descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Sygn. akt II K 51/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może

ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343,

art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie

o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji

zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie

przypisano)

1.

2.

R. P. (1)

D. K.

w dniu 7 marca 2024 r. w miejscowości B., gm. P., na terenie jeziora W., działając wspólnie i w porozumieniu z D. K. nie będąc uprawnionym dokonał połowu ryb przy użyciu sznura wielohakowego pozyskując w ten sposób 4 szt. szczupaka – tarlaka w okresie ochronnym, powodując łączne straty o wartości 373,14 zł na szkodę (...)w T.,

tj. o czyn z art. 27c ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz.U. z 2022 roku, poz. 883)

w dniu 7 marca 2024 r. w miejscowości B., gm. P., na terenie jeziora W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. P. (1) nie będąc uprawnionym dokonał połowu ryb przy użyciu sznura wielohakowego pozyskując w ten sposób 4 szt. szczupaka – tarlaka w okresie ochronnym, powodując łączne straty o wartości 373,14 zł na szkodę (...)w T.,

tj. o czyn z art. 27c ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz.U. z 2022 roku, poz. 883)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 05 marca 2024 roku R. P. (1) wraz z kolegą D. K. wyrzucili do jeziora W. w miejscowości O. sznur wielohakowy z przymocowaną do niego przynętą w celu połowu ryb. 07 marca 2024 roku wyżej wymienieni udali się ponownie do miejscowości O. nad brzeg jeziora W. celem wyciągnięcia sznura z wody. R. P. (1) i D. K. wyciągnęli sznur, na który złowiły się 4 samice szczupaka – tarlaka.

Podczas gdy R. P. (1) kładł martwe już ryby obok samochodu marki A. (...) o nr rej. (...), którym obaj sprawcy przybyli na miejsce, a D. K. zajmował się zwijaniem sznura wielohakowego za pomocą wkrętarki, zostali zauważeni przez patrol funkcjonariuszy Policji asp. M. W. i asp. A. W. oraz funkcjonariusza Społecznej Straży Rybackiej J. J.. Na ich widok D. K. wyrzucił trzymaną przez siebie wkrętarkę w trzciny. Przy pojeździe stała czarna skrzynia, w której znajdowały się przedmioty służące do połowu ryb.

W/w zostali zatrzymani. Podczas zatrzymania R. P. (2) był ubrany w wodery kolory zielonego marki P..

Okres ochronny połowu szczupaka trwa od 01 stycznia do 30 kwietnia każdego roku.

Sznur wielohakowy jest rybackim narzędziem połowowym.

Łączna masa złowionych przez R. P. (1) i D. K. ryb to 10,80 kg, a ich wartość 373,14 zł.

R. P. (2) i D. K. nie mają uprawnień do rybactwa ani osobami poławiającymi na jego rzecz.

R. P. (1) posiada kartę wędkarską.

wyjaśnienia oskarżonego R. P. (1) w części

wyjaśnienia oskarżonego D. K. w części

zeznania świadka J. J.

pokwitowanie z 07 marca 2024 roku

pokwitowanie przyjęcia ryb do magazynu z 08 marca 2024 roku

dokumentacja fotograficzna

pismo (...) w T.

protokół przeszukani pojazdu A. (...) o nr rejestracyjnym (...)

protokół oględzin miejsca zdarzenia

k. 27, 71, 00:10:03-00:27:07 na k. 144 - 145,

k. 33, 74v-75, 00:27:07-00:40:23 na k. 145 - 146,

k. 4, 67v 00:44:33-01:04:47 na k. 146v - 148

k. 13

k. 41

k. 42 - 53

k. 61

k. 9-10

k. 11-12

2. R. P. (1) posiada polskie obywatelstwo, urodził się w (...) roku. Legitymuje się wykształceniem średnim, z zawodu jest sprzedawcą, lecz pracuje jako monter oraz prowadzi dodatkowo gospodarstwo rolne, z tego tytułu uzyskuje łączny dochód w wysokości 3200 zł netto miesięcznie. Jest kawalerem, nie ma dzieci, posiada majątek nieruchomy w postaci gospodarstwa rolnego wraz z gruntami rolnymi i zabudowaniami o powierzchni 10 ha, samochód osobowy marki A. (...) o wartości 50 tysięcy złotych. Nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie leczył się psychiatrycznie i aktualnie również się nie leczy. Nie był uprzednio karany.

