Treść orzeczenia
Sygn. akt II K 62/17
Uzasadnienie
W związku ze złożeniem wniosku o uzasadnienie wyroku zapadłego w trybie art. 387 kpk na podstawie art. 424 § 3 kpk ograniczono zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz podjętych rozstrzygnięć.
Sąd zważył, co następuje
Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy ustalono ,że oskarżony R. K. dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa znęcania się fizycznego i psychicznego nad pozostającą z nim we wspólnym pożyciu A. B.. Swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 207 § 1 kk. Przestępstwo to zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przestępstwo określone w przepisie art.207 § 1 kk może być popełnione umyślnie i w zasadzie z zamiarem bezpośrednim. Wskazuje na to znamię intencjonalne "znęca się", charakteryzujące szczególne nastawienie sprawcy. Pojęciowo „znęcanie” oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowania złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności godzących w dobra osobiste osoby pokrzywdzonej. Wymierzając karę oskarżonemu sąd wziął pod uwagę ustalone okoliczności przedmiotowe oraz podmiotowe przypisanego mu czynu jak również wysokość zagrożenia ustawowego karą . Oskarżony R. K. stosował przemoc oraz psychicznie poniżał pokrzywdzoną A. B. przez okres 3 miesięcy. Zachowywał się dość brutalnie. Podczas awantury w dniu 02 stycznia 2017 r kopał leżącą pokrzywdzoną w brzuch. Jak wynika z opisu pokrzywdzonej wszczynał awantury niemalże codziennie , przeważnie w godzinach nocnych gdy wracał do domu. Tym samym uniemożliwiał pokrzywdzonej i innym domownikom spokojny sen. Zdarzało się przy tym , że był pod działaniem alkoholu. Agresji oskarżonego nie powstrzymywała obecność pozostałych domowników w tym małego dziecka . W następstwie bicia A. B. doznawała obrażeń ciała, cierpiała również psychicznie będąc przez sprawcę poniżana słownie i zastraszana. Zauważyć należy , że przypisanego mu przestępstwa R. K. dopuścił się krótko po tym jak został zwolniony z zakładu karnego, gdzie odbywał karę w innej sprawie. Z akt wynika ,że zakład opuścił w dniu 06 maja 2016r (k.66v). Na niekorzyść oskarżonego działa również jego wielokrotna karalność za przestępstwa i odbywanie kar pozbawienia wolności (k. 58-59). Aprobując porozumienie zawarte między stronami sąd wymierzył R. K. z mocy art.207 § 1 kk karę roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd nie miał również wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu polegającego na znieważaniu funkcjonariuszy Policji M. R. i M. J. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Przestępstwo to zostało właściwie zakwalifikowane przez oskarżyciela jako występek z art.226 § 1 kk zagrożony karą grzywny , ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. W dniu 02 stycznia 2017 r po wejściu funkcjonariuszy Policji do mieszkania D. B. pobudzony i agresywny R. K. bez powodu wyzywał policjantów słowami wulgarnymi. Nie uspokoił się mimo wezwań funkcjonariuszy do zachowania zgodnego z prawem. Z ust oskarżonego padło wiele słów obelżywych. Zachowaniem swym godził w autorytet instytucji jaką jest Policja oraz godność osobistą pokrzywdzonych funkcjonariuszy. R. K. przyznał ,że przed zdarzeniem spożywał alkohol w postaci dwóch piw (k.68).W. karę wzięto pod uwagę dotychczasową karalność oskarżonego w tym za przestępstwa z art.226 § 1 kk (k.83-84). Zatwierdzając ugodę procesową zawartą między stronami sąd wymierzył oskarżonemu z mocy art. 226 § 1 kk karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.
Podobnie uznano winę R. K. odnośnie zastosowania przemocy wobec funkcjonariusza Policji M. R. w celu zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu oskarżonego w następstwie czego spowodował u wymienionego funkcjonariusza obrażenia naruszające czynności narządu ciała na czas poniżej 7 dni. Przestępstwo to zakwalifikowano jako występek z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zb. z art.157 § 2 kk w zw. z art.11 § 2 kk. Należy podkreślić ,że zgodnie z zeznaniami świadków oskarżony wyrywał się policjantom i za wszelką cenę chciał udaremnić swoje zatrzymanie. W pewnym momencie znienacka uderzył głową w twarz policjanta M. R. powodując u niego niewielką ranę i złamanie kości nosa bez przemieszczenia (opinia sądowo lekarska k.94). Działaniem swym oskarżony naraził pokrzywdzonego policjanta na ból fizyczny. Wymierzając karę wzięto pod uwagę karalność oskarżonego. Z mocy art. 224 § 2 kk w zw. z zw. z art.224 § 1 kk w zw. z art.11 § 3 kk przewidującego karę najsurowszą wymierzono oskarżonemu za to przestępstwo uzgodnioną między stronami karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
W ocenie sądu orzeczone kary jednostkowe stanowią właściwą dolegliwość dla oskarżonego zważywszy na umyślny charakter przypisanych mu czynów i znaczny stopień społecznej ich społecznej szkodliwości. Należy podkreślić, że oskarżony wyraził zgodę na skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kar w takiej wysokości .
Na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk i art. 86 § 1 kk sąd orzekł wobec oskarżonego również uzgodnioną przez strony karę łączną roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekając karę łączną sąd wziął pod uwagę związek istniejący między przypisanymi oskarżonemu przestępstwami oraz tożsame dobra prawne w które godziły zachowania R. K. . Niewątpliwie między poszczególnymi przestępstwami istnieje związek czasowy , natomiast godziły one w dobra różnych osób.
Na podstawie art.63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności sąd zaliczył okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 02 stycznia 2017 r godz. 05.40.
O kosztach obrony świadczonej oskarżonemu z urzędu orzeczono w pkt VI wyroku.
O kosztach sądowych orzeczono w pkt VII wyroku na podstawie powołanych tam przepisów zwalniając oskarżonego z obowiązku ich ponoszenia. R. K. nie posiada źródła dochodu ani składników majątkowych pozwalających na opłacenie tych kosztów. .
ZARZĄDZENIE
- (...)
- (...) ;
- (...)
P.,(...)