Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 776/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
A. T. (1)
A. T. (1) został oskarżony o to, że:
1. W dniu 27 grudnia 2023 roku w nieustalonym miejscu a ujawnionym w L. woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem nie wywiązania się z warunków umowy poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem O. S. w ten sposób, że za pośrednictwem internetowego komunikatora (...) podając się za osobę o danych C. D. (2) poprosił o jednodniową pożyczkę w postaci przelewu pieniędzy w kwocie 800 zł przy użyciu (...) na wskazany rachunek o nr (...), po czym nie dokonał zwrotu pieniędzy, czym działał na szkodę O. S., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc skazanym uprzednio za przestępstwa podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;
2. W dniu 27 grudnia 2023 roku w nieustalonym miejscu a ujawnionym w L. woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem nie wywiązania się z warunków umowy poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem C. B. w ten sposób, że za pośrednictwem internetowego komunikatora (...) podając się za osobę o danych C. D. (1) poprosił o jednodniową pożyczkę w postaci przelewu pieniędzy w kwocie 800 zł przy użyciu (...) na wskazany rachunek o nr (...), po czym nie dokonał zwrotu pieniędzy, czym działał na szkodę C. B., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc skazanym uprzednio za przestępstwa podobne, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd uznał oskarżonego A. T. (1) za winnego popełnienia zarzuconych mu w punkcie 1 i 2 aktu oskarżenia czynów, wyczerpujących dyspozycję występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy czym ustalił, iż zostały one popełniane w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, stanowiąc ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. A. T. (1) w dniu 27 grudnia 2023 roku, w nieustalonym miejscu a ujawnionym w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem nie wywiązania się z warunków umowy, poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem O. S. w ten sposób, że za pośrednictwem internetowego komunikatora (...), podając się za osobę o danych C. D. (2) (bratowa ww. kobiety) poprosił o jednodniową pożyczkę w postaci przelewu pieniędzy w kwocie 800 zł przy użyciu kodu (...) na wskazany rachunek o nr (...), obiecując, że zwróci tego samego dnia 850 złotych, po czym nie dokonał zwrotu pieniędzy.
2. O. S. tego samego dnia skontaktowała się z bratową i wówczas dowiedziała się, że została oszukana, a o pożyczkę nie zwracała się C. D. (2). Ostatnio wymieniona poinformowała swojego adwersarza, że jest kolejną osobą, która dzwoni potwierdzić, czy rzeczywiści potrzebuje pieniędzy.
3. Przy wykorzystaniu tej samej sposobności, w dniu 27 grudnia 2023 roku, w nieustalonym miejscu a ujawnionym w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z góry powziętym zamiarem nie wywiązania się z warunków umowy poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem C. B. w ten sposób, że za pośrednictwem internetowego komunikatora (...) podając się za osobę o danych C. D. (1) (znajoma ww. kobiety) poprosił o jednodniową pożyczkę w postaci przelewu pieniędzy w kwocie 800 zł przy użyciu (...) na wskazany rachunek (...), po czym nie dokonał zwrotu pieniędzy i zerwał kontakt z pokrzywdzoną. Pieniądze z transakcji wpłynęły na rachunek o nr (...).
4. C. B. o tym, że stała się ofiarą oszusta dowiedziała się godzinie po wykonaniu tego przelewu, ponieważ zadzwoniła do niej koleżanka C. D. (1), informując, że to nie z nią pisała na komunikatorze w dniu dzisiejszym i to nie ona zwracała się o pożyczkę. Jeszcze tego samego dnia, w godzinach wieczornych, C. B. próbowała nawiązać kontakt z osobą, która otrzymała od niej pieniądze na konto, ale nie udało się, dlatego napisała wiadomość tekstową typu SMS pod numer (...) z poleceniem zwrotu kwoty 800 złotych. W odpowiedzi – A. T. (2) – napisał, że dobrze zagospodaruje otrzymane pieniądze i stwarzał pozory obserwowania kobiety w celu jej zaniepokojenia.
5. Rachunek o nr (...) oraz o nr (...) należą do A. T. (1). Pierwszy z nich został utworzony wskutek wniosku elektronicznego złożonego w dniu 26 grudnia 2023 roku przez A. T. (2), wniosek co do drugiego został złożony 27 grudnia 2023 roku przez A. T. (2) prowadzącego działalność gospodarcza. W obu wskazano tożsame adresy, numer telefonu i pesel, poza tym w trakcie procedury weryfikacyjnej A. T. (2) wykonał scan zdjęcia z dowodu oraz nagrał filmik z profilami swojej twarzy. Wnioski zostały zweryfikowane prawidłowo. Fotografia z procesu weryfikacyjnego jest zgodna z fotografia A. T. (2) z dokumentu stwierdzenie tożsamości.
6. Na telefonie A. T. (2) nie odnaleziono korespondencji pomiędzy nim a Ł. X. pozostająca w związku z przedmiotowym postępowaniem.
7. A. T. (1), ur. (...), ma 23 lat, jest kawalerem, który zdobył podstawowe wykształcenie. Nie leczył się psychiatrycznie, ani odwykowo. Nie boryka się z żadną chorobą neurologiczną, o podłożu genetycznym ani mającej charakter przewlekłej. Uprzednio trzykrotnie karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym:
a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 25 listopada 2021 roku sygn. akt II K 958/21 za dwa czyny z art. 288 § 1 k.k., za które wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie warunkowo na okres 3 lat, orzeczoną ww. orzeczeniem karę pozbawienia wolności odbył w okresie od 9.11.2022 roku do 04.09.2023 roku,
b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 22 listopada 2023 roku o sygn. akt II K 971/22 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., z art. 279 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., za które wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wykonano karę pozbawienia wolności w dniu 7 lipiec 2025 roku,
c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 11 grudnia 2024 roku o sygn. akt II K 401/24za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, wykonano karę pozbawienia wolności 2 lutego 2026 roku.
(...) SA o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wraz z wnioskiem o podtrzymanie blokady środków na rachunku z dnia 18.01.2024r., k. 30-52;
Uzupełnienie zawiadomienia z dnia 22.01.2024 r., k. 61-64;
Wydruki e-mail C. B. z dnia 26.02.2024 r., k. 66-80;
Potwierdzenie przelewu kwoty 3000 zł z dnia 27.12.2023 r., k. 90;
Wydruk korespondencji O. S., k. 91-94;
Protokół oględzin, k. 103-107;
Notatka urzędowa z załącznikami, k. 108-111;
Notatki urzędowe, k. 112, 134 i 139;
Stwierdzenie tożsamości, k. 127;
Opinia z 14.04.2025 r. z przeprowadzonych Badań Informatycznych Urządzeń Mobilnych, w tym Cyfrowych Nośników Danych, k. 166-174;
Potwierdzenie przelewu kwoty 800 zł z dnia 27.12.2023 r., k. 187;
Wydruk korespondencji C. B., k. 188;
Karta karna, k. 191-192;
Wyrok z dnia 25.11.2021 r., k. 194;
Postanowienie z dnia 15.09.2022 r., k. 197-198;
Informacja o wyroku, k. 199-200;
Zeznania świadka C. B., k. 180-181;
Zeznania świadka O. S., k. 83-84;
Wyjaśnienia oskarżonego A. T. (1), k. 114-115, 123-124, 207-208;
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1-7
Wyjaśnienia oskarżonego A. T. (1),
Wyjaśnienia oskarżonego podlegały ewolucji, ostatecznie w całości odpowiadały poczynionym przez sąd ustaleniom. Dla porządku należy jednak wskazać, że walorem rzetelności nie zostały one obdarzone w części, w jakiej oskarżony przedstawił siebie jako osobę, która założyła wykorzystane do oszustw na rzecz C. B. i O. S. rachunki bankowe na polecenie Ł. X., któremu A. T. (2) miał następnie udostępniać otrzymywane kody blik, albowiem zbadanie telefonu oskarżonego w sposób profesjonalny przez biegłego z zakresu … jednoznacznie zaprzeczyło tej wersji zdarzeń oskarżonego, ponieważ na telefonie nie było żadnej korespondencji ww. Poza tym ekspertyza sądowa nie ujawniła, aby Ł. X. groził oskarżonemu, takiej korespondencji nie było na telefonie oskarżonego, a zatem także w tym względzie wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za taktykę procesową i odmówić im wiary.
1-7
Zeznania świadka C. B.,
Zeznania świadka O. S.,
Jasne, wewnętrznie niesprzeczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym potwierdzeniach przelewu, dokumentów z banku, opinii złożonej do akt sprawy oraz ostatecznie w wyjaśnieniach samego oskarżonego. Poza tym należy wskazać, że Sąd nie doszukał się nielogicznej warstwy zeznań ww. świadków, dlatego w całości dał im wiarę.
1-7
Protokół oględzin,
Notatki urzędowe,
Stwierdzenie tożsamości,
Karta karna,
Wyrok z dnia 25.11.2021 r.,
Postanowienie z dnia 15.09.2022 r.,
Informacja o wyroku,
Dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawnione organy, w przepisanej formie oraz w zakresie posiadanych kompetencji. Ich rzetelność nie była niekwestionowane przez strony postępowania. Sąd również nie powziął wątpliwości co do ich rzetelności. W konsekwencji uznane za miarodajne dowody przy rekonstrukcji faktów.
1-7
Opinia z 14.04.2025 r. z przeprowadzonych Badań Informatycznych Urządzeń Mobilnych, w tym Cyfrowych Nośników Danych,
Sąd podzielił wnioski zawarte w opinii, gdyż została ona sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę specjalistyczną i doświadczenie zawodowe w zakresie opiniowania, metodologia pracy – bez zastrzeżeń, a merytoryczna warstwa opinii jest jasna, pełna oraz wewnętrznie spójna. Wnioski biegłego zostały należycie uzasadnione i znajdują oparcie w przeprowadzonym badaniu. Żadna ze stron nie przedstawiła argumentów mogących skutecznie podważyć wartość dowodową opinii. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał ją za wiarygodny i przydatny materiał dowodowy przy dokonywaniu ustaleń w sprawie.
1-7
Zawiadomienie (...) SA o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wraz z wnioskiem o podtrzymanie blokady środków na rachunku z dnia 18.01.2024r.,
Uzupełnienie zawiadomienia z dnia 22.01.2024 r.,
Wydruki e-mail C. B. z dnia 26.02.2024 r.,
Potwierdzenie przelewu kwoty 3000 zł z dnia 27.12.2023 r.,
Wydruk korespondencji O. S.,
Potwierdzenie przelewu kwoty 800 zł z dnia 27.12.2023 r.,
Wydruk korespondencji C. B.,
Dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba która go podpisana, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Sąd dał wiarę przedłożonym dokumentom prywatnym, albowiem ich autentyczność formalna i materialna nie była kwestionowana przez strony postępowania, a przy tym ich treść pozostaje spójna z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, uzupełniając go, dlatego również Sąd nie podważył mocy dowodowej ocenianych dowodów iw oparciu o ich treść czynił ustalenia w sprawie.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I
A. T. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Przepis art. 286 § 1 k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo, którym według tego przepisu jest motywowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie jej w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranej czynności. Istota tego przestępstwa polega więc na posłużeniu się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej.
Wprowadzenie w błąd polega na podjęciu przez sprawcę podstępnych zabiegów prowadzących do wywołania u pokrzywdzonego mylnego wyobrażenia o rzeczywistości.
Przestępstwo to może być popełnione tylko umyślnie i to wyłącznie w zamiarze bezpośrednim, szczególnie zabarwionym – kierunkowym, obejmującym zarówno cel (osiągnięcie korzyści majątkowej), jak i sposób działania (wprowadzenie w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranej czynności). Zamiar bezpośredni kierunkowy oznacza, że elementy przedmiotowe oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca oszustwa nie tylko musi chcieć uzyskać korzyść majątkową, lecz musi także chcieć użyć w tym celu określonego sposobu działania czy zaniechania. W związku z tym do przestępstwa oszustwa nie dochodzi zarówno wtedy, jeżeli jeden z przedstawionych elementów nie jest objęty świadomością sprawcy, jak i wówczas, jeżeli któregoś z nich sprawca nie chce, lecz tylko się godzi ( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2007 r., V KK 384/06, LEX nr 299205; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03 kwietnia 2007r., III KK 362/06, LEX nr 296749). Dla przyjęcia odpowiedzialności z art. 286 § 1 k.k. konieczne jest nadto wykazanie, na podstawie dowodów, że sprawca swym bezpośrednim i kierunkowym zamiarem obejmował nie tylko wprowadzenie w błąd (wyzyskanie błędu itp.) i działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, lecz także, że w momencie działania mającego na celu uzyskanie świadczenia obejmował swym bezpośrednim i kierunkowym zamiarem okoliczność, iż osoba rozporządzająca mieniem czyni to z niekorzyścią dla siebie ( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2003 r., II KK 9/03, LEX nr 83773; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03 lipca 2007r., II KK 327/06, LEX nr 450389).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości to, że A. T. (1) wypełnił swoim zachowaniem z 27 grudnia 2023 roku znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., dwukrotnie.
Przeprowadzone w sprawie dowody tworzą logiczny, spójny obraz przestępczego zachowania oskarżonego i w oczywisty sposób dowodzą, że A. T. (2) doprowadził pokrzywdzone C. B. oraz O. S. do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem poprzez wprowadzenie ich w błąd motywowany był tylko i wyłącznie celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Oskarżony działał przy tym w sposób przemyślany i kierunkowy. Posłużył się w tym celu fałszem, celowo wprowadzając pokrzywdzone w błąd co do swojej tożsamości, podszył się za dobrze znane pokrzywdzonym osoby i poprosił o pożyczkę, której nigdy nie miał zamiaru zwrócić. Błąd polegał więc na tym, że u pokrzywdzonych mylnie wytworzył wyobrażenie, że pożyczają – pomagają swoim bliskim – i faktycznie dokonują jedynie pożyczki określonej kwoty, która zostanie zwrócona. Tak nie było.
A. T. (2) jest osobą młodą, zdrową, bez zakłóceń w sferze psychiki, a zatem w czasie popełnienia czynów na szkodę C. B. oraz O. S. miał pełną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim działaniem.
Jednocześnie, mając na uwadze brzmienie art. 115 § 2 k.k., należy stwierdzić, że popełnione czyny cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości. Stopień winy znaczny, bacząc na motywacje działania oraz postać zamiaru – kierunkowy celem określnym w art. 286 § 1 k.k.
W świetle powyższe uzasadnione stało się uznać, że zachowania oskarżonego opisane w akcie oskarżenia stanowią przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. (art. 115 § 1 k.k.).
Dostrzegając zbieżność sposobu działania sprawcy oraz czas popełnienia czynów Sąd uznał za konieczne przyjąć, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k.
Z kolei art. 64 § 1 k.k. został ujęty w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu A. T. (2), albowiem oskarżony w przeszłości był karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym za pomocnictwo do oszustwa, za które był skazany na karę pozbawienia wolności przekraczające okresy 6 miesięczne i kary tę w całości odbył. I tak:
a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 25 listopada 2021 roku sygn. akt II K 958/21 za dwa czyny z art. 288 § 1 k.k., za które wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając jej wykonanie warunkowo na okres 3 lat, orzeczoną ww. orzeczeniem karę pozbawienia wolności odbył w okresie od 9.11.2022 roku do 04.09.2023 roku,
b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 22 listopada 2023 roku o sygn. akt II K 971/22 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., z art. 279 § 1 k.k. oraz z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k., za które wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wykonano karę pozbawienia wolności w dniu 7 lipiec 2025 roku,
c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 11 grudnia 2024 roku o sygn. akt II K 401/24za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, wykonano karę pozbawienia wolności 2 lutego 2026 roku.
Przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. Przestępstwa, za które był skazany prawomocnie A. T. (2) należą do tego samego rodzaju – są przestępstwami przeciwko mieniu i słuzą osiągnięciu korzyści majątkowej, a więc są podobne w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.
Mając na uwadze powyższe, jak i datę popełnienia zarzucanych A. T. (1) aktualnie czynów (27.12.2023 r.) należało przypisać oskarżonemu do kwalifikacji prawnej art. 64 § 1 k.k., skoro dopuścił się ich popełnienia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne (art. 115 § 3 k.k.).
☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
3.5. ☐Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
A. T. (1)
I
I
Sprawca przestępstwa z art. 286 § 1 kk podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Przy uwzględnieniu art. 64 § 1 kk (recydywa) do lat 12. Podobnie sytuacja wygląda jeśli mamy do czynienia z konstrukcją z art. 91 § 1 k.k., gdyż w tym przypadku sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę (do lat 12).
Wymierzając oskarżonemu karę za popełnione przestępstwa, przy uwzględnieniu omówionych wyżej obostrzeń wymiaru kary wynikających z art. 64 § 1 kk, Sąd niezależnie oparł się także na dyrektywach wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę zatem stopień winy oskarżonego, który uznał za znaczny. Nie występowały bowiem żadne okoliczności stopień ten obniżający. Wprawdzie w chwili popełnienia czynu miał zaledwie 20 lat, ale był zdolny do pokierowania swoim postępowaniem nie działał w sytuacji atypowej, obiektywnie miał możliwość dać posłuch prawu. Sąd wziął pod uwagę również stopień społecznej szkodliwości jego czynów, który uznał za wysoki. Oskarżony godził w dobro chronione prawem jakim jest mienie, na szkodę dwóch osób, wykorzystując ich naiwność wobec zaplanowanego i skoordynowanego działania oszusta działających tzw. metodą na przyjaciela. A. T. (2) działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, z chęci zysku. Poza tym po dokonaniu przestępstwa na rzecz C. B. napisał, że dobrze zagospodaruje otrzymane pieniądze i stwarzał pozory obserwowania kobiety, by wzbudzić w niej niepokój (strach wywołany rzekoma obserwacją).
To wskazuje na niskie pobudki oskarżonego, brak refleksji, bezwzględność.
Do okoliczności obciążających sąd zaliczył fakt, że oskarżony działał w sposób przemyślany i zaplanowany oraz że był uprzednio karany za podobne przestępstwa umyślne. Ponadto, oskarżony zadrwił z jednej z pokrzywdzonych po dokonaniu na jej rzecz przestępstwa co również należało poczytać oskarżonemu za okoliczność obciążającą. Okoliczności łagodzących – brak.
Zgodnie z art. 54 § 1 k.k. wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu (art. 115 § 10 k.k.), sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować. Fakt, że oskarżony miał zaledwie 20 lat popełniając zarzucone mu czyny nie oznacza, że należy mu pobłażać i odstępować od wymierzenia kary w granicach ustawowych. Poza tym należy zauważyć, że w tej sprawie nie można było orzec wobec oskarżonego innego rodzaju kary – modyfikując jej rodzaj na podstawie art. 37a k.k. – albowiem od 1 października 2023 roku w § 2 ww. normy zastrzeżono, że przepisu § 1 nie stosuje się do sprawców określonych w art. 64 § 1. Niemniej w ocenie Sądu orzeczenie wobec oskarżonego innej kary niż kara pozbawienia wolności nie spełniłoby celów kary w zakresie społecznego oddziaływania, ani celów zapobiegawczych i wychowawczych, które ma ona osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Przestępcza działalność oskarżonego, w tym zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności za czyn z art. 288 § 1 k.k., fakt skazań za blisko 8 czynów, jaskrawość i uporczywość zachowań przeciwko mieniu, a stanowiących sposób zarobkowania oskarżonego, wskazuje na to, że wobec oskarżonego konieczna jest zdecydowana reakcja karna. Bezwzględna kara 10 miesięcy pozbawienia wolności stanowi w ocenie Sądu realną dolegliwość dla oskarżonego i dotkliwie uświadomi mu nieopłacalność popełniania przestępstw, spełniając przy tym cele wychowawcze. Skoro wcześniejsza szansa w postaci dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nie odniosła oczekiwanego skutku, a oskarżony niespełna po 3 miesiącach od odbycia tej kary popełnił ponownie przestępstwa przeciwko mieniu, to nie można przyjąć, ze wcześniejsze kary wpłynęły na oskarżonego dostatecznie wychowawczo. Jeżeli sprawcy nie można już wychować to należy go izolować. Jedynie surowa bezwzględna kara o charakterze izolacyjnym, wobec nieodpowiedzialnej i lekceważącej rozstrzygnięcia Sądów postawy oskarżonego, spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej. Społeczeństwo, w tym także potencjalni pokrzywdzeni, muszą mieć zagwarantowane poczucie bezpieczeństwa. Wymiar sprawiedliwości powinien zdecydowanie reagować na działania podobne tym, których dopuścił się oskarżony. W ocenie Sądu oskarżonego należy odizolować od społeczeństwa, co przyczyni się do poprawy ogólnego bezpieczeństwa. Orzeczone rozstrzygnięcie zagwarantuje również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Innego rodzaju kary, jak już podnoszono z uwagi na popełnienie przestępstw w warunkach art. 64 § 1 k.k. nie można było orzec. W tej sprawie nie było również podstaw do zastosowania dobrodziejstwa z art. 69 § 1 k.k., a to z tego względu, że A. T. (2) w czasie popełnienia przestępstw przypisanych mu w uzasadnianym wyroku był skazany na karę pozbawienia wolności.
Wymiar kary tj. 10 miesięcy, bacząc na okoliczności obciążające, uprzednią karalność oskarżonego oraz widełki ustawowe kary, jaką można było wymierzyć za przypisane przestępstwo (przypomnijmy od 6 miesięcy do 12 lat) nie może zostać oceniony inaczej jak adekwatny do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego czynu, a przy tym uwzgledniający w należytym stopniu dyrektywy z art. 54 § 1 k.k., bo właśnie one w dużej mierze przyczyniły się do tego, że wymierzona kara pozbawienia wolności ma taki właśnie rozmiar.
A. T. (1)
III
I
Działając na podstawie art. 44 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego A. T. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy w kwocie 4301,02 złotych, uznając – w oparciu o ustalone okoliczności towarzyszące ich pozyskaniu i zgromadzeniu na koncie przez A. T. (2) – za przedmioty pochodzące z przestępstwa, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę fakt, iż w dniach 26-27.12.2023 r. oskarżony założył 4 rachunki.
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
A. T. (1)
II
I
Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. Sąd zwrócił pokrzywdzonym C. B. oraz O. S. dowody rzeczowe w postaci pieniędzy w kwocie po 800 złotych każdej, gdyż odpowiada to kwocie szkody jaką odniosły wskutek popełnionego na ich rzecz przestępstwa i ten rodzaj wyrzeczenia zapewni im otrzymanie rekompensaty po uprawomocnieniu się wyroku, bez potrzeby wszczynania egzekucji wobec oskarżonemu.
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
IV-V.
Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd obciążył oskarżonego A. T. (1) kosztami postępowania w kwocie 4579,60 złotych, w tym opłatą w wysokości 180 złotych, gdyż nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstępstwo od reguły wyrażonej w tym przepisie. Oskarżony jest osobą młodą, zdrową i mogącą zarobkować odpowiednio do swoich starań i zaangażowania w ten proces, bez znaczących ograniczeń. Na koszty postępowania złożyły się następujące należności:
ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07);
- opłata za informację z KRK o osobie: 30 złotych – § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U.2023.1068 t.j.);
- opłata sądowa: 180 złotych – art. 2 ust. 3 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych;
- opinia sądowa: 4329,60 złotych k. 175.
Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., 619 § 1 k.p.k. w zw. z art. 29 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 4 ust. 3, § 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2026.87 t.j.) Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokat C. D. (3) kwotę 1548 złotych powiększając ją o należny podatek VAT tj. dalsze 356,04 złotych, tj. łącznie 1904,04 złotych - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu. Zważywszy na to, że obrońca podjął w toku postępowania sądowego czynności uzasadniające przyznanie mu wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej świadczonej z urzędu, a koszty tej pomocy zgodnie z jego oświadczeniem nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części, jego wniosek w tym zakresie uznać należało za zasadny. Wynagrodzenie zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. Rozporządzenia powiększony o należny podatek od towarów i usług, którego obrońca jest płatnikiem.