Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 60/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
X. U. (2)
Uniewinniono X. U. (2), któremu zarzucono, iż w okresie od dnia 24 czerwca 2019 roku do dnia 24 września 2019 roku w nieustalonym miejscu, a ujawnionym w L., woj. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru jako osoba prowadząca działalność gospodarczą o nazwie (...) X. U. (1) ul. (...)-(...) U. NIP:(...) doprowadził O. O. prowadzącą firmę (...) z/s ul. (...) w L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie łącznej 43 168,08 zł w ten sposób, że zawarł z pokrzywdzoną umowy na zlecenie wykonania usług transportowych wprowadzając ją w błąd co do zamiaru wywiązania się z tego zobowiązania i zapłaty za wykonane usługi, a mimo zrealizowania na rzecz jego firmy usługi przewozowej nie dokonał zapłaty za wystawione z tego tytułu faktury VAT: z dnia (...) na kwotę 17 200,00 zł, z dnia (...) na kwotę 13 466,00 zł oraz z dnia (...) na kwotę 7 264,08 zł, czym działał na szkodę O. O., tj. od przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
X. U. (1) od 2015 roku prowadził działalność gospodarczą (...) X. U. (1) z siedzibą w W.. Głównym przedmiotem działalności był przewóz osób oraz wynajem autokarów.
W 2019 roku (...) X. U. (1) oraz firma (...), która świadczyła usługi transportowe przewozu osób na terenie kraju i poza jego granicami nawiązali współpracę biznesową. Zlecenia usług były umawiane wcześniej, a płatności rozliczane po wykonaniu. Inicjatywa zawierania umów pomiędzy tymi podmiotami była obostronna.
X. U. (1) poznał U. O. (1) – pracownika firmy (...) – wcześniej, przez wspólnego znajomego z branży transportowej.
W roku 2019 (...) X. U. (1) kilka razy skorzystał z usług realizowanych przez (...), za które zostały wystawione faktury VAT z odroczonym 14-dniowym terminem płatności. Za usługi transportowe wykonane przez (...) do czerwca 2019 roku należności wynikające z faktur zostały uregulowane (7 faktur), częściowo z opóźnieniem, ale w tej branży nie jest to nic szczególnego. Nieterminowe regulowanie należności przez kontrahentów zdarza się i jeśli nie jest zbyt długotrwałe nie powoduje zakończenia współpracy partnerów. Za kolejne trzy zlecenia X. U. (1) nie przekazał na rachunek (...) umówionej ceny, za które firma (...) wystawiła faktury VAT:(...) z dnia 17 czerwca 2019 roku na kwotę 17 200,00 zł (usługa wykonana w dniu 9 czerwca 2019 roku),(...) z dnia 26 sierpnia 2019 roku (usługa wykonana 25 sierpnia 2019 roku) na kwotę 18704,00 zł (w zarzucie wskazano kwotę netto 13 466,00 zł) oraz (...) z dnia 19 września 2019 roku na kwotę 7 264,08 zł (usługa wykonana w dniu 19 września 2019 roku). W momencie zawierania ww. umów na usługę przez (...) X. U. (1) u (...), kondycja zaciągającego zobowiązanie była dobra, X. U. (1) regulował swoje zobowiązania finansowe i nie figurował w Rejestrze Krajowym Dłużników. Pierwsze zadłużenie X. U. (1) ujawnione w tym rejestrze powstało 29 sierpnia 2022 roku. X. U. (1) miał zamiar wykonania zobowiązań na rzecz (...) wynikających z ww. faktur, ale w czasie kiedy przypadł termin ich zapłaty nie miał wystarczających zasobów finansowych celem ich uregulowania. W 2018 r. (...) X. U. (1) osiągnął zysk w wysokości (...),16 zł. Ł. (...) nie złożyło deklaracji rocznej za rok 2019. Firma (...) utraciła płynność finansową później niż daty zaciągnięcia ww. zobowiązań na rzecz (...), w szczególności wskutek braku zleceń turystów azjatyckich związanych z pandemią (...)Co2.
X. U. (1) nigdy nie kwestionował wysokości oraz zasadności kwot wynikających z przedmiotowych faktur, nie wniósł sprzeciwu od nakazów zapłaty, które oskarżycielka posiłkowa uzyskała w elektronicznym postępowaniu upominawczym, a stanowiących następnie tytuł wykonawczy dla dochodzenia roszczeń z niewykonanych umów, uważając iż te należności są bezsporne. Poinformował też U. O. (1), że nie ma środków pieniężnych, aby dokonać zapłaty za pierwszą i drugą z ww. faktur, wskazując iż zostaną one uregulowane niebawem. Później X. U. (1) stał się nieosiągalny dla U. O. (1), osoby, z którą uzgadniane były w zasadzie warunki współpracy z (...), a związane było to w głównej mierze z pogorszeniem stanu zdrowia psychicznego X. U. (1). Mailowe wezwanie do uregulowania zobowiązań pozostały bez odpowiedzi X. U. (1).