dane osobowe podane w trakcie rozprawy

Informacja z (...)

dane o podejrzanym

00:04:02-00:06:14 na k. 143v

k. 141, 78

k. 72

3. D. K. posiada polskie obywatelstwo, urodził się w (...) roku. Legitymuje się wykształceniem podstawowym, nie ma wyuczonego zawodu. Pracował dorywczo jako budowlaniec, z tego tytułu uzyskiwał dochód w wysokości 3500 zł netto miesięcznie, jest to jego jedyne źródło utrzymania. Jest kawalerem, ma dziecko w wieku 3 lat, które jest na jego utrzymaniu. Nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego. Nie leczył się psychiatrycznie i nie leczy. Nie był uprzednio karany.

dane osobowe podane w trakcie rozprawy

Informacja z (...)

dane o podejrzanym

00:06:14-00:07:55 na k. 143v - 144

k. 77, 140

k. 76

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie

przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego R. P. (1)

w części

R. P. (1) w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Przed Sądem oskarżony podtrzymał uprzednio złożone wyjaśnienia i ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w części zgodnej z ustalonym stanem faktycznym. W tym zakresie wyjaśnienia R. P. (1) były logiczne, spójne, konsekwentne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny, zwłaszcza z zeznaniami świadka J. J. oraz dowodami z dokumentów, jak również z wyjaśnieniami D. K. w części uznanej za wiarygodną.

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego D. K. w części

D. K. w trakcie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Na wiarę zasługują wyjaśnienia oskarżonego w tej części, gdyż znajdują potwierdzenie nie tylko w wyjaśnieniach R. P. (1) ale również w zeznaniach świadka J. J. i dowodach z dokumentów.

Przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i również złożył wyjaśnienia, w których potwierdził, iż w dniu wskazanym w akcie oskarżenia wraz R. P. (2) dokonał przy użyciu sznura wielohakowego połowu czterech sztuk ryb szczupaka. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego były również zgodne z powyżej powołanymi dowodami, dlatego Sąd uznała je za wiarygodne.

1.1.1

zeznania świadka J. J.

Świadek jest funkcjonariuszem (...). Brał udział w interwencji w związku z nielegalnym połowem ryb dokonanym przez oskarżonych. Potwierdził, ze oskarżeni do połowu ryb użyli sznura wielohakowego i w ten sposób pozyskali cztery sztuki szczupaka.

Sąd uznał jego zeznania za w pełni wiarygodne, ponieważ były one logiczne, spójne i konsekwentne korelowały nie tylko z wyjaśnieniami oskarżonych, ale również z dowodami nieosobowymi. Świadek jest osobą obcą dla oskarżonych, bezstronną, a Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość prawdziwość jego relacji. Nie miał on żadnego interesu w wywieraniu wpływu na kształt wydanego przez Sąd określonego rozstrzygnięcia.

1.1.2 – 1.1.3

1.1.2 – 1.1.3

1.1.2 – 1.1.3

1.1.1

1.1.1

1.1.1

dane osobowe podane w trakcie rozprawy

Informacja z (...)

dane o podejrzanych

pokwitowanie

dokumentacja fotograficzna

pismo (...) w T.

