Streszczenie (SAOS)

Ustawodawca stwierdzając w treści art. 306 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej, iż w razie orzeczenia przepadku, o którym mowa w ust. l lub 2, art. 195 kkw stosuje się odpowiednio niezależnie od wartości towarów, których przepadek orzeczono, nie pozwolił na jednoznaczne przesądzenie, które z dwóch przewidzianych w treści cytowanego przepisu kodyfikacji karnej wykonawczej rozstrzygnięć należy stosować w realiach konkretnego stanu faktycznego (por. J. Raglewski, Prawo własności przemysłowej. Komentarz do przepisów karnych, wyd. II, Lex/el. 2066, t. 17 do alt. 306), acz nie ulega wątpliwości, że ustawodawca pozostawił do uznania sądu decyzję w przedmiocie rozporządzenia przedmiotami, wobec których orzeczono przepadek w sytuacji, gdy ich wartość jest nieznaczna (tak A. Michalak red., Prawo własności przemysłowej. Komentarz. Lgali/el., t. 5 do art. 306). W tej sytuacji to sąd rozstrzygający sprawę będzie każdorazowo uprawniony do wyboru najbardziej pragmatycznego sposobu postąpienia z dowodami rzeczowymi. W realiach przedmiotowej sprawy, z uwagi na dużą ilość zgromadzonych dowodów, a także przynależność wielu dowodów do szerzej pojętej całości w postaci linii produkcyjnej, zasadne było orzeczenie przepadku wszystkich przedmiotowych dowodów na rzecz Skarbu Państwa – tak aby umożliwić sprzedaż przedmiotowej linii w całości, z jak największą korzyścią dla Skarbu Państwa.