Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 539/24
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
D. H.
Sąd w ramach postawionego zarzutu, bez wychodzenia poza jego granice, uznał oskarżonego D. H. za winnego tego, że: 17 lutego 2024 r. w L. woj. (...) kierował pojazdem mechaniczny marki A. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości, i posiadając 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. czynu, wyczerpującego dyspozycję występku z art. 178a § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 13 marca 2024 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. D. H. 17 lutego 2024 roku w L. woj. (...), w godzinach nocnych, kierował w pojazdem mechaniczny marki A. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Na skutek zachowania niezgodnego z przepisami ruchu drogowego tj. poruszaniem się z nadmierną prędkością ulicą (...) w L. w kierunku drogi krajowej nr (...) oraz przejechaniem na skrzyżowaniu o ruchu okrężnym z w/w ulicą i ul. (...) na wprost przez środek ronda (pas zieleni) D. H. uszkodził prowadzony przez siebie pojazd m.in. urwał prawe przednie koło, po czym stracił panowanie nad pojazdem i uszkodził 10 pojazdów zaparkowanych na parkingu wzdłuż ulicy (...). Kolejno D. H. oddalił się z miejsca w/w zdarzenia drogowego.
2. Oddalającego się z miejsca zdarzenia drogowego mężczyznę tęgiej postury w błyszczącej kurtce zauważył obecny na miejscu funkcjonariusz Policji - N. M..
3. O godzinie 2 w nocy, po przybyciu na ulicę (...) w L., funkcjonariusze Policji ujawnili pozostawiony pojazd marki A. (...) z uszkodzonymi kołami i zderzakiem. Zabezpieczono ślady osmologiczne, a pojazd przetransportowano na parking strzeżony.
4. W pojeździe A. (...) o nr rej. (...) znajdowały się dokumenty i zdjęcia z wizerunkiem D. H.. W pojeździe ujawniono również pałkę teleskopową, kij bejsbolowy drewniany, maczetę oraz maczetę z kaburą, pałkę drewnianą, metalowy pręt, butelkę z gazem oraz telefon iPhone.
5. Załoga (...) KP J. i (...) KP S. rozpoczęła czynności zmierzające do ustalenia kierowcy. 100 metrów od miejsca zdarzenia drogowego opisanego w punkcie 1 N. M. rozpoznał w jednej z osób idących ścieżką rowerową na ulicy (...) osobę oddalającą się z miejsca zdarzenia z ulicy (...), dlatego zdecydował się dokonać zatrzymania i wylegitymowania zauważonych osób wraz z sierż. sztab. W. C.. Rozpoznanym okazał się być D. H., którego przekazano załodze KP S. i KP J.. Drugim z mężczyzn okazał się być M. M..
6. W chwili zatrzymania D. H. posiadał obrażenia naskórka. W wyniku przeszukania u D. H. ujawniono kluczyki od A. (...) o nr rej. (...).
7. Po sprawdzeniu D. H. w systemach danych okazało się, że nie posiada on uprawnień do kierowania. Wykonane badanie stanu trzeźwości analizatorem wydechu A. 9510 potwierdziło, że D. H. znajduje się w stanie nietrzeźwości, z wynikiem 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
8. D. H. w związku z czynnościami do sprawy był zatrzymany w dniu 17 lutego 2024 roku od godz. 02:00 do godz. 18:50.
9. A. (...) o nr rej. (...) należy do M. W., który jest ojcem K. W. (1) -partnerki D. H., która użytkuje ten pojazd na co dzień.
10. Kluczyki od pojazdu A. (...) oraz inne zabezpieczone dowody zwrócono osobom uprawnionym na etapie postępowania przygotowawczego.
11. D. H. ma 31 lat, jest kawalerem, w ogólnym stanie zdrowia bardzo dobrym. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo. Legitymuje się wykształceniem średnim, bez wyuczonego zawodu. Pracuje w A. B. w N., uzyskując dochód miesięczny na poziomie 3000 złotych. Uprzednio karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu, zdrowiu i życiu oraz przestępstwo narkotykowe, w tym na kary pozbawienia wolności bez warunkowe zawieszenia ich wykonania.
Zeznania świadka N. M., k. 17-18;
Zeznania świadka D. J., k. 30-31,
Zeznania świadka K. W. (2), k. 34-35;
Częściowo zeznania świadka K. W. (1), k. 40;
Zeznania świadka M. W., k. 65;
Zeznania świadka S. W., k. 68-69;
Zeznania świadka J. J., k. 74-75;
Zeznania świadka G. K., k. 80-81;
Zeznania świadka K. O., k. 84-85;
Zeznania świadka A. G., k. 90-91;
Zeznania świadka R. K., k. 96-97;
Zeznania świadka A. B., k. 100-101;
Zeznania świadka E. T., k. 122-123;
Notatki urzędowe, k. 1, 21, 44-46,
Protokoły oględzin rzeczy - pojazdów, k. 2-15;
Protokół zatrzymania osoby, k. 15;
Szkic miejsca wypadku drogowego, k. 16;
Protokół badania stanu trzeźwości D. H., k. 25;
Świadectwo wzorcowania, k. 26;
Protokół zatrzymania rzeczy, k. 27-29;
Zapis monitoringu miejskiego na zewnętrznym nośniku danych, k. 47
Protokół oględzin osoby D. H., k. 55-60;
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego o osobie D. H., k. 115-119;
Stwierdzenie tożsamości, k. 120;
Dokumentacja fotograficzna, k. 131-137;
Sprawozdanie z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w płynach ustrojowych u D. H. w dniu 17 luty 2024 roku, k. 190-191.
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1-3, 5-6.
Zeznania świadka N. M..
Zeznania świadka należy uznać za w pełni wiarygodne, albowiem znalazły one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie osobowym i nieosobowym materiale dowodowym, uznanym przez Sąd za miarodajny do czynienia ustaleń w sprawie, a nadto są spójne i logiczne. Poza tym świadek N. M. jest funkcjonariuszem publicznym, a więc osobą obcą dla oskarżonego oraz osobą zaufania publicznego, a to oznacza, że nie tylko nie miał on żadnego interesu w pomawianiu oskarżonego, ale wręcz prawny obowiązek zeznawania z prawdą w poczuciu odpowiedzialności karnej doskonale świadkowi pojmowanej z racji fachury jaką pełni, tym samym jego zeznania - wobec braku wiarygodnych podstaw do przyjęcia, by świadek zeznawał nieprawdziwie, pomawiał oskarżonego o zachowania niezgodne z rzeczywistością – Sąd uznał za godne wiary i prawdziwe w pełnej rozciągłości, czyniąc je podstawą stanu faktycznego z racji na zakres wiedzy świadka o zdarzeniu.
1.
Zeznania świadka K. W. (2).
Zeznania świadka należy uznać za w pełni wiarygodne, albowiem znalazły one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie osobowym i nieosobowym materiale dowodowym, są zborne i logiczne, a w toku postępowania nie ujawniły się jakiekolwiek podstawy by przypuszczać, że K. W. (2) przedstawia swoje depozycje w sposób kłamliwy, odbiegający od rzeczywistości. Był on przypadkowym świadkiem inkryminowanego zachowania oskarżonego, w stosunku do którego jest osobą bezstronną (obcą) , a sposób złożonej relacji wskazuje na rzeczowość cechująca zeznania stanowiące odtworzenie zapamiętanych faktów, które świadek sam obserwował, bez przedstawiania oceny tego zachowania czy wyrażania emocji odnośnie prezentowanych treści (faktów). Powyższe okoliczności we spół z faktem, iż treść zeznań świadka koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym stanowiącym podstawę czynionych w sprawie faktów, w ocenie Sądu, dają uzasadniona podstawę do przypisania zeznaniom świadka W. waloru rzetelności w pełnym zakresie.
9.
Częściowo zeznania świadka K. W. (1).
Zeznania miarodajne dla ustaleń jako rzetelne w zakresie dwóch faktów, o jakich K. W. (1) zdecydowała się zeznać w sprawie, tj.: własności pojazdu A. (...) o numerach rejestracyjnych (...) oraz partnerstwa z D. H., albowiem powyższe fakty wynikają również z zeznań świadka M. W., który nie miał powodu by zeznawać stronniczo, skoro nie pozostaje ze stroną postępowania w konflikcie i przedstawia w swoich zeznaniach fakty irrelewantne z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego z art. 178a § 1 kk.
1, 3.
Zeznania świadka D. J.,
Zeznania świadka M. W.,
Zeznania świadka S. W.,
Zeznania świadka J. J.,
Zeznania świadka G. K.,
Zeznania świadka K. O.,
Zeznania świadka A. G.,
Zeznania świadka R. K.,
Zeznania świadka A. B.,
Zeznania świadka E. T..
Zeznania spójne, logiczne, wzajemnie się uzupełniające. Poza tym znalazły potwierdzenie w niekwestionowanych co do rzetelności protokołach oględzin pojazdów. Świadkowie zeznali wyłącznie o zakresie uszkodzeń w ich pojeździe (bądź mieniu osoby im najbliższej), które wyniknęły z niewłaściwego zachowania D. H. jako kierującego pojazdem marki A. (...) w dniu 17 luty 2024 r. w L., bo nikt z nich nie widział sprawcy. Równolegle należy zauważyć, że świadkowie tu wymienieni to osoby postronne dla stron postępowania i nie mające interesu w tym by kogoś bezpodstawnie oskarżać. Bacząc na powyższe Sąd nadał depozycjom złożonym przez w/w przymiot wiarygodności.
1-11.
Protokoły oględzin rzeczy - pojazdów,
Protokół zatrzymania osoby,
Protokół badania stanu trzeźwości D. H.,
Świadectwo wzorcowania,
Protokół zatrzymania rzeczy,
Protokół oględzin osoby D. H.,
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego o osobie D. H.,
Stwierdzenie tożsamości,
Sprawozdanie z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w płynach ustrojowych u D. H. w dniu 17 luty 2024 roku.
W toku postępowania Sąd nie powziął wątpliwości co do rzetelności ani autentyczności wymienionych dokumentów, są one sporządzone przez uprawnione do tego osoby / organy, w zakresie ich obowiązków służbowych i kompetencji, w przepisanej prawem formie, dlatego posłużyły one do rekonstrukcji stanu faktycznego niniejszej sprawy. Poza tym żadna ze stron postepowania dokumentów tych nie kwestionowała, stąd też nie było podstaw by odmówić tym dowodom waloru dowodowego, a ich treść uznać za nieprawdziwą.
Zapis monitoringu miejskiego na zewnętrznym nośniku danych.
Dowód prywatny, co do którego autentyczności nie zgłoszono zastrzeżeń, pozyskany od podmiotu bezstronnego dla oskarżonego i oskarżyciela, w toku postępowania nie ujawniły się okoliczności mogące podważyć wiarygodność merytoryczną dowodu.
Dokumentacja fotograficzna,
Szkic miejsca wypadku drogowego
Dowody, co do którego autentyczności nie zgłoszono zastrzeżeń, korespondujące z pozostałymi dowodami w sprawie, którym Sąd dał wiarę.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.
częściowo zeznania świadka K. W. (1).
Partnerka oskarżonego w zakresie faktów rzutujących bezpośrednio na odpowiedzialność karną D. H. skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań w sprawie, a zatem w omówionym zakresie nie stanowiły one podstawy czynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sąd nie wzywał na rozprawę główną świadka, mając na względzie, iż obecny na rozprawie obrońca oskarżonego nie złożył wniosku o jej bezpośrednie przesłuchanie, co pozwoliło przyjąć Sądowi wniosek, iż świadek nie zdecydowała się w sprawie zeznawać co do faktów innych niż te, które zdecydowała się ujawnić na etapie postępowania przygotowawczego. Jednocześnie bacząc na to, iż K. W. (1) nie było na miejscu zdarzenia Sąd odstąpił od przeprowadzania na rozprawie dowodu z jej zeznań bezpośrednio.
wyjaśnienia oskarżonego D. H..
Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie, a więc nie poddał pod ocenę Sądu żadnych faktów rzutujących na obraz stanu faktycznego sprawy, tj. na sprawstwo i winę w zakresie inkryminowanego w niniejszym postępowaniu przestępstwa.
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒
3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
1.
D. H.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony określony w art. 178a § 1 k.k. podlega ten, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym.
Zgodnie z treścią art. 115 §16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
Mając na względzie powyższe, jak również stan zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, bezsprzecznie uznać należało po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, że oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 178a §1 k.k. Jak wynika bowiem z ustaleń Sądu dokonanych w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ocenionego przez pryzmat wskazań z art. 7 k.p.k. i z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 4 k.p.k., D. H. w dniu 17 lutego 2024 roku w L. woj. (...) kierował pojazdem mechaniczny marki A. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
Wina oskarżonego - który jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, a więc mogącą rozeznać znaczenie przedsiębranego czynu w sposób niezakłócony chorobą, nie budzi wątpliwości. D. H. musiał wiedzieć, iż po spożyciu alkoholu będzie znajdował się w stanie nietrzeźwości, zatem decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym po jego spożyciu zdawał sobie sprawę, że narusza obowiązujące przepisy, bowiem wiedza o niedopuszczalności i karalności tego rodzaju zachowania jest powszechna (art. 168 k.p.k.). Na skutek wadliwego procesu decyzyjnego, oskarżony umyślnie naruszył normy prawne, przy braku jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających lub wyłączających przypisanie mu winy. Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, zlekceważenie obowiązujących przepisów ruchu drogowym co do prędkości poruszania się pojazdem i spowodowanie szkód w mieniu uzasadnia określenie stopnia jego winy jako wysokiego.
W świetle okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu określonych w art. 115 § 2 k.k., uznać należy, iż w odniesieniu do czynu oskarżonego stopień ten również jest znaczny. Oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Swoim zachowaniem zagroził bezpieczeństwu w komunikacji, jak też życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego oraz mienia. Wreszcie wskazać należy, że stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego w dniu 17 lutego 2024 roku – zaraz po jego zatrzymaniu – wynosiło 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu co nie jest wynikiem niskiego upojenia alkoholowego, a jednocześnie swoim zachowaniem oskarżony naruszając także przepisu ruchu drogowego nie tylko stworzył realne zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego, ale i spowodował fatyczne zagorzenie dla mienia i to wielu osób.
W tym stanie rzeczy jego czyn wypełniający znamiona występku stypizowanego w art. 178a § 1 k.k. należało uznać za bezprawny, karygodny i zawiniony, co w świetle art. 1 k.k. pozwala pociągnąć spawce do odpowiedzialności karnej.
☐
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
D. H.
1.
1.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Sąd na podstawie art. 178a §1 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności popełnienia czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, jak również aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy.
Jako okoliczności łagodzące Sąd uznał przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. Natomiast jako okoliczności obciążające Sąd potraktował dotychczasową karalność oskarżonego oraz wyrządzenie szkody w mieniu, choć Sąd nie ustalał jej wysokości w tym postępowaniu to niewątpliwym jest, że ma ona istotny wymiar ekonomiczny, bacząc na treść zeznań świadków i protokoły oględzin uszkodzonym pojazdów.
Prowadzenie przez oskarżonego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy - w ocenie Sądu - o jego bezkrytycznym podejściu do spożywania alkoholu i nierespektowaniu elementarnej zasady ruchu drogowego - zasady trzeźwości. Również jako okoliczności obciążającą Sąd poczytał znaczną zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, prawie dwukrotnie przekraczającą prawnie dopuszczalne normy, która wyraźnie zaburzyła zdolności percepcyjne i motoryczne oskarżonego (skoro oskarżony przejechał przez środek skrzyżowania o ruchu okrężnym i stracił panowanie nad pojazdem, uderzając w rząd aut stojących na parkingu) oraz oddalenie się z miejsca zdarzenia drogowego, które spowodował w stanie nietrzeźwości.
W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się względów istniejących po stronie oskarżonego, które uzasadniałyby zastosowanie wobec niego innej rodzajowo kary niż przewidzianej za przypisany mu czyn ustawą tj. kary łagodniejszej rodzajowo niż kara pozbawienia wolności przy zastosowaniu dobrodziejstwa z art. 37a § 1 k.k. Zdaniem Sądu wymierzenie kary łagodniejszej rodzajowo byłoby zbytnią pobłażliwością wymiaru sprawiedliwości, nie gwarantującą osiągnięcia celów kary i należytej ochrony dóbr prawnie naruszonych działanie oskarżonego w przyszłości przez potencjalnych sprawców.
Przez wzgląd na powyższe okoliczności w ocenie Sądu wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, kary oscylującej w granicach dolnego ustawowego zagrożenia za przypisany mu czyn, jawi się być karą, która ma szansę spełnić cele w zakresie prewencyjnego oddziaływania na sprawcę jak i być wystarczające dla odstraszenia potencjalnych sprawców.
Ukształtowana w powyższym zakresie kara pozbawienia wolności spełni cele prewencyjne w stosunku do oskarżonego, uzmysławiając mu naganność jego postępowania oraz pozwoli na zapobieżenie ponownemu powrotowi do przestępstwa, a jednocześnie wdroży go do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Będzie ona czynić także zadość prewencji ogólnej, unaoczniając społeczeństwu, iż działanie sprzeczne z prawem spotykają się z natychmiastową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości, ukazując w ten sposób konieczność przestrzegania norm prawnych i nieopłacalność ich łamania. Wreszcie tak ukształtowana represja karna uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień winy oskarżonego oraz fakt jego wielokrotnej karalności. Oskarżony nie pierwszy raz postępuje wbrew prawu i choć zna konsekwencję takiego działania powraca na drogę przestępstwa, co uzasadnia w tej sprawie wymierzenie kary pozbawienia wolności nieco w wyższym wymiarze niż ustawowe minimum.
Zdaniem Sądu wymierzona kara nie może zostać oceniona jako rażąco surowa, bacząc na stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Jednocześnie zauważyć należy, iż wymiar orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności pozwala na ewentualne złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na odbywania tejże kary w systemie dozoru elektronicznego.
2.
W oparciu o art. 42 § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego D. H. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, uznając, że okres ten jest wystarczający do uświadomienia naganności i nieopłacalności tego rodzaju postępowania. Minimalny okres zakazu Sąd przyjął również przez wzgląd na to, iż dotychczas oskarżony nie był karany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
Orzeczony środek karny wyeliminuje oskarżonego z kręgu kierowców stwarzających zagrożenie nie tylko dla siebie, ale również dla bezpieczeństwa innych jego uczestników i choć jego orzeczenie jest dolegliwe, tak zdaniem Sądu stanowi odpowiednią reakcję karną na naganne działanie podjęte przez oskarżonego 17 lutego 2024 roku w L..
Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych spełni nie tylko funkcje penalne, ale przede wszystkim wychowawcze wobec oskarżonego, uświadamiając mu konieczność respektowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nieopłacalność ich łamania.
3.
Na podstawie art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego D. H. świadczenie pieniężne w kwocie 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 178a § 1 k.k. jest obligatoryjne o czym przekazuje dyspozycja art. 43a § 2 k.k., zaś minimalna kwota świadczenia pieniężnego wynosi w tym przypadku właśnie 5000 złotych. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego, w tym wysokość uzyskiwanego dochodu, orzeczenie tego środka w minimalnej wysokości jawi się jako wystarczająca dolegliwość, gdyż wydatkowanie tejże kwoty na rzecz świadczenia stanowić będzie odczuwalną ekonomicznie wartość w majątku sprawcy, a ogółowi społeczeństwa uzmysłowi dostatecznie nieopłacalność przestępstwa.
W ocenie Sądu orzeczenie tego środka kompensacyjnego w kwocie minimalnej dostatecznie wpłynie na postawę oskarżonego, który wcześniej nie dopuszczał się przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Jednocześnie Orzeczone świadczenie pieniężne jako dodatkowa, realna dolegliwość finansowa spełni wychowawczą rolę w kształtowaniu świadomości prawnej oskarżonego i społeczeństwa.
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
D. H.
4.
1.
Będąc zobowiązanym dyspozycją artykułu 63 § 1 i 5 k.k. Sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego D. H. kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie trwający w dniu 17 lutego 2024 roku od godziny 2:50 do godziny 18:50, uznając że ten okres odpowiada jednemu dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności.
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
Z uwagi na to, że w czasie popełnienia czynu obowiązywała ustawa inna niż w czasie orzekania, Sąd na podstawie art. 4 § 1 k.k. zastosował ustawę obowiązującą poprzednio, gdyż była względniejsza dla sprawcy. Na niekorzyść bowiem oskarżonego zmienił się przepis art. 178a k.k., który obecnie w § 5 przewiduje obligatoryjne orzeczenie przepadku, o którym mowa w art. 44b k.k. wobec sprawcy czynu z art. 178a § 1 k.k. przy stężeniu alkoholu wyższym niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu albo prowadzącym do takiego stężenia, którego nie przewidywał ustawodawca na gruncie ustawy obowiązującej w dacie popełnienia czynu przez D. H..
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
5.
Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego stosownie do treści art. 627 k.p.k. W niniejszej sprawie, nie znajdując podstaw do odstąpienia od tej zasady, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie kwotę 225,92 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym 120 złotych tytułem opłaty. Zdaniem Sądu w sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążania oskarżonego kosztami sądowymi, o których mowa w art. 624 § 1 k.p.k., gdyż jest on osobą młodą i zdrową, a więc mogącą zarobkować. Obciążenie kosztami postępowania dodatkowo wzmocni represje karną ukształtowaną przez Sąd, wpływając dodatkowo na świadomość oskarżonego.
Na koszty postępowania złożyły się następujące należności:
- ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07),
- wydatki w postępowaniu przygotowawczym – 65, 92 złotych,
- opłata sądowa: 120 złotych – art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16).