Dokumenty te nie budziły żadnych wątpliwości co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Treści w nich zawarte korespondowały z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dowodami.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt

1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia oskarżonego R. P. (1) w części

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na rozprawie w części, w której twierdził, że jego zamiarem nie był połów szczupaka. Po pierwsze należy wskazać, iż w toku postępowania przygotowawczego złożył odmienne w tym zakresie wyjaśnienia. Po drugie z zasad doświadczenia życiowego wynika, że właśnie ten gatunek ryb jest przede wszystkim poławiany na tzw. „żywca". Ponadto w ocenie Sądu zmiana wyjaśnień była związana wyłącznie z przyjętą przez oskarżonego linią obrony, mającą na celu umniejszenie swoje winy oraz zakresu odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. W tym miejscu należy podkreślić, iż to jakiego gatunku ryb połowu dokonał oskarżony przy użyciu narzędzi połowowych, nie ma wpływu na uznanie go winnym popełnienia czyny z art. 27c ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym. Przestępstwo to ma charakter formalny. Tym samym znamiona czynności wykonawczej zrealizowane zostają już z chwilą przystąpienia do połowu ryb, choćby sprawca niczego jeszcze nie złowił.

wyjaśnienia oskarżonego D. K. w części

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym przed Sądem, w części, w której wyjaśnił, że nie był świadomy nielegalności połowu ryb w okresie ochronnym oraz że nie wiedział, że do legalnego połowu ryb potrzebna jest karta wędkarska oraz pozwolenie, jak również co do tego, że nie wiedział, że metoda połowu ryb „na sznurek” jest niedozwolona.

Sąd uznał jego zeznania w tym zakresie za nielogiczne, niekonsekwentne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego.

Po pierwsze należy wskazać, iż oskarżony w toku postępowania przygotowawczego wyjaśniał odmiennie, wskazał że wiedział o bezprawności swojego działania, dokonanego wspólnie z R. P. (1). Dopiero przed Sądem na rozprawie zmienił w tym zakresie wyjaśnienia.

Po drugie wiedza odnośnie zasad połowu ryb, niedopuszczalności połowu ryb w okresie ochronnym jest wiedzą powszechną. Oskarżony jest osobą dorosłą, w momencie popełnienia czynu miał ukończone 21 lat i w ocenie Sądu jego poziom wiedzy ogólnej pozwala na przyjęcie, że był w pełni świadomy bezprawności swojego zachowania, mimo nie posiadania karty wędkarskiej ani wykształcenia związanego z rybołówstwem. Ponadto D. K. dokonał czynu wspólnie z R. P. (1), który posiadał kartę wędkarską i był w pełni świadomy, iż połów ryb w okresie ochronnym oraz metodą „na sznurek” jest zabroniony. Jako, że oskarżeni znali się i byli kolegami, z pewnością D. K. otrzymał od R. P. (1) wiedzę w tym zakresie przed popełnieniem przedmiotowego czynu.

Wyjaśnienia oskarżonego we wskazanym powyżej zakresie są wyrazem przyjętej przez niego linii obrony, mającej na celu umniejszeniu jego winy i zakresu odpowiedzialności.

PROTOKÓŁ

przeszukania osoby R. P. (1)

protokół przeszukania osoby D. K.

protokół przeszukania mieszkania R. P. (1)

protokół przeszukania mieszkania D. K.

Dokumenty te są nie przydatne dla ustalenia stanu faktycznego, nie zawierają informacji mających znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Oskarżony

3.1.Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.2.Podstawa prawna

skazania albo warunkowego

umorzenia postępowania

niezgodna z zarzutem

R. P. (1)

D. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym – dalej „u.r.ś.” (t.j. Dz.U. z 2022 roku, poz. 883), kto nie będąc uprawnionym do rybactwa albo osobą poławiającą na jego rzecz, poławia ryby rybackimi narzędziami lub urządzeniami połowowymi, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Przedmiotem ochrony art. 27c ustawy o rybactwie śródlądowym jest racjonalna gospodarka zasobami ryb i innych zwierząt żyjących w wodzie, a także ochrona niektórych gatunków zwierząt wodnych. Jak wskazuje sam ustawodawca w art. 2a u.r.ś., ochronę i odbudowę zasobów ryb w wodach, z wyjątkiem gatunków ryb, które są objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, zapewnia się przez racjonalne gospodarowanie zasobami, w tym podejmowanie działań służących utrzymaniu, odtworzeniu lub przywróceniu właściwego stanu tych zasobów i relacji przyrodniczych między poszczególnymi ich elementami, zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Ponadto w art. 6 ust. 2 u.r.ś. wskazano, że racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa.

