim, nie znajduje przede wszystkim umocowania w samym tekście ustawy karnej. Konstrukcja znamion tego przestępstwa wprawdzie wyraźnie wskazuje, że wszystkie znamiona muszą być objęte umyślnością (a więc nie tylko prowadzenie pojazdu mechanicznego, ale także fakt prawomocnie orzeczonego wobec niego tego zakazu), niemniej jednak skoro w grę wchodzą obie formy umyślności, zarówno zamiar bezpośredni naruszenia zakazu, jak i zamiar ewentualny, gdy sprawca uświadamia sobie możliwość, iż narusza zakaz lub obowiązek orzeczony przez sąd i z tym się godzi, to ustalenie zaistnienia po stronie oskarżonego tych wymaganych warunków jest już wystarczające do przypisania mu sprawstwa tak kwalifikowanego przestępstwa. Nie ulega wątpliwości, że umyślność działania sprawcy jest nierozerwalnie związana ze stanem świadomości i jest ona elementem składowym zarówno zamiaru bezpośredniego, jak i zamiaru ewentualnego, niemniej świadomość jest tylko stanem psychicznym, w którym osoba zdaje sobie sprawę ze zjawisk wewnętrznych, takich jak własne procesy myślowe oraz zjawiska zachodzące w środowisku zewnętrznym i jest w stanie reagować na nie. Świadomość jest więc wewnętrznym, subiektywnym odzwierciedleniem rzeczywistości, jest to zdolność zdawania sobie sprawy z własnego zachowania (vide wyrok SN z 19.04.2018r., II KK 425/17, LEX nr 2522955).
Odnosząc się do znamienia czasownikowego trzeba natomiast wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że przez prowadzenie pojazdu rozumieć należy każdą czynność wpływającą bezpośrednio na ruch pojazdu, w szczególności rozstrzygającą o kierunku i prędkości jazdy, takie jak: uruchomienie pojazdu, kierowanie nim, przyspieszanie czy hamowanie – oczywiście w sposób zgodny z jego konstrukcją. ( (por. K. Buchała, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 3 lutego 1969 r., V KRN 9/69, PiP 1970, z. 5, s. 832-833; wyrok Sądu Najwyższego z 5 lutego 1987 r., V KRN 462/86, OSPiKA 1988, z. 1, poz. 12).
W realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że oskarżony wyczerpał znamiona zarzuconego mu przestępstwa – prowadząc motocykl marki K. o numerach rejestracyjnych (...) bezspornie nie zastosował się on do nałożonych na niego trzech zakazów prowadzenia m.in. takich właśnie pojazdów przez Sąd Rejonowy dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie w wyrokach: z dnia 5 maja 2023 roku sygnatura akt IV K 202/23 (prawomocny z dniem 5 października 2023 roku), z dnia 27 maja 2024 roku sygnatura akt IV K 85/23 (prawomocny z dniem 6 marca 2024 roku) oraz z dnia 23 grudnia 2024 roku sygnatura akt III K 813/24 (prawomocny z dniem 30 stycznia 2025 roku). Fakt prowadzenia pojazdu przy włączonym silniku potwierdzili wszyscy świadkowie, a na rozprawie także sam oskarżony. To, że kontrola policyjna rozpoczęła się w momencie kiedy F. Z. stał już na poboczu drogi jest irrelewantne dla niniejszego postępowania, skoro w oparciu o dostępny materiał procesowy potwierdzono fakt prowadzenia pojazdu mechanicznego i świadomość oskarżonego w zakresie obowiązujących go zakazów ich prowadzenia.
W ocenie Sądu nie ma również wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, skoro na rozprawie głównej (k. 94v) sam przyznał, że wiedział o orzeczonych wobec niego zakazach sądowy prowadzenia pojazdów i ich obowiązywaniu.
Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne pozwalają również na przypisanie oskarżonemu winy w czasie popełnienia czynu. Jest on osobą dorosłą, zdolną do rozpoznania znaczenia podejmowanych przez siebie działań, podejmowania racjonalnych decyzji życiowych i właściwego kierowania swoim postępowaniem. Oskarżony nie działał w sytuacji usprawiedliwiającej jego sprzeniewierzenie zakazom sądowym, jak też nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, a zatem w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem tak, aby postąpić zgodnie z literą prawa (nie sprzeniewierzyć się orzeczeniu sądowemu oraz decyzji) od czego jednak w sposób świadomy odstąpił. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie zarzucanej winy w zakresie przypisanego czynu, który wypełnił znamiona określonego przez ustawę karna przestępstwa.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie znamiona czynu zabronionego z art. 244 k.k.