Faktura VAT (...), k. 4;
Faktura VAT (...), k. 5;
Faktura VAT (...), k. 6;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 18.12.2019 r., sygn. akt VI Nc-e (...)/19, k. 7;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 18.12.2019 r., sygn. akt VI Nc-e (...)19, k. 8;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 24.02.2020 r., sygn. akt VI Nc-e (...), k. 9;
Wniosek o upadłość, k. 63-69;
Protokół przeszukania, k. 92-94;
Dokumenty księgowe, k. 95-168;
Pismo Naczelnika US U., k. 170;
Pismo Naczelnika US U.-Ł. z 3.07.2024 r., k. 181;
Dokumentacja skarbowa, k. 182-183;
Notatki urzędowe z dnia: 26.08.2024 r., k. 196, 20.12.2024 r., k. 260 i 23.12.2024 r., k. 265;
Analiza psychiatryczna załączonych akt, k. 201-205;
Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna, k. 247-251, 281-286;
Odpis z KRS, k. 207-205;
Raport – Miesięczne zestawienie obrotów firmy (...), k. 227-228;
Deklaracje dla podatku od towarów i usług – VAT 7, k. 229-240;
Karta karna, k. 49-50, 177-179, 273-274;
Wydruk tabelaryczny z historii przelewów 335-337;
Potwierdzenia przelewów, k. 347-352;
Lista wierzytelności, plan spłat, obwieszczenie o planie spłaty oraz postanowienia wydane w postępowaniu upadłościowym Sądu Rejonowego (...) o sygn. XIX GUp1137/21, k. 387, 398-405, 407-408;
Karty rozliczeń, wniosków wierzyciela oraz orzeczeń stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji wobec X. U. (1), k. 369-385v;
Częściowo zeznania oskarżycielki posiłkowej O. O., k. 14-16, 338v-339;
Częściowo zeznania świadka U. O. (2), k. 21-22, 339v-340;
Zeznania świadka P. U., k. 215-216, 340-341;
Zeznania świadka O. L., k. 409v-410;
Wyjaśnienia X. U. (1), k. 56-57, 84-87, 338v, 339;
Pismem z 2 października 2023 r. X. U. (1) został wezwany do zapłaty należności wynikających z nakazów zapłaty uzyskanych przez (...) w oparciu o faktury (...) oraz (...). Powyższe wezwanie nie przyniosło oczekiwanego rezultatu, dlatego (...) wszczęła egzekucje komorniczą w stosunku do X. U. (1) na podstawie uzyskanych tytułów wykonawczych, co również nie poskutkowało odzyskaniem dochodzonych przez (...) należności. Następnie (...) zgłosiła posiadane wierzytelności wobec X. U. (1) syndykowi, wnosząc o ich uwzględnienie w sporządzonej liście wierzytelności upadłego.
Faktura VAT (...), k. 4;
Faktura VAT (...), k. 5;
Faktura VAT (...), k. 6;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 18.12.2019 r., sygn. akt VI Nc-e (...)/19, k. 7;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 18.12.2019 r., sygn. akt VI Nc-e (...)/19, k. 8;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 24.02.2020 r., sygn. akt VI Nc-e (...)19, k. 9;
Ostateczne wezwanie do zapłaty, k. 10-11;
Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych dłużnika, k. 25-27;
Zgłoszenie wierzytelności, k. 28;
Informacja z Krajowego Rejestru Długów, k. 46;
Częściowo zeznania oskarżycielki posiłkowej O. O., k. 14-16, 338v-339;
Zeznania świadka U. O. (2), k. 21-22, 339v-340;
Od samego początku księgowością (...) X. U. (1) zajmowało się biuro rachunkowe (...) P. U.. Początkowo tj. w latach 2015-2017, współpraca przebiegała prawidłowo, potem pojawiły się problemy z terminowością regulowania opłat za usługi biura oraz dostarczaniem niezbędnej dokumentacji. Biuro wypowiedziało umowę. Po tym okresie z prowadzącą biuro spotkały się żona X. U. (1) oraz matka, które dostarczyły pewna dokumentację celem jej rozliczenia albo ją odbierały za X. U. (1), a powodem tego stanu rzeczy było to, że X. U. (1) miał zaostrzenie objawów depresyjnych. Zobowiązania na rzecz biura rachunkowego zostały uregulowane przez matkę X. U. (3).
Wyjaśnienia X. U. (1), k. 56-57, 84-87, 338v, 339;
Zeznania świadka P. U., k. 215-216, 340-341;
O. O. jest właścicielem (...). Kobieta nie zajmuje się przyjmowaniem i obsługą zleceń, ani kontaktem z klientem. Powyższe czynności realizował na rzecz (...) mąż ww. U. O. (1) oraz O. L. – pracownik, zatrudniony na stanowisku kierowcy. O. O. nie kontaktowała się bezpośrednio z X. U. (1) w okresie współpracy ich „firm”.
Częściowo zeznania oskarżycielki posiłkowej O. O., k. 14-16, 338v-339;
Zeznania świadka U. O. (2), k. 21-22, 339v-340;
Wyjaśnienia X. U. (1), k. 56-57, 84-87, 338v, 339;
Zeznania świadka O. L., k. 409v-410;
X. U. (1) zakończył prowadzenie (...) X. U. (1) w lipcu 2020 roku. W dniu 10 września 2021 roku ogłoszono upadłość X. U. (1) jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. W planie spłaty zostały uwzględnione wierzytelności na rzecz (...), które są opisane w akcie oskarżenia inicjującym to postępowanie.
Odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w W. z 10.09.2021 r., sygn. akt XIX GU 903/21, k. 61;
Wniosek o upadłość, k. 63-69;
Zeznania świadka U. O. (2), k. 21-22, 339v-340;
Wyjaśnienia X. U. (1), k. 56-57, 84-87, 338v, 339;
X. U. (2) ma 36 lat, posiada wykształcenie średnie, utrzymuje się z pracy jako dyspozytor w firmie (...) Sp. z o. o. w W., uzyskując z tego średniomiesięcznie dochód w granicach 5000 złotych – 7000 złotych netto, który posiada obciążenie z uwagi na postepowanie upadłościowe. Posiada jednego syna w wieku 13 lat. Czterokrotnie karany sądownie, pierwsze skazanie miało miejsce 8 września 2021 roku za czyn z art. 209 § 1 k.k. (niealimentacja) popełniony w okresie od 2 sierpnia 2019 roku do 21 maja 2020 roku drugie skazanie za czyn z art. 209 § 1 k.k. nastąpiło w dacie 18 stycznia 2022 roku, obejmując zachowanie z okresu od do 22 maja 2020 roku do 28 października 2021 roku. Trzecie skazanie obejmowało zachowanie z art. 288 § 1 k.k. (zniszczenie mienia), zaś ostatnie skazanie ma związek z powinnościami względem fiskusa.
X. U. (1) w przeszłości borykał się z problemem uzależnienia od alkoholu, które miało miejsce na przełomie lat 2018/2019 oraz zaburzeniami natury psychicznej w postaci depresji, której objawy nasiliły się z początkiem 2019 roku i utrzymywały się do kwietnia 2022 roku.
U X. U. (1) nie rozpoznano choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innych zaburzeń czynności psychicznych, które mogłyby wpływać na jego zdolność rozpoznania i oceny rzeczywistości. W czasie zarzuconego mu czynu miał pełną zdolność rozpoznania znaczenia podejmowanych działań oraz możliwość pokierowania swoim postępowaniem. Objawy zgłaszane lekarzom na wizytach w poradni, takie jak obniżony nastrój czy okresowe uczucie bezradności, były związane z bieżącą sytuacją zawodową, nie zaś z chorobą psychiczną o charakterze wpływającym na zdolność rozpoznania znaczenia czynu. Obserwacje klinicznie nie potwierdziły istnienia cech osobowościowych ani zaburzeń, które miałyby wpływ na jego świadomość i kontrolę nad działaniami w kontekście zarzuconego czynu. Aktualny W. zdrowia psychicznego nie wskazuje na obecność aktywnych zaburzeń, ww. mógł prowadzić swoją obronę `w sposób samodzielny i rozsądny.
Karta karna, k. 49-50, 177-179, 273-274, 364;
Dane osobopoznawcze, k. 56-56v, 338;
Analiza psychiatryczna załączonych akt, k. 201-205;
Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna, k. 247-251, 281-286;
Wniosek o upadłość, k. 63-69;
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
X. U. (2)
Jak w pkt 1.1.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
Nie udowodniono X. U. (2) działania z zamiarem kierunkowym oszustwa, tj. w pełni świadomego (zamierzonego celem) doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sposób określony w zarzucie, tj. wyzyskania błędu co do zamiaru wywiązania się z umów, za które zostały wystawione faktury VAT: (...) z dnia 17 czerwca 2019 roku na kwotę 17 200,00 zł, 21/(...) z dnia 26 sierpnia 2019 roku na kwotę 18704,00 zł (w zarzucie wskazano kwotę netto 13 466,00 zł) oraz 24/09/2019 z dnia 19 września 2019 roku na kwotę 7 264,08 zł i zapłaty za wykonane usługi. Ponadto nie wykazano, aby w celu realizacji ww. zamiaru X. U. (1) miał działać w inny sposób relewantny dla odpowiedzialności z art. 286 § 1 k.k.
Faktura VAT (...), k. 4;
Faktura VAT (...), k. 5;
Faktura VAT (...), k. 6;
Karta karna, k. 49-50, 177-179, 273-274, 364;
Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna, k. 247-251, 281-286;
Informacja z Krajowego Rejestru Długów, k. 46;
Wniosek o upadłość, k. 63-69;
Raport – Miesięczne zestawienie obrotów firmy (...), k. 227-228;
Deklaracje dla podatku od towarów i usług – VAT 7, k. 229-240;
Karta karna, k. 49-50, 177-179, 273-274;
Wydruk tabelaryczny z historii przelewów 335-337;
Potwierdzenia przelewów, k. 347-352;
Lista wierzytelności, plan spłat, obwieszczenie o planie spłaty oraz postanowienia wydane w postępowaniu upadłościowym Sądu Rejonowego (...) o sygn. XIX GUp1137/21, k. 387, 398-405, 407-408;
Wyjaśnienia X. U. (1), k. 56-57, 84-87, 338v, 339;
Częściowo zeznania świadka U. O. (2), k. 21-22, 339v-340;
Zeznania świadka P. U., k. 215-216, 340-341;
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
Wyjaśnienia X. U. (1)
Wyjaśnienia oskarżonego należało uznać za wiarygodne w pełnym zakresie, gdyż korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym (tak pochodzącym z osobowych źródeł dowodowych jaki i nieosobowych) uznanym za obiektywny i rzetelny. W swoich wyjaśnieniach oskarżony zaprezentował logicznie przebieg zdarzeń, które doprowadziły do niemożności uregulowania zobowiązań na rzecz (...) i znajduje on potwierdzenie w szczególności w zebranych w sprawie dokumentach oraz zeznaniach świadka P. U., niezainteresowanej konkretnym rozstrzygnięciem sprawy.