Tym samym jako przedmiot ochrony można wskazać zasadę zrównoważonego rozwoju, która zakotwiczona jest w art. 5 Konstytucji RP. W zakresie, w jakim przepis art. 27c u.r.ś. odnosi się do zjawiska kłusownictwa, ochronie podlega też prawo uprawnionego do rybactwa do pozyskiwania ryb i innych organizmów wodnych, które stanowią pożytki z wody (Michalska-Warias Aneta, Komentarz do ustawy o rybactwie śródlądowym, [w:] Pozakodeksowe przestępstwa przeciwko zasobom przyrody i środowisku. Komentarz, WKP 2017, LEX).

Czyn opisany w art. 27c ust 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym polega na poławianiu ryb, nie będąc uprawianym do rybactwa lub osobą poławiająca na jego rzecz, rybackimi narzędziami lub urządzeniami połowowymi, potocznie zachowanie takie nazywa się kłusownictwem rybackim.

Uprawnionym do rybactwa jest: władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych lub płynących; właściciel lub posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy Prawo wodne; właściciel lub posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb; organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej. W odniesieniu do niniejszego postępowania, uprawnionym do rybactwa był (...)w T. jako wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego na jeziorze W..

Narzędzia i urządzenia powinny być rozumiane zgodnie ze znaczeniem nadanym im w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 listopada 2001 roku w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku, poz. 2003). Zgodnie z § 9 ust. 1 tego aktu prawnego rybackimi narzędziami połowowymi są narzędzia: 1) ciągnione: niewody, przywłoki, włoki, tuki, dragi, 2) stawne: wontony, słępy, drygawice, żaki, mieroże, kozaki, więcierze, wiersze, raczniki, przegrody, przestawy, 3) elektryczne, a także ich części, służące do połowu ryb przy pomocy prądu elektrycznego, 4) pozostałe: spławnice, cedzaki, sznury, rzutki, podrywki, pęczki oraz inne narzędzia służące do połowu ryb pod lodem (Michalska-Warias Aneta, Komentarz do ustawy o rybactwie śródlądowym, [w:] Pozakodeksowe przestępstwa przeciwko zasobom przyrody i środowisku. Komentarz, WKP 2017, LEX). Znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym mogą zostać wypełnione jedynie poprzez połów ryb narzędziami rybackimi wymienionymi powyżej, nie zaś za pomocą innych urządzeń lub narzędzi.

Oskarżeni niewątpliwie swoim zachowaniem wypełnili znamiona występku z art. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym. R. P. (1) i D. K. nie byli uprawnieni do rybactwa, ani nie byli osobami poławiającymi na rzecz uprawnionego, a połowu ryb dokonywali za pomocą sznura wielohakowego. Sznur jest narzędziem rybackim w rozumieniu rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 listopada 2001 roku w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie, zatem oskarżonym można niewątpliwie przypisać sprawstwo w odniesieniu do popełnionego przez nich występku. Czynu tego dopuścili się w okresie ochronnym, pomimo iż byli tego w pełni świadomi. Oskarżeni sami przyznali, że celem ich działania był połów ryb oraz mieli świadomość, iż czynią to w sposób bezprawny. Metoda, którą się posłużyli, jest zarezerwowana dla rybaków posiadających odpowiednie zezwolenie. Oskarżeni w momencie popełnienia czynu nie posiadali takich uprawnień. Co prawda R. P. (1) posiadał kartę wędkarską, jednakże nie jest to dokument uprawniający do rybactwa.

Niewątpliwie zatem należy uznać, iż oskarżeni dopuścili się popełnienia przestępstwa umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Wina oskarżonych nie budziła wątpliwości, gdyż zdecydowali się on na zachowanie niezgodne z prawem, chociaż mieli inną możliwość, gdyż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mogli działać zgodnie z normą prawną, a jednocześnie nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające winę.

Odnosząc się do wysokości powstałej w wyniku działania oskarżonych szkody, Sąd uznał, iż łączna wartość szkody wyniosła 373,14 zł, tj. równowartość przywłaszczonych ryb.

W prawie karnym szkodę stanowi równowartość rzeczywistej szkody wynikłej bezpośrednio z przestępstwa, i nie jest dopuszczalne uwzględnienie przy ustalaniu jej wysokości tych składników i elementów szkody, które wynikły z następstw czynu, przy czym szkodę stanowi jedynie to co jest objęte zamiarem sprawcy (por. wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy z dnia 21 września 2015 r., VIII Ka 298/15, L.). W niniejszej sprawie zamiarem sprawców był zaś niewątpliwie połów ryb w prawnie zabroniony sposób w celu ich przywłaszczenia, brak jest podstaw do ustalenia, że nosili się z zamiarem wyrządzenia strat środowiskowych związanych z pozyskiwaniem narybku. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd przyjął, że w wyniku działania oskarżonych doszło do wyrządzenia szkody w wysokości równowartości przywłaszczonych ryb. Z wyliczeń przedstawionych przez pokrzywdzonego – uprawnionego do rybactwa wynika, iż wartość zatrzymanych ryb wyniosła łącznie 373,14 zł i taką kwotę Sąd przyjął jako kwotę rzeczywiście powstałej szkody, istniejącej w chwili orzekania. Kwota ta stanowiła następnie podstawę do obliczenia nawiązki.

W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność oraz winę, a zatem oskarżonym zasadnie można było przypisać sprawstwo zarzucanego im czynu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał R. P. (1) i D. K. za winnych popełnienia czynu z art. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 883).

3.3.Warunkowe umorzenie

postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4.Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5.Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE

I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt

rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku

odnoszący się

do przypisanego

czynu

Przytoczyć okoliczności

R. P. (1)

D. K.

4,5,6

- wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Sąd przy wymiarze kary kierował się przede wszystkim motywacją sprawcy oraz sposobem jego zachowania, ukierunkowanego na pozyskanie dobra materialnego w nielegalny sposób, niewymagający ponoszenia żadnych kosztów. Wobec powyższego nadrzędnym celem orzeczonej kary jest cel zapobiegawczy oraz w zakresie społecznego oddziaływania na oskarżonego, tak aby nie popełnił on podobnego przestępstwa w przyszłości.

- w ocenie Sądu orzeczona kara 8 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować wobec R. P. (1),

- kara ograniczenia wolności w orzeczonym wymiarze spełni cele dla niej przewidziane i wdroży oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. W ocenie Sądu wysokość wymierzonej kary jest zasadna i adekwatna do całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie i odpowiada wymogom prewencji ogólnej, spełniając potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

- oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny, w szczególności z uwagi na charakter dóbr, przeciwko którym przypisane oskarżonemu przestępstwo było skierowane - racjonalna gospodarka zasobami ryb i innych zwierząt żyjących w wodzie, a także ochrona niektórych gatunków ryb. Na uwadze należy mieć okoliczności czynu, fakt, że oskarżony wraz z D. K. za właściwe uznał poławianie ryb w sposób zabroniony, pokątnie, celem ich pozyskania na własny użytek.

- jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego,

- jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt, że oskarżony będąc wędkarzem (posiadał kartę wędkarską), pomimo znajomości zasad dokonał połowu ryb w prawnie zabroniony sposób, przy tym wspólnie i w porozumieniu z inną osobą,

- w ocenie Sądu kara w orzeczonym wymiarze jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego, uzmysławiająca oskarżonemu naganność oraz niedopuszczalność podobnych zachowań w przyszłości,

Sąd na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązał oskarżonego do wykonywania pracy zarobkowej, aby wzmocnić prewencyