descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 525/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 17 września 2025 roku

Sąd Rejonowy w Jędrzejowie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Janusz Szumski

Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Wróblewska

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

G. I. (1)

W okresie dokładnie nieustalonym, lecz nie wcześniej niż od dnia 9 maja 2024 roku do 23 maja 2024 roku, w T., w województwie (...), znęcał się nad psem – samicą maści czarnej, rasy mieszanej, poprzez utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu oraz zaniedbanie jego higieny, w wyniku czego zwierzę było niedożywione oraz miało silną inwazję pcheł, a nadto w dniu 23 maja 2024 roku zabił wskazanego psa w ten sposób, że ciągnął go z zaciskającą się na szyi pętlą wskutek czego nastąpiło złamanie kości gnykowej oraz obrzęk płuc, a następnie zadał mu uderzenie wąskim, tępym, twardym narzędziem w głowę, w wyniku czego zwierzę doznało licznych, wieloodłamowych złamań kości czaszki skutkujących jego zgonem, który to czyn stanowi przestępstwo kwalifikowane z art. 35 ust. 1a i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. 2023.1580) w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1.1.1.

W nieustalonym dokładnie czasie, w miesiącu kwietniu 2024 roku, oskarżony wszedł w posiadanie psa – mieszańca maści czarnej, samicy.

Wyjaśnienia oskarżonego

205v - 206

Zeznania G. I. (2)

207, 20v

1.1.2.

Początkowo oskarżony właściwie dbał o psa, utrzymywał go w dobrych warunkach i korzystał z opieki weterynaryjnej.

Wyjaśnienia oskarżonego

205v - 206

Zeznania G. I. (2)

207, 20v

Zeznania Z. P.

Zeznania G. I. (3)

217v

Kserokopia książeczki zdrowia psa

129-131

Karta informacyjna wizyty weterynaryjnej

1.1.3.

Nie wcześniej niż od dnia 9 maja 2024 roku oskarżony zaniedbywał psa. Nie zapewniał mu odpowiedniej ilości pożywienia, wskutek czego zwierzę było niedożywione. Oskarżony zaniedbał też higienę psa, co doprowadziło do silnej inwazji pcheł u zwierzęcia.

Sprawozdanie z badań zwłok zwierzęcia

87-88

Opinia lekarsko – weterynaryjna

100-102

216v-217

Zeznania G. P. (1)

257v

Zeznania Z. O.

257v-258

1.1.4.

W dniu 23 maja 2024 roku, przed godziną 22.30 oskarżony wyszedł z psem z terenu swej posesji w stronę parku 700 – lecia w T.. Zwierzę założone miało na szyi pasek i prowadzone było na lince żeglarskiej z szarpakiem. Oskarżony był nietrzeźwy.

Protokół oględzin miejsca

6-7

Dokumentacja fotograficzna

Zeznania K. R.

207v

63v

1.1.5.

W pewnym momencie oskarżony zaciągnął linkę na szyi psa i zaczął go ciągnąć z zaciskającą się na szyi pętlą. Wskutek tego doszło do złamania kości gnykowej i obrzęku płuc.

Opinia lekarsko – weterynaryjna I. W.

100-102

216v-217

240-241

Sprawozdanie z badań

zwłok psa

87-88

1.1.6.

Następnie G. I. (1) zadał zwierzęciu uderzenie w głowę posługując się nieustalonym wąskim, tępym, twardym narzędziem. Wskutek tego urazu nastąpiło złamanie wieloodłamowe kości klinowej, przedklinowej i kości skroniowej lewej z obecnością odłamów kostnych wewnątrz czaszki, powstanie obfitego skrzepu nadoponowego w okolicy lewej kości skroniowej, w okolicy hipokampa oraz w okolicy móżdżku, obfitego skrzepu krwi oraz obecności krwistego płynu w rdzeniu przedłużonym oraz kanale kręgowym 1 kręgu szyjnego i wypływ krwistego śluzowatego płynu z nozdrzy. W konsekwencji licznych złamań kości czaszki nastąpił zgon psa.

Opinia lekarsko – weterynaryjna I. W.

100-102

216v-217

240-241

Sprawozdanie z badań

zwłok psa

87-88

Dokumentacja fotograficzna

8-17

Protokół oględzin rzeczy

64-69

1.1.7.

Skowyt zwierzęcia usłyszał zamieszkujący nieopodal S. X., który przebywał na posesji przed swoim domem. Podszedł on do ogrodzenia i zobaczył oskarżonego idącego w stronę wejścia do parku i ciągnącego za sobą po chodniku, leżącego na boku psa.

Zeznania S. X.

206-207

3v

40v

56v

1.1.8.

S. X. niezwłocznie udał się w tamtym kierunku. Na miejscu natknął się na siedzącego na ławce G. I. (1). Pies, nie dający oznak życia, leżał na trawniku za ławką. W tej sytuacji S. X. wezwał na interwencję Policję.

Zeznania S. X.

206-207

3v

40v

56v

Zeznania K. R.

207v

1.1.9.

W czasie popełnienia przypisanego czynu G. I. (1) miał zachowaną w pełni zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

Opinia sądowo – psychiatryczna sporządzona przez biegłych V. Z. i G. P. (2)

136-137

1.1.10.

Oskarżony nie był uprzednio karany.

Informacja (...)

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

G. I. (1)

W okresie dokładnie nieustalonym, lecz nie wcześniej niż od dnia 9 maja 2024 roku do 23 maja 2024 roku, w T., w województwie (...), znęcał się nad psem – samicą maści czarnej, rasy mieszanej, poprzez utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu oraz zaniedbanie jego higieny, w wyniku czego zwierzę było niedożywione oraz miało silną inwazję pcheł, a nadto w dniu 23 maja 2024 roku zabił wskazanego psa w ten sposób, że ciągnął go z zaciskającą się na szyi pętlą wskutek czego nastąpiło złamanie kości gnykowej oraz obrzęk płuc, a następnie zadał mu uderzenie wąskim, tępym, twardym narzędziem w głowę, w wyniku czego zwierzę doznało licznych, wieloodłamowych złamań kości czaszki skutkujących jego zgonem, który to czyn stanowi przestępstwo kwalifikowane z art. 35 ust. 1a i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. 2023.1580) w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.2.1.

Zapewnienie przez oskarżonego swemu psu, w okresie od 9 maja 2024 roku, odpowiedniego pokarmu i dbanie przez niego o higienę zwierzęcia.

Wyjaśnienia oskarżonego

205v - 206

Zeznania G. I. (2)

207, 20v

Zeznania Z. P.

Zeznania G. I. (3)

217v

1.2.2.

Doznanie przez psa oskarżonego urazu skutkującego jego śmiercią na skutek potrącenia przez samochód.

Wyjaśnienia oskarżonego

205v - 206

Zeznania G. I. (2)

207, 20v

Zeznania Z. P.

Zeznania G. I. (3)

217v

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.3.

1.1.5

1.1.6.

Opinia lekarsko – weterynaryjna biegłego I. W.

Opinia biegłego była jasna, pełna, wewnętrznie spójna, oparta na rzetelnej i fachowej wiedzy, a przy tym przekonująco i zrozumiale uzasadniona, toteż Sąd podzielił jej wnioski. Biegły stanowczo wykluczył, by stwierdzone u psa oskarżonego obrażenia mogły być skutkiem wypadku komunikacyjnego. Podał nadto, że wyniki badań zwłok psa wykazały charakterystyczne objawy niedożywienia. Biegły przekonująco wyjaśnił też, że skutek taki mógł zaistnieć pomiędzy datą kontrolnego badania psa przez weterynarza w dniu 9 maja 2024 roku a datą zdarzenia (23 maja 2024 roku). Jakkolwiek przy tym masa ciała psa w tej drugiej dacie była wyższa (4,2 kg do 3,7 kg), to jednak nie przeczy to tezie o jego niedożywieniu. Młody pies bardzo szybko rośnie. Skoro zaś pies oskarżonego był cięższy, a pomimo tego miał takie objawy niedożywienia jak skąpa ilość tkanki podskórnej, wyraźnie zarysowana linia żeber, torebki obu nerek pozbawione tkanki tłuszczowej, to świadczy to o tym, że prawidłowa masa jego ciała winna być wyższa. Nie sposób przy tym zweryfikować prawidłowości pomiaru masy psa przez lekarza weterynarii w dniu 9 maja 2024 roku. Silna inwazja pcheł na sierści całego ciała psa była wynikiem bezpośredniej obserwacji lekarzy dokonujących sekcji zabitego zwierzęcia. Biegły W. wskazał natomiast, że inwazja pasożytów mogła być objawem wyłącznie przyżyciowym, to znaczy że zwierzę miało ją jeszcze przed swoją śmiercią.

1.1.7.

1.1.8.

Zeznania S. X.

Zeznania świadka były racjonalne, przekonujące i wiarygodne. Świadek rzeczowo i w sposób wolny od konfabulacji opisał swoje spostrzeżenia. Nie miał przy tym żadnego interesu, by manipulować treść swych twierdzeń na niekorzyść oskarżonego. Znamienne jest chociażby, że twierdził on, iż nie widział, by oskarżony zadawał psu uderzenia. Zeznania świadka zbieżne były nadto z opinią biegłego W.. Biegły podał wszak, że zgon psa był skutkiem wieloodłamowego złamania kości czaszki i miał charakter niemal natychmiastowy. Tymczasem świadek zeznał, że gdy dostrzegł oskarżonego, ten ciągnął za sobą po chodniku leżącego na boku psa. Logiczne jest, że G. I. (1) ciągnął martwe już, bądź konające zwierzę. Zeznania S. X. korelują także z treścią protokołu oględzin miejsca zdarzenia i dokumentacją fotograficzną. Wynika z nich, że oskarżony przemieszczał się od zatoki parkingowej przy ulicy (...) do wejścia do parku 700 – lecia. To w tej zatoce, w pobliżu krawężnika chodnika, ujawnione zostały pierwsze ślady krwi. Właśnie od tego miejsca odchodził G. I. (1), kiedy zaobserwował go S. X..

1.1.8.

Zeznania K. R.

Zeznania świadka dotyczyły okoliczności zaistniałych po inkryminowanym zdarzeniu i związanych z przeprowadzaną przez niego interwencją. Były przy tym rzeczowe i wiarygodne. Wynika z nich przy tym, że G. I. (1) był nietrzeźwy, jakkolwiek ten stan nie został potwierdzony przy użyciu stosownego urządzenia, bowiem oskarżony odmówił poddania się takiemu badaniu.

1.1.3.

Zeznania G. P. (1)

Zeznania świadka były logiczne i wiarygodne. Świadek rzeczowo opisała czynności podejmowane w trakcie badania zwłok psa. Przekonująco wyjaśniła też wątpliwości co do treści protokołu z przebiegu tych badań w zakresie płci badanego zwierzęcia i jego umaszczenia. Zeznania te pochodziły od osoby dla oskarżonego obcej, zupełnie go nieznającej i nie zainteresowanej w konkretnym rozstrzygnięciu sprawy.

1.1.3.

Zeznania Z. O.

Ocena zeznań tego świadka jest analogiczna jak powyższa ocena zeznań G. P. (1). Podkreślić przy tym wypada, że zeznania obu wskazanych świadków były spójne i korelowały ze sobą.

1.1.3.

Sprawozdanie z badań

Dokument rzetelny (w korelacji z zeznaniami G. P. (1) i Z. O.), sporządzony przez osoby kompetentne i dysponujące fachową wiedzą weterynaryjną.

1.1.1.

1.1.2.

Wyjaśnienia oskarżonego

Wyjaśnienia oskarżonego były wiarygodne co do okoliczności wejścia w posiadanie psa i sposobu sprawowania nad nim pieczy do dnia 9 maja 2024 roku. Dobry stan zwierzęcia do tej daty potwierdza treść dokumentacji z wizyty weterynaryjnej sporządzonej przez lekarza weterynarii W. I.. Treść tych wyjaśnień nie koliduje jednak z ustaleniem, że następnie G. I. (1) począł zaniedbywać zwierzę, doprowadzając do jego niedożywienia i inwazji pcheł.

1.1.1.

1.1.2.

Zeznania G. I. (2)

Zeznania świadka Sąd uznał za wiarygodne w zakresie analogicznym jak w przypadku wyjaśnień oskarżonego, odwołując się do tożsamej argumentacji.

1.1.2.

Zeznania Z. P.

Zeznania świadka Sąd uznał za wiarygodne w części dotyczącej okoliczności niespornych.

1.1.2.

Zeznania G. I. (3)

Zeznania świadka traktujące o sprawowaniu przez oskarżonego właściwej opieki nad psem przed dniem 9 maja 2024 roku (w tym korzystaniem z porad weterynarza) są przekonujące.

1.1.2.

Kopia książeczki zdrowia psa.

Karta informacyjna wizyty.

Dokumenty niekwestionowane do co treści. Dowodzą one faktu przeprowadzenia kontroli stanu zdrowi psa przez lekarza weterynarii w dniu 9 maja 2024 roku. W tym czasie zwierzę było zdrowe; ważyło 3,7 kg.

1.1.4.

1.1.6.

1.1.8.

Protokoły oględzin i dokumentacja fotograficzna

Dokumenty bezwpływowe, wytworzone przez funkcjonariuszy Policji, bądź stanowiące zapis z monitoringu, niekwestionowane co do treści.

1.1.9.

Opinia sądowo – psychiatryczna

Opinia złożona przez biegłych V. Z. i G. P. (2) była jasna, pełna, niesprzeczna i przekonująca, a przy tym w żadnej części niekwestionowana. Wynika z niej, że G. I. (1) nie jest osobą chorą psychicznie ani upośledzoną umysłowo. Jest natomiast uzależniony od alkoholu. W chwili dokonania zarzuconego czynu miał w pełni zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

1.1.10.

Informacja (...)

Dokument urzędowy o niekwestionowanej treści.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.2.1.

1.2.2.

Wyjaśnienia oskarżonego

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której twierdził on, że przez cały czas posiadania psa odpowiednio się o niego troszczył i właściwie go utrzymywał oraz że zwierzę doznało skutkujących jego śmiercią obrażeń ciała na skutek potrącenia przez samochód.

Wyjaśnienia te były bowiem nieracjonalne, niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a przy tym w istotnym zakresie wewnętrznie sprzeczne. W szczególności wskazać trzeba, że wyniki badań zwłok psa wykazały jednoznacznie, że zwierzę miało silną inwazję pcheł oraz wykazywało charakterystyczne objawy niedożywienia, takie jak: skąpa ilość tkanki podskórnej, widocznie zarysowana linia żeber, brak tkanki tłuszczowej w torebkach obu nerek. Z opinii weterynaryjnej biegłego I. W. wynika dalej niezbicie, że inwazja pcheł ma charakter przyżyciowy. Inaczej rzecz ujmując, pasożyty te nie mogły zaatakować już martwego zwierzęcia. Biegły stanowczo dalej twierdził, że u psa w normalnej kondycji (zatem bez cech niedożywienia) zawsze występują tzw. tłuszczowe poduszki nadnerkowe. Pies, którego zwłoki poddane były badaniu, był zaś zupełnie ich pozbawiony. Wyjaśnienia oskarżonego pozostawały zatem w kolizji ze śladami materialnymi na ciele psa. Nie zmienia oceny wiarygodności jego depozycji fakt, że pies – jeszcze w dniu 9 maja 2024 roku – w trakcie wizyty weterynaryjnej, był w dobrym stanie. Jego niedożywienie i zainfekowanie pchłami mogło nastąpić pomiędzy tą datą a dniem 23 maja 2024 roku (na co wskazał także biegły W.). Podobnie nie pozostaje w sprzeczności z powyższą argumentacją fakt, że w czasie zdarzenia pies miał żołądek wypełniony treścią pokarmową. Mógł wszak zostać nakarmiony właśnie tego dnia, a przez kilkanaście poprzednich otrzymywać wyraźnie niedostateczną ilość pokarmu.

Wnioski opinii biegłego lekarza weterynarii pozostawały też w kolizji z wyjaśnieniami G. I. (1) dotyczącymi przebiegu zdarzenia z dnia 23 maja 2024 roku. Biegły rzeczowo i przekonująco wyjaśnił, że stwierdzone u zwierzęcia obrażenia nie mogły powstać na skutek uderzenia go przez nadwozie samochodu. Trudno dalej nie dostrzec, że podany przez oskarżonego mechanizm doznania urazu przez psa w żaden sposób nie tłumaczy jak doszło do złamania kości gnykowej, obrzęku płuc, obecności krwistego, pienistego płynu w świetle oskrzeli głównych, tchawicy i krtani, czyli obrażeń i objawów typowych dla duszenia. Biegły W. jednoznacznie stwierdził, że doznany przez zwierzę uraz głowy spowodował u niego obrażenia skutkujące w zasadzie natychmiastowym zgonem. W tym kontekście relacja oskarżonego o zachowaniu psa po rzekomym potrąceniu przez samochód (zwierzę miało wstać i początkowo dalej iść, po czym dopiero „zablokować się, przestać chodzić i stać”), jawi się jako nieracjonalna i niezgodna z zasadami specjalistycznej wiedzy.

Jego twierdzenia były przy tym niezgodne z zeznaniami świadka S. X.. Stanowczo podał on, że zasłyszeniu przez niego skowytu psa (logiczne jest, że była to reakcja zwierzęcia na bolesny uraz), nie towarzyszył żaden inny dźwięk. W szczególności świadek nie słyszał ani odgłosu hamowania pojazdu, ani też hałasu towarzyszącego uderzeniu jadącego pojazdu w przeszkodę. Zasady doświadczenia życiowego przekonują, że zderzenie się poruszającego się samochodu z nawet niedużą przeszkodą generuje wyraźnie słyszalny huk. Świadek S. X. niczego takiego zaś nie usłyszał. Co znamienne, gdy bezpośrednio po usłyszeniu skowytu psa podszedł do ogrodzenia zobaczył oskarżonego ciągnącego za sobą, leżące na boku zwierzę. Także zatem i z relacją świadka X. wyjaśnień G. I. (1) nie sposób pogodzić.

Wskazać wreszcie trzeba i na treść protokołu oględzin monitoringu zainstalowanego na budynku, w którym mieści się sklep (...). Wprawdzie na zapisie z kamer tego monitoringu nie widać samego oskarżonego i jego zachowania, ale dostrzegalna jest jezdnia ulicy (...) w T., którą G. I. (1) przekraczał w bliskiej odległości od pola widzenia kamer oraz lewa strona wejścia do parku. Znamienne jest, że zarejestrowane przed godziną 22:37:39 (jest to dokładny czas wezwania Policji przez świadka S. X.) pojazdy, poruszają się ze w tym miejscu ze stałą prędkością, nie hamują i nie przyspieszają. Wzgląd na zasady doświadczenia życiowego nakazuje zaś przyjąć, że kierowca samochodu, dostrzegając wbiegające na jezdnię zwierzę raptownie by hamował, nawet jeśli taki manewru obronny okazał się ostatecznie nieskuteczny.

W konsekwencji wyjaśnienia oskarżonego G. I. (1) należało ocenić jako niewiarygodne i stanowiące wyłącznie przejaw przyjętej przez niego linii obrony.

1.2.1.

1.2.2.

Zeznania G. I. (2)

Zeznania świadka wskazujące na sprawowanie przez oskarżonego właściwej opieki nad psem pozostawały w sprzeczności z wynikami badań zwłok tego zwierzęcia i opinią lekarsko – weterynaryjną biegłego I. W.. Świadek, jako osoba najbliższa dla oskarżonego starała się racjonalizować swoje zeznania w sposób dla niego korzystny, popadając przy tym w sprzeczności z własnymi depozycjami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (chociażby odnośnie stanu trzeźwości G. I. (1) w dniu zdarzenia, czy przyjętego przez jej syna sposobu tresury zwierzęcia). G. I. (2) twierdziła przy tym, że już od chwili pojawienia się psa w domu zapowiedziała, że nie będzie się nim zajmować. Trudno zatem uznać za przekonujące jej stanowcze wywody, że pies był zadbany i właściwie odżywiony, skoro w istocie nie miała z nim kontaktu (sama podała, że raczej rzadko spędzała z nim czas). Zauważyć dalej trzeba, że sam fakt, iż oskarżony kupił karmę dla psa nie jest równoznaczny z przekonaniem, że właściwie go nią karmił, zwłaszcza jeśli zważyć, że G. I. (1) jest osobą uzależnioną od alkoholu.

Zeznania G. I. (2) na temat okoliczności śmierci psa oparte były na relacji samego oskarżonego, toteż konsekwentnie do wyrażonej wyżej oceny wiarygodności tej ostatniej, należało też odmówić przymiotu wiarygodności depozycjom świadka.

1.2.1.

1.2.2.

Zeznania Z. P.

Twierdzenia świadka oparte były na jednorazowej obserwacji psa oskarżonego w dniu 23 maja 2024 roku, w domu G. I. (1). Jak już wcześniej podkreślono w dniu zdarzenia pies był nakarmiony, toteż świadek mógł odnieść wrażenie, że jest radosny i nie dostrzegł nic niepokojącego w jego zachowaniu. Świadek podał również, że pies „nadmiernie się nie drapał”. Nie sposób jednak w oparciu o tę wypowiedź uznać, że zwierzę nie było zainfekowane pchłami (co przecież niezbicie wykazało badanie jego zwłok). Z. P. nie krył swego pozytywnego stosunku do oskarżonego, opartego na długotrwałej znajomości i starał się go przedstawić jako osobę łagodną, wręcz dobroduszną, nieskłonną do agresji – nawet w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu zeznania te były obliczone na poprawę sytuacji procesowej oskarżonego i były nieprzekonujące.

1.2.1.

1.2.2.

Zeznania G. I. (3)

Nie były też wiarygodne, w relewantnym dla oceny przedmiotu postepowania zakresie, zeznania świadka G. I. (3). Świadek również jest wieloletnim dobrym znajomym oskarżonego i starał się przedstawić go w możliwie korzystnym świetle. Jego zeznania były jednak dostrzegalnie racjonalizowane i koloryzowane. Nie sposób przy tym w świetle twierdzeń świadka o rzekomej nasilonej troski o psa ze strony oskarżonego wyjaśnić, dlaczego jednak miał on nasiloną inwazję pcheł i charakterystyczne objawy niedożywienia. Zeznania G. I. (3) odnośnie okoliczności śmierci psa oparte zaś były na twierdzeniach oskarżonego, uprzednio już stanowczo zakwestionowanych.

1.2.2.

Protokół oględzin osoby oskarżonego wraz z dokumentacją fotograficzną

Dowody nieprzydatne do poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych.

1.2.2.

Protokół oględzin rzeczy (odzieży oskarżonego) wraz z dokumentacją fotograficzną

Dowody nieprzydatne do poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych

1.2.2.

Protokół oględzin rzeczy

Zapis z monitoringu z wnętrza sklepu położonego przy ulicy (...) w T. nie zawierał żadnych informacji przydatnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie postępowania.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

X

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

I

G. I. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przypisując oskarżonemu G. I. (1) sprawstwo zarzuconego mu przestępstwa, Sąd dokonał modyfikacji jego opisu oraz kwalifikacji prawnej. Zmiana opisu czynu związana była z treścią poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. W szczególności brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony znęcał się nad psem przed dniem 9 maja 2024 roku, skoro w tej dacie był z nim u weterynarza, który ocenił, że pies jest zdrowy i w dobrym stanie. W tej sytuacji należało przyjąć, że stwierdzone w trakcie badań zwłok psa - jego niedożywienie oraz inwazja pasożytów skóry, nastąpiły w okresie nie wcześniej niż od dnia 9 maja 2024 roku do dnia 23 maja 2023 roku. Druga z modyfikacji opisu czynu wynikała z treści opinii biegłego lekarza weterynarii, który podał, że obrażenia ciała psa wskazują na to, że najpierw był on duszony, a następnie zadano mu uderzenie w głowę, przy czym to ostatnie było powodem jego śmierci. Trzecia modyfikacja związana była ze zmianą podstawy prawnej kwalifikacji przypisanego czynu i polegała na wyeliminowaniu stwierdzenia o działaniu oskarżonego ze szczególnym okrucieństwem.

Czyn zarzucony w akcie oskarżenia zakwalifikowany został jako przestępstwo z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt. W ustępie 2 art. 35 powołanej ustawy, sformułowany został typ kwalifikowany przestępstw opisanych w art. 35 ust. 1 i 1a, polegający na działaniu sprawcy ze szczególnym okrucieństwem. Oczywistym jest, że już samo pozbawienie życia zwierzęcia w sposób niedozwolony przez przepisy ustawy o ochronie zwierząt jest działaniem okrutnym. Dlatego typ kwalifikowany musi charakteryzować się istotnie wyższym natężeniem okrucieństwa. Szczególne okrucieństwo dotyczy wyjątkowych cech sposobu działania sprawcy: rażącego, drastycznego, wymyślnego, czy powolnego, przemyślanego eskalowania i przedłużania cierpień zwierzęcia (zob. wyrok SA we Wrocławiu, sygn. II AKa 301/24, opubl. Lex 3840979). Takich cech brak w ustalonym zachowaniu G. I. (1). Zabił on psa zadając mu brutalny cios w głowę twardym, tępym narzędziem. Jednak, jak wynika z opinii biegłego I. W., zgon psa był wskutek tego w zasadzie natychmiastowy i zwierzę nie cierpiało długo i ponad miarę. Oczywiście nie ekskulpuje to w żaden sposób oskarżonego, lecz ma znaczenie dla właściwego zakwalifikowania przypisanego mu czynu (jako przestępstwa z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy) Sąd jednocześnie przyjął, że zachowanie polegające na utrzymywaniu psa bez odpowiedniego pokarmu i zaniedbanie jego higieny realizowało znamiona czynu opisanego w art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt (zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 10 i 19). Obydwa czyny pozostawały w zbiegu realnym (zabicie psa było czynem odrębnym od znęcania się nad nim), czego wyrazem w kwalifikacji prawnej było wskazanie przepisu art. 11 § 2 k.k.

3.3. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. ☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. ☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

G. I. (1)

I

II

III

IV

V

VI

VII

I

Czyn przypisany oskarżonemu cechował się znaczną społeczną szkodliwością. Oskarżony godził w bardzo istotne chronione prawem dobro jakim jest poszanowanie, ochrona i opieka nad zwierzętami, jako istotami żyjącymi, zdolnymi do odczuwania cierpienia. G. I. (1) dobru temu wyrządził najpoważniejszą szkodę, jaką było pozbawienia zwierzęcia życia. Uczynił to przy tym bez racjonalnego i dostrzegalnego powodu. Niewątpliwie decyzja taka miała związek ze stanem nietrzeźwości w jakim się znajdował. Uzależnienie od alkoholu mogło też wpłynąć na uprzednie zaniedbanie psa, którym wcześniej G. I. (1) prawidłowo się zajmował. Oskarżony działał z pełnym rozeznaniem i przy zachowanej zdolności do rozeznania znaczenia swego zachowania i pokierowania swoim postępowaniem.

Jako okoliczności łagodzące Sąd przyjął uprzednią niekaralność sprawcy, stosunkowo krótki okres znęcania i umiarkowany charakter tego działania.

W konsekwencji Sąd wymierzył oskarżonemu surową karę znacznie powyżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego – w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności. Podstawę prawną skazania stanowiły przepisy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. 2023.1580) w zw. z art. 11 § 3 k.k. Zabicie psa stanowiło bowiem czyn poważniejszy i niosący dalej idące konsekwencje niż znęcanie się nad nim, toteż pomimo takiego samego zagrożenia ustawowego przewidzianego w art. 35 ust. 1 i 35 ust. 1a powołanej ustawy, to ten pierwszy winien stanowić podstawę skazania. Kara w takiej wysokości będzie stanowić właściwą odpłatę za wyrządzone kryminalne zło. Nie tylko przy tym zrealizuje cele z zakresu prewencji indywidualnej, ale także będzie odpowiednim sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy tego typu przestępstw ponoszą surową odpowiedzialność karną.

Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd orzekł o warunkowym zawieszeniu wykonania wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności. Przyjmując pozytywną prognozę kryminologiczną wobec oskarżonego Sąd miał na uwadze jego dotychczasową linię życia, brak konfliktów z prawem, ustabilizowany tryb życia. G. I. (1) nie jest sprawcą na tyle zdemoralizowanym, że dla jego uzyskania jego resocjalizacji konieczne będzie izolowanie go od społeczeństwa. Trafność założonej prognozy pozwoli właściwie zweryfikować długi, trzyletni okres próby.

Na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny. Kara ta ma stanowić bezpośrednią dolegliwość związaną z przypisaniem przestępstwa, w sytuacji gdy kara pozbawienia wolności została warunkowo zawieszona. Wysokość jednej stawki dziennej Sąd ustalił na 20 złotych adekwatnie do możliwości finansowych oskarżonego.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres jego zatrzymania od dnia 23 maja 2024 roku od godz. 23.05 do dnia 25 maja 2024 roku do godziny 20.51, przyjmując że w ten sposób wykonał on już 4 stawki dzienne kary grzywny.

Na podstawie art. 35 ust. 3a w zw. z art. 35 ust. 4b ustawy o ochronie zwierząt, w związku ze skazaniem za czyn polegający na znęcaniu się nad zwierzęciem i zabiciu go, Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu posiadania wszelkich zwierząt domowych przez okres 5 lat. G. I. (1) naruszył w sposób najdalej idący powinności związane z poszanowaniem życia utrzymywanego zwierzęcia i troski o jego dobrostan. Nie powinien zatem mieć możliwości posiadania zwierząt domowych przez długi czas, pozwalający mu zrozumieć naganność jego postępowania i przewartościować swoją postawę życiową.

Z uwagi na charakter przypisanego czynu Sąd, na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt orzekł od oskarżonego na rzecz Towarzystwa (...) w Polsce (...) w V. nawiązkę w kwocie 5.000 złotych na cel związany z ochroną zwierząt. Nic nie zrekompensuje utraty życia przez psa zabitego przez G. I. (1), ale wskazana nawiązka pozwoli na podejmowanie działań zmierzających do uchronienia innych zwierząt przed takim losem.

Na podstawie art. 44 § 2 k.k. Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa obroży z linką i szarpakiem, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr(...) pod poz. 1, jako przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa.

5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

G. I. (1)

VIII

Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. Sąd zwrócił oskarżonemu dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...)pod poz. 2 – 4 (czyli elementy jego odzieży) jako zbędne dla dalszego postepowania.

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX, X XI

Sąd, na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził do oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłaty od wymierzonych kar w łącznej kwocie 380 złotych, ustalonej w następujący sposób:

- 180 złotych opłaty od kary pozbawienia wolności (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.)

- 200 złotych opłat od kary grzywny stanowiąca 100% wymierzonej kary łącznej grzywny zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych).

Nadto Sąd zasądził od oskarżonego obowiązek zwrotu części wydatków w kwocie 556,93 złote, stanowiącej równowartość wydatków poniesionych na koszt opinii biegłego lekarza weterynarii I. W..

Oskarżony został uznany winnym popełnienia zarzuconego mu czynu. Winien zatem ponieść przynajmniej część kosztów z tym związanych, zwłaszcza zaś kosztów opinii, która w istotny sposób przyczyniła się do poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych.

Z uwagi na znaczącą łączną wysokość nałożonych na oskarżonego obciążeń finansowych i wartość jego dochodu, Sąd zwolnił go, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. od obowiązku ponoszenia pozostałych kosztów sądowych.

W tej sytuacji, to od Skarbu Państwa Sąd zasądził wynagrodzenie należne adw. W. E. za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu. Zasada jego przyznania i wysokość (określona została na kwotę 2.066,40 złotych), wynikają z treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1058 ze zm.) w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z§ 20 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763 ).

6. 1Podpis

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 29 kwietnia 2026 roku

Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon-Domagała

Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Banaszek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jędrzejowie Ryszarda Łabądzia

po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 roku

sprawy G. I. (1) ur. (...) w T., syna A. i G. oskarżonego o przestępstwo z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy o ochronie zwierząt

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie

z dnia 17 września 2025 rokusygn. akt II K 525/24

I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. E. kwotę 1033,20 (jeden tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oskarżonemu G. I. (1) w postępowaniu odwoławczym;

III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze.

SSO Aleksandra Babilon-Domagała