Zeznania oskarżycielki posiłkowej O. O.
Dowód uznany za wiarygodny w przeważającym zakresie, gdyż korespondował z ustaleniami Sądu poczynionymi w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Należy jednak podkreślić, że oskarżycielka posiłkowa wykazała się ograniczoną wiedzą o przedmiocie postępowania.
Zeznania świadka U. O. (2)
Sąd uznał za godne wiary w przeważającym zakresie, gdyż były zgodne z pozostałymi dowodami ocenionymi jako miarodajne i prawdziwe, w tym wyjaśnieniami oskarżonego oraz zeznaniami pozostałych świadków i oskarżycielki posiłkowej. Równolegle do powyższego wskazać trzeba, że przedstawiona przez świadka opinia o sposobie i motywacji działania X. U. (1) nie została uwzględniona przy dokonywaniu ustaleń istotnych w sprawie, dlatego że sąd karny poddaje weryfikacji fakty, czyli to co świadek bezpośrednio widział, słyszał, czuł lub wąchał albo o czym powziął wiedze z innych źródeł, z uwzględnieniem tegoż przekaźnika. Te informacje stanowią podstawę ustaleń faktycznych i mogą być oceniane pod kątem prawdy lub fałszu. Jeżeli natomiast świadek feruje własne oceny, sąd z urzędu oddziela je od obiektywnych faktów i weryfikuje je na podstawie innych dowodów lub wiedzy specjalistycznej.
Zeznania świadka P. U.
Jasne, wewnętrznie niesprzeczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym dokumentacji księgowej i dokumentach skarbowych, a w warstwie odnoszącej się do stanu zdrowia X. U. (1) także w analizie sądowo-psychiatrycznej oraz opinii sądowej. Sąd nie doszukał się nielogicznej warstwy zeznań świadka P. U., dlatego w całości dał im wiarę.
Zeznania świadka O. L.
Dowód uznany przez Sąd za rzetelny i przydatny do czynienia ustaleń w sprawie, ale zawarta w tych zeznaniach ocenia zamiaru oskarżonego nie została poddana ocenie Sądu pod kątem prawdy, ponieważ sąd pod to kryterium włącza jedynie przedstawione przez źródło dowodowe fakty, a nie oceny, bądź przedstawiane opinię. Sąd bada dowody pod kątem tego, co świadek faktycznie zaobserwował, ale nie weryfikuje jego własnych wniosków. Relacja świadka O. L. cechowała się logicznością i rzeczowością, znajdując przy tym potwierdzenie w innych dowodach, w tym w zeznaniach świadka U. O. (1) oraz wyjaśnieniach X. U. (1), a także nieosobowym materiale dowodowym w postaci dokumentów – m.in. faktur. Świadek zeznał o faktach, które były przedmiotem jego własnej obserwacji lub wynikających z informacji pozyskanych od U. O. (1) lub samego X. U. (1). Trzeba też wskazać, że zeznania ww. świadka nie cechowała emocjonalność czy stronniczość, dlatego zostały obdarzone mianem autentyczności. Niemniej jednak, jak już podnoszono, w zakresie, w którym świadek przedstawił swoja ocenę motywacji oskarżonego nie są one dla sądu wiążące i nie stanowią podstawy do czynienia ustaleń w sprawie.
Opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna
Sąd podzielił wnioski zawarte w opinii biegłych sądowych psychiatrów i psychologa dotyczącej stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Opinia została sporządzona przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę specjalistyczną i doświadczenie zawodowe, jest jasna, pełna oraz wewnętrznie spójna. Wnioski biegłych zostały należycie uzasadnione i znajdują oparcie w przeprowadzonym badaniu oraz analizie dokumentacji medycznej. Żadna ze stron nie przedstawiła argumentów mogących skutecznie podważyć wartość dowodową opinii, dlatego Sąd uznał ją za wiarygodny i przydatny materiał dowodowy przy dokonywaniu ustaleń.
Lista wierzytelności, plan spłat, obwieszczenie o planie spłaty oraz postanowienia wydane w postępowaniu upadłościowym Sądu Rejonowego (...) o sygn. XIX GUp1137/21,
Odpis postanowienia Sądu Rejonowego(...) z 10.09.2021 r., sygn. akt XIX GU 903/21,
Karta karna,
Informacja z Krajowego Rejestru Długów, k. 46;
Analiza psychiatryczna załączonych akt,
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 18.12.2019 r., sygn. akt VI Nc-e (...), k. 7;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 18.12.2019 r., sygn. akt VI Nc-e (...), k. 8;
Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy z 24.02.2020 r., sygn. akt VI Nc-e (...), k. 9;
Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych dłużnika,
Karty rozliczeń, wniosków wierzyciela oraz orzeczeń stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji wobec X. U. (1);
Protokół przeszukania,
Notatki urzędowe;
Pismo Naczelnika US U.,
Pismo Naczelnika US U.-Ł. z 3.07.2024 r.,
Dokumentacja skarbowa;
Dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawnione organy, w przepisanej formie, których rzetelność nie była niekwestionowane przez strony postępowania. W konsekwencji uznane za miarodajne dowody przy rekonstrukcji faktów.
Wydruk tabelaryczny z historii przelewów,
Potwierdzenia przelewów,
Wniosek o upadłość,
Zgłoszenie wierzytelności,
Ostateczne wezwanie do zapłaty;
Dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba która go podpisana, złożyła zawarte w nim oświadczenie. Sąd dał wiarę przedłożonym dokumentom prywatnym, albowiem ich autentyczność formalna i materialna nie była kwestionowana przez strony postępowania, a przy tym ich treść pozostaje spójna z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, dlatego również Sąd nie podważył ich mocy dowodowej i włączył je w poczet dowodów sprawy.
Raport – Miesięczne zestawienie obrotów firmy (...),
Deklaracje dla podatku od towarów i usług – VAT 7,
Faktura VAT (...),
Faktura VAT (...),
Faktura VAT (...),
Dokumenty księgowe;
Za wiarygodne Sąd uznał oceniane dowody z dokumentów, sporządzone przez uprawnione do tego podmioty, działające w zakresie swoich kompetencji, których autentyczności żadna ze stron postępowania nie kwestionowała. W konsekwencji, wobec nie dostrzeżenia podstaw do podważenia ich rzetelności, z uwagi na swój charakter, stanowiły w zasadzie dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Wynikające z nich fakty zostały włączone do ustaleń tej sprawy, gdyż były przydatne w perspektywie ustaleń w zakresie możliwości zrealizowania przez oskarżonego zaciągniętych zobowiązań w stosunku do (...) oraz zamiaru działania oskarżonego.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
J. o powodach nieuwzględnienia dowodu
Częściowo zeznania oskarżycielki posiłkowej O. O.
Sąd odmówił wiary zeznaniom oskarżycielki posiłkowej co do zakresu uprawnień O. L. pracownika (...) (możliwości ustalenia ceny za usługę) z uwagi na sprzeczność depozycji oskarżycielki posiłkowej w tej warstwie z zeznaniami świadka U. O. (1) i świadka O. L., którzy zgodnie wskazali na odmienny zakres uprawnień O. L. w (...). Sąd nie obdarzył mianem prawdziwości także zeznań O. O. co do tego, że jej firma nie świadczyła żadnych innych usług na rzecz Ł. (...) niż te trzy, których dotyczy to postępowanie. Wskazać także trzeba, że przedstawiona przez oskarżycielkę posiłkową opinia o zamiarze X. U. (1), gdyż one nie wiąże sądu. Sąd bada, co świadek bezpośrednio widział, słyszał, czuł lub wąchał. Te informacje stanowią podstawę ustaleń faktycznych i mogą być oceniane pod kątem prawdy lub fałszu. Jeżeli świadek feruje własne oceny, sąd z urzędu oddziela je od obiektywnych faktów i weryfikuje je na podstawie innych dowodów lub wiedzy specjalistycznej.
Częściowo zeznania świadka U. O. (1)
Sąd nie dał wiary świadkowi co do tego, że oskarżony nie kontaktował się z nim oraz oskarżycielkom posiłkową w sprawie spłaty zobowiązań z faktur objętych postępowaniem w żaden sposób, ani też nie informował o opóźnieniu w spłacie i powodzie tego stanu rzeczy, gdyż tego rodzaju przekaz świadka zaprezentowany na rozprawie jest sprzeczny z treścią jego zeznań z etapu postępowania przygotowawczego, gdzie świadek wskazywał wprost, że po pierwszej i drugiej fakturze był kontakt z X. U. (1), który informował o tym, że zapłata za usługę nastąpi niebawem. Składając zeznania na etapie postępowania przygotowawczego świadek był na bieżąco co do faktów o których zeznawał i lepiej pamiętał okoliczności sprawy niż słuchany na rozprawie. Mając na uwadze wyjaśnienia oskarżonego, który nie kwestionował należności na rzecz (...) wynikających z tych faktur oraz historię jego choroby należało dojść do przekonania, iż w tej części depozycjom świadka nie można dać wiary. Poza tym, uwzględniając fakt bycia małżonkiem strony i osobistego zaangażowania w interesy (...), nie można wykluczyć, że ta zmiana narracji co do faktów wyniknęła z chęci przedstawienia korzystniejszej wersji zdarzeń dla jednej ze stron postępowania tj. oskarżycielki posiłkowej, dlatego w omawianym zakresie zeznania U. O. (1) nie zostały uznane za rzetelne.
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
3.5. ☒Uniewinnienie
1.
X. U. (2)
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
Zgodnie z treścią art. 286 § 1 k.k. kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Istotą przestępstwa oszustwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. jest błąd pokrzywdzonego i wykorzystanie tego błędu przez sprawcę. Z „wprowadzeniem w błąd” mamy do czynienia, gdy sprawca nie zamierza zrealizować swojego obowiązku zapłaty w chwili składania zamówienia, czy to w całości, czy tylko co do części. Wprowadzenie w błąd polega na podjęciu przez sprawcę podstępnych zabiegów prowadzących do wywołania u pokrzywdzonego mylnego wyobrażenia o rzeczywistości.
Nie ulega wątpliwości, w świetle brzmienia art. 286 § 1 k.k. i ugruntowanej wykładni doktrynalnej tego przepisu, że przestępstwo oszustwa jest przestępstwem kierunkowym, gdyż warunkiem odpowiedzialności jest działanie czy zaniechanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zamiar bezpośredni o szczególnym zabarwieniu związanym z celem działania sprawcy oznacza, że elementy przedmiotowe oszustwa musza mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca oszustwa nie tylko musi chcieć uzyskać korzyść majątkową, lecz musi także chcieć użyć w tym celu określonego sposobu działania czy zaniechania. W związku z tym do przestępstwa oszustwa nie dochodzi zarówno wtedy, jeżeli jeden z przedstawionych elementów nie jest objęty świadomością sprawcy, jak i wówczas, jeżeli któregoś z nich sprawca nie chce, lecz tylko się godzi. W przypadku działania sprawcy w zamiarze ewentualnym nie dochodzi więc do popełnienia występku oszustwa przewidzianego w art. 286 § 1 k.k. Jednocześnie należy podnieść, że zamiar dokonania oszustwa musi istnieć u sprawcy już w momencie powstania zobowiązania ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 stycznia 2004 r., IV KK 192/03, Prok. i Pr. – wkł. 2004, Nr 9, poz. 5).
Ponadto znamię czynnościowe ww. przestępstwa: „doprowadza” przesądza, że jest to przestępstwo materialne, jego skutkiem jest niekorzystne rozporządzenie mieniem ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 lutego 2001 r., IV KKN 496/00, LEX nr 51425). Znamię „doprowadza” z językowego punktu widzenia oznacza zachowanie będące przyczyną czegoś, powodowanie, wywoływanie. Przesądza to, że między zachowaniem sprawcy polegającym na wprowadzeniu w błąd, wyzyskaniu błędu lub wyzyskaniu niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem musi zachodzić związek przyczynowy ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 2007 r., IV KK 378/06, LEX nr 257855 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 2.02.2004 r., IV KK 322/03, OSNwSK 2004/1, poz. 233).
Zgodnie ugruntowanym stanowiskiem jurydycznym wyszczególnione w dyspozycji art. 286 § 1 k.k. sposoby działania sprawcy muszą poprzedzać niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego, stąd też istotnym znamieniem oszustwa jest związek przyczynowy między wprowadzeniem w błąd, czy wyzyskaniem błędu a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem ” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2007 r., V KK 384/06, Lex nr LEX nr 299205). Pochód przestępstwa określonego w art. 286 § 1 kończy się więc z chwilą dokonania rozporządzenia mieniem kwalifikowanego jako niekorzystne, poprzedzonego wprowadzeniem pokrzywdzonego lub osoby rozporządzającej jego mieniem w błąd, wyzyskaniem jej błędu lub wyzyskaniem niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 22 listopada 2006 r., II AKa 226/06, KZS 2007/5, poz. 70). W świetle powyższego za całkowicie pozbawiony podstaw należy uznać pogląd, według którego o oszustwie można mówić w sytuacji, gdy zachowania oszukańcze następują już po rozporządzeniu mieniem, np. przyjmując postać zmiany przedmiotu świadczenia wzajemnego na bezwartościowy. Rozporządzenie mieniem może nastąpić we wszelkich formach przewidzianych przez przepisy prawa, a więc zarówno takich, które przyjmują postać czynności rozporządzających w rozumieniu prawa cywilnego, jak i takich, które sprowadzają się do czynności zobowiązujących lub czynności zobowiązująco-rozporządzających. Odnosząc się do pojęcia rozporządzenia mieniem, Sąd Najwyższy stwierdził, że: „ Rozporządzenie mieniem w rozumieniu art. 264 k.k. z 1932 r. nie oznacza jedynie dyspozycji o skutkach rzeczowych; wystarczy rozporządzenie o skutkach obligacyjnych” ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z 24 września 1932 r., II K 576/32, OSN(K) 1932/11/215). W pojęciu rozporządzenia mieniem na gruncie art. 286 § 1 k.k. mieścić się będzie także czynność faktyczna w postaci przeniesienia posiadania, prowadzi ona bowiem do zmiany we władaniu mieniem.
Dla kompletności czynienia rozważań prawnych dodać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym – wypracowanym na bazie spraw z art. 286 k.k., przy ustalaniu zamiaru sprawcy oszustwa, nieprzyznającego się do popełnienia czynu, należy brać pod uwagę okoliczności, na podstawie których można byłoby wyprowadzić wnioski dotyczące realności wypełnienia obietnic złożonych przez sprawcę zobowiązań osobie rozporządzającej mieniem, a w szczególności: jego możliwości finansowe, skalę zobowiązań czy długotrwale trudności w wykonywaniu bieżących zobowiązań.
W realiach niniejszej sprawy zdaniem Sądu nie można przypisać obiektywnie, tj. w oparciu o dowody przeprowadzone na rozprawie, X. U. (1) zamiaru działania w sposób określony w art. 286 § 1 k.k. na szkodę O. O..
Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe w roku 2019 (...) X. U. (1) kilka razy skorzystał z usług realizowanych przez (...), za które zostały wystawione faktury VAT z odroczonym 14-dniowym terminem płatności. Za usługi transportowe wykonane przez (...) do czerwca 2019 roku należności wynikające z faktur zostały uregulowane (7 faktur) przez X. U. (1), częściowo z opóźnieniem, ale w tej branży nie jest to nic szczególnego jak podali świadkowie U. O. (1) oraz O. L.. Za kolejne trzy zlecenia X. U. (1) faktycznie nie przekazał na rachunek (...) umówionej ceny, za które (...) wystawiła faktury VAT: (...) z dnia 17 czerwca 2019 roku na kwotę 17 200,00 zł ( usługa wykonana w dniu 9 czerwca 2019 roku), (...) z dnia 26 sierpnia 2019 roku ( usługa wykonana 25 sierpnia 2019 roku) na kwotę 18704,00 zł (w zarzucie wskazano kwotę netto 13 466,00 zł) oraz (...) z dnia 19 września 2019 roku na kwotę 7 264,08 zł ( usługa wykonana w dniu 19 września 2019 roku) i jest to pomiędzy stronami bezsporne. Wątpliwe dla strony oskarżycielskiej był natomiast zamiar działania X. U. (1). Strona oskarżycielka chciała dowieść, iż w chwili zawierania tych zobowiązań oskarżony wprowadził w błąd O. O. co do zamiaru dokonania zapłaty za zleconą (i wykonaną) usługę. Przeprowadzone na rozprawie dowody tego nie potwierdziły. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów w powiązaniu z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami P. U., O. L. i częściowo zeznaniami U. O. (1) oraz częściowo także zeznań O. O. prowadzi do wniosku, że X. U. (1) miał zamiar wykonania przedmiotowych umów, a w dacie ich zawierania nie działał podstępnie w celu doprowadzenia O. O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Niewykonanie umów – nie uiszczenie należności za ww. faktury wyniknęło z przyczyn obiektywnych tj. utracie płynności finansowej dłużnika – X. U. (1) jak też stanu zdrowia psychicznego zobowiązanego, który w lutym 2019 roku znacznie pogorszył się i potwierdza to złożona do akt sprawy opinia sądowo-psychiatryczna. Dalej należy podnieść, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło ustalić, iż w momencie zawierania ww. umów przez (...) X. U. (1) u (...) kondycja zaciągającego zobowiązanie była dobra, X. U. (1) regulował swoje zobowiązania finansowe i nie figurował w Rejestrze Krajowym Dłużników. Pierwsze zadłużenie X. U. (1) ujawnione w tym rejestrze powstało 29 sierpnia 2022 roku. W 2018 r. (...) X. U. (1) osiągnął zysk w wysokości 77637,16 zł. (...) nie złożyło deklaracji rocznej za rok 2019. Firma (...) utraciła płynność finansową później niż daty zaciągnięcia ww. zobowiązań na rzecz (...), w szczególności wskutek braku zleceń turystów azjatyckich związanych z pandemią (...)Co2 co potwierdzają dokumenty księgowe, podatkowe i skarbowe, które zostały włączone w poczet materiału dowodowego sprawy. Co znamienne X. U. (1) nigdy nie kwestionował wysokości oraz zasadności kwot wynikających z przedmiotowych faktur, nie wniósł sprzeciwu od nakazów zapłaty, które oskarżycielka posiłkowa uzyskała w elektronicznym postępowaniu upominawczym, a stanowiących następnie tytuł wykonawczy dla dochodzenia roszczeń z niewykonanych umów, uważając przy tym, iż te należności są bezsporne. Poinformował też U. O. (1), że nie ma środków pieniężnych, aby dokonać zapłaty za pierwszą i drugą z ww. faktur, wskazując iż zostaną one uregulowane niebawem. Później X. U. (1) stał się nieosiągalny dla U. O. (1), osoby, z którą uzgadniane były w zasadzie warunki współpracy z (...), a związane było to w głównej mierze z pogorszeniem stanu zdrowia psychicznego X. U. (1). Mailowe wezwanie do uregulowania zobowiązań pozostały bez odpowiedzi X. U. (1) i niewątpliwie mogło to spowodować niezadowolenie wierzyciela i było zachowaniem nagannym, ale nie daje jeszcze podstawy do przyjęcia, iż oskarżony miał zamiar oszukać pokrzywdzoną. W chwili zawierania ww. umów oskarżony prowadził działalność gospodarcza, która w roku poprzedni przyniosła mu zysk, miał zatem źródło dochodu, które umożliwiało mu spłatę zobowiązania, nie figurował w rejestrze zadłużonych ((...)), a w karcie karnej brak było skazań za niealimentację, za którą został skazany w późniejszym okresie, niemniej jednak za okresy po dacie powstania zobowiązań na rzecz (...).
Tym samym nie ma podstaw, by przyjąć, że w czasie zaciągania zobowiązania oskarżony nie był w stanie go wykonać. Nie można tego wywodzić z niezłożonej deklaracji rocznej VAT za rok 2019, albowiem w tym zakresie może wejść w rachubę odpowiedzialność karnoskarbowa, ale w świetle art. 5 § 2 k.p.k. z powyższego nie można wywieść wniosku niekorzystnego dla X. U. (1) na gruncie tej sprawy. Nie ma również dowodów na to, aby oskarżony nie chciała wywiązać się z wziętego na siebie zobowiązania, mimo posiadania ku temu środków. Jak wynika z wyjaśnień X. U. (1) zawierając przedmiotowe umowy nie chciał nikogo wykorzystać, jego celem nie było wprowadzenie kogoś w błąd ani osiągnięcie korzyści majątkowej kosztem wyzyskania tego błędu. Bacząc na fakt, iż inne zobowiązania wzięte w bliskiej odległości czasowej w stosunku do (...) nie spowodowały wszczęcia wobec oskarżonego innych postępowań sądowych, a więc zostały prawidłowo wykonane, Sąd uznał wyjaśnienia za wiarygodne, zwłaszcza w warstwie dotyczącej zamiaru jakim się kierował. Z uwzględnieniem całokształtu powyższych rozważań, skład orzekający doszedł do wniosku, że X. U. (1) miał zamiar wykonania zobowiązań na rzecz (...) wynikających z ww. faktur, ale w czasie kiedy przypadł termin ich zapłaty nie miał wystarczających zasobów finansowych celem ich uregulowania i tylko to sprawiło, że należności te stanowią dług. Poza tym nie może zostać niezauważony fakt, iż X. U. (1) zgłosił wierzytelność (...), objętą tym postępowaniem z uwagi an ramy skargi zasadniczej – aktu oskarżenia, do postępowania upadłościowego i należność ta jest włączona do planu spłaty. Uwzględniając powyższe fakty nie można było zgodzić się z oskarżycielem publicznym i posiłkowym, iż działanie X. U. (1) wypełniło znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk.
Na gruncie tej sprawy z całą mocą podkreślić należy, że odpowiedzialności za czyn z art. 286 § 1 k.k. nie można sprowadzać do odpowiedzialności za dług, wynikający z niewykonania umowy ( zob. wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2010 roku, sygn. akt II KK 21/10, LEX 619605). Podstawowym kryterium rozgraniczającym oszustwo od niewywiązania się ze zobowiązania o charakterze cywilno-prawnym jest istnienie w chwili zawierania umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego o szczególnym zabarwieniu. Nie każda przecież, nawet nierzetelna realizacja stosunku zobowiązaniowego oznacza automatycznie zrealizowanie znamion oszustwa ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2008 roku, sygn. akt II AKa 167/08, LEX 491922; podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 2002 roku, sygn. akt II AKa 4/02, LEX 104430). Podstawowym kryterium rozgraniczenia oszustwa (art. 286 k.k.) od niewywiązania się z zobowiązania o charakterze cywilno-prawnym, a takie łączyło oskarżonego i oskarżycielkę posiłkową, jest istnienie w chwili zawierania przedmiotowej umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego o stosownym zabarwieniu. Oszustwo w rozumieniu kodeksu karnego może być przestępstwem popełnionym tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, obejmującym cel i sposób działania. Choćby z tego powodu, nie każda nierzetelna realizacja umowy cywilno-prawnej może stanowić przestępstwo oszustwa. Po to istnieje procedura cywilna egzekucji roszczeń aby przymusić niesolidnego dłużnika do realizacji zobowiązania. Nie można wychodzić z założenia, że każdy, kto nie wywiązał się z umowy jest oszustem. Należy jeszcze udowodnić mu zamiar dokonania tego czynu w chwili zaciągania zobowiązania.
W przedmiotowej sprawie jak już wskazano takiego zamiaru brak. Dowody zgromadzone w aktach sprawy nie wskazują na jego istnienie. Owszem doszło do niewykonania umowy przez oskarżonego, gdyż nie uiściła ona umówionej ceny za trzy wykonane na jej rzecz usługi, niemniej fakt ten należy wiązać z jej sytuacją ekonomiczną powstała po dacie zawierania zobowiązania tj. utratą płynności finansowej oraz pogorszeniem się stanu jego zdrowia, które też pośrednio wpłynęło na możliwości zarobkowe.
W tym stanie sprawy stwierdzić trzeba, że kompleksowa ocena okoliczności towarzyszących zawieraniu umów przez X. U. (1), za które wystawiono faktury VAT: (...) z dnia 17 czerwca 2019 roku na kwotę 17 200,00 zł (usługa wykonana w dniu 9 czerwca 2019 roku),(...) z dnia 26 sierpnia 2019 roku (usługa wykonana 25 sierpnia 2019 roku) na kwotę 18704,00 zł (w zarzucie wskazano kwotę netto 13 466,00 zł) oraz (...) z dnia 19 września 2019 roku na kwotę 7 264,08 zł (usługa wykonana w dniu 19 września 2019 roku), w tym jej konsekwentna postawa w trakcie postępowania wyjaśniającego kwestię płatności, nie daje podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z oszustwem. Przez wzgląd na zaprezentowaną argumentację orzeczono jak w pkt 1 wyroku, uniewinniając X. U. (2) od zarzuconego mu czynu.
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
Należy również wskazać, z uwagi na stanowisko oskarżycielki posiłkowej, iż w tym postępowaniu nie mogła uzyskać „rekompensaty szkody” z uwagi na treść art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k.
Zgodnie z § 1 ww. normy w razie skazania oskarżonego lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązek naprawienia, w całości lub w części, szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Stosownie zaś do brzmienia § 2 jeżeli orzeczony obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązka orzeczona na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywają całej szkody lub nie stanowią pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, pokrzywdzony może dochodzić dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym.
W realiach tej sprawy – w przypadku skazania oskarżonego – sąd nie zasądził by obowiązku naprawienia szkody, albowiem oskarżycielka posiłkowa legitymuje się tytułami wykonawczymi uwzględniającymi w całości kwoty należności za usługi wykonane na rzecz firmy (...), które w tym postepowaniu miały stać się źródłem ustalenia odpowiedzialności ostatnio wymienionego z art. 286 § 1 k.k. W tym zakresie stanowisko oskarżycielki posiłkowej oraz jej pełnomocnika, którzy domagali się takiego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu (treść sprzeciwu i stanowiska prezentowane na rozprawie) było chybione i nie mogło zostać uwzględnione także przy rozstrzygnięciu przeciwnym co do winy.
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
2.
Uwzględniając wynik postępowania o jego kosztach orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k., zgodnie z którym w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu ponosi w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego albo innej osoby.