W perspektywie wskazań z art. 115 § 2 k.k. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego występku podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył. Pierwszoplanowym, zgodnym z rodzajowym, jest bezpieczeństwo w komunikacji, dalszym zaś – szeroko rozumiany porządek publiczny i działalność organów państwa. Oskarżony, świadomy tego, że obowiązują go aż trzy sądowe zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych zdecydował się takim pojazdem kierować bez usprawiedliwiających tego okoliczności życiowych. Oskarżony swoim postępowaniem wykazał lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości i obowiązujących przepisów prawa. Przestępcza przeszłość oskarżonego świadczy o braku w jego postawie poszanowania dla porządku prawnego i jakiejkolwiek poprawy, skoro już czwarty raz postępuje wbrew sądowemu orzeczeniu. Na przyjęty stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu rzutuje również fakt popełnienia czynu w sposób umyślny i to w zamiarze bezpośrednim. Sama motywacja oskarżonego zasługuje na dezaprobatę a limine.
W tym stanie rzeczy czyn przypisany oskarżonemu jest czynem bezprawnym, karygodnym i zawinionym w rozumieniu art. 1 § 1-3 k.k., a wobec poczynionych w sprawie ustaleń słusznym było przyjąć kwalifikację prawną czynu zaproponowaną przez oskarżyciela.
☐
1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
1.5. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
1.6. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
1.7. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
F. Z.
1.
1.
Czyn zarzucany oskarżonemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (art. 244 k.k.).
Sąd przy wymiarze kary orzeczonej wobec F. Z. kierował się wszystkimi dyrektywami ogólnymi wskazanymi w art. 53 § 1 k.k., w tym dyrektywami sprawiedliwościowymi i dyrektywami prewencji, jak również dyrektywami szczegółowymi wymiaru kary, wskazanymi w art. 53 § 2 k.k. oraz treść §2a-2e tego przepisu, biorąc w tym względzie pod uwagę:
a) wysoki stopień winy oskarżonego – w realiach przedmiotowej sprawy nie zachodziły żadne okoliczności atypowe, które mogłyby podważać sposobność przypisania oskarżonemu winy. F. Z. jest osobą dorosłą, o wykształceniu podstawowym i zdrowy, tym samym miał on możliwość zachowania się w sposób zgodny z prawem, podjął jednak z pełną świadomością decyzję o realizacji czynu zabronionego, a zatem można i należy przypisać mu winę i przy tym określić jej stopień jako wysoki,
b) znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przy której to ocenie sąd rozważył kryteria podmiotowo-przedmiotowe, o których mowa w art. 115 § 2 k.k., w tym:
- rodzaj i charakter naruszonego dobra w postaci respektowania orzeczenia sądowego ustanawiającego określony rodzaj zakazu lub nakazu, a zatem dobro wymiaru sprawiedliwości, które to dobro, choć niezwykle istotne choćby w perspektywie oddziaływania na stosunki społeczne, nie należy jednak w hierarchii chronionych dóbr prawnych do kategorii dóbr najwyższych,
- brak szkody materialnej,
- postać zamiaru, który w realiach sprawy przybrał postać zamiaru bezpośredniego,
c) jako okoliczność zaostrzającą wymiar kary, Sąd uwzględnił w przedmiotowej sprawie uprzednią karalność oskarżonego, zwracając przy tym uwagę, iż skazanie w trzech sprawach karnych dotyczyło czynu z art. 244 k.k., a zatem czynów zakwalifikowanych zbieżnie z kwalifikacją prawną w przedmiotowej sprawie,
d) brak okoliczności łagodzących.
Ponadto w tej sprawie Sąd uwzględnił dyspozycje art. 54 § 1 k.k., który stanowi że wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu (F. Z. jest młodocianym, albowiem w dacie orzekania nie ukończył 21 lat) Sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.
Mając na względzie to, że F. Z. trzykrotnie był już skazywany za przestępstwo kwalifikowane z art. 244 k.k. na kary wolnościowe, które nie osiągnęły stawianych im celów w zakresie prewencji indywidualnej, w ocenie Sądu, aktualnie tylko kara pozbawienia wolności ma szansę osiągnąć stawiane przed karą cele i skutecznie oddziałać na oskarżonego, którego przecież jako młodego człowieka należy wychować na obywatela szanującego prawo, dlatego na podstawie art. 244 k.k. – nie korzystając z dobrodziejstwa przewidzianego w art. 37a § 1 kk, nie znajdując uzasadnienia w okolicznościach podmiotowych sprawy do jego zastosowania – wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności
Sąd uznał, że ww. kara pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i stopnia jego winy, nie przekraczając tegoż stopnia, pozostając zgodną także z dyrektywami orzekania kary, nie czyniąc kary tej ani rażąco łagodną, ani też rażąco niewspółmiernie surową. Sąd stanął na stanowisku, że ukształtowana w powyższy sposób kara osiągnie wobec oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, powstrzymując go tym razem przed ponownym wkroczeniem na drogę przestępstwa. Jest to o tyle istotne, iż poprzednie skazania z art. 244 k.k. wcale nie skłoniły oskarżonego do weryfikacji swego zachowania. Zdaniem Sądu ukształtowane w powyższy sposób orzeczenie o karze osiągnie również cele stawiane wymiarowi kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, stanowiąc czytelny sygnał, że popełnianie przestępstw jest nieopłacalne i każdorazowo pociągnie za sobą nieuchronną i dolegliwą karę.
W tej sprawie Sąd nie stwierdził również podstaw aby zastosować dobrodziejstwo z art. 69 kk, albowiem oskarżony parokrotnie karany sądownie za podobne czyny w dalszym ciągu w sposób umyślny lekceważy wyroki sądowe, którymi orzeczono wobec niego zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zdaniem Sądu cele stawiane przed karą wymierzaną za przestępstwo wobec oskarżonego F. Z. w sposób pełny może spełnić jedynie kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, skoro poprzednie skazania za kierowanie wbrew ww. zakazom oskarżony nonszalancko zlekceważył, a zatem dowiódł iż kary orzeczone poprzednio (łagodniejszego rodzaju) nie wypełniły swojego zadania w zakresie prewencji indywidualnej. Poza tym oskarżony nie prezentuje postawy wskazującej na zrozumienie naganności swojego występku, a wręcz daje do zrozumienia, iż nie dostrzega rangi popełnianego przestępstwa, która jest doniosła z racji dóbr prawnych jakie sprawca je popełniający narusza.
F. Z.
2.
1.
Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat uznając, że okres ten jest wystarczający do uświadomienia naganności i nieopłacalności tego rodzaju postępowania.
F. Z. był karany sądownie, w tym m. in. trzykrotnie za jazdę wbrew orzeczonemu wyrokiem sądowym zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych i dwukrotnie za jazdę pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, przy czym raz za ten czyn odpowiadał jako nieletni.
Poprzednio orzekany zakazy na krótsze okresy nie wpłynęły pozytywnie na jego postawę, dlatego Sąd zdecydował się na wymierzenie tego środka karnego na 5 lat, aby jego dolegliwość uświadomiła F. Z. nieopłacalność popełniania przestępstwa, uzupełniając represję karną.
F. Z.
3.
1.
Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym, ponieważ orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 244 kk jest obligatoryjne, zaś minimalna kwota świadczenia pieniężnego wynosi w tym przypadku 5000 złotych, a biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego orzeczenie tego środka w minimalnej wysokości jawi się jako wystarczająca dolegliwość, odczuwalna ekonomicznie.
Orzeczenie tego środka kompensacyjnego służy uświadomieniu sprawcy (oskarżonego) oraz społeczeństwa co do naganności i nieopłacalności występku, którego dopuścił się F. Z. 15 czerwca 2025 r.
1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
1.KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
4.
Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego stosownie do treści art. 627 k.p.k. W niniejszej sprawie, nie znajdując podstaw do odstąpienia od tej zasady, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie kwotę 160 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego, w tym kwotę 120 złotych tytułem opłaty. Zdaniem Sądu w sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążania oskarżonego kosztami sądowymi, o których mowa w art. 624 § 1 k.p.k., gdyż jest on osobą młodą i zdrową, a więc mogącą zarobkować.
Na koszty postępowania złożyły się następujące należności:
- ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07);
- opłata sądowa: 120 złotych – art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16).
1.1Podpis
Sprostowano zgodnie z postanowieniem z dnia 07.01.2026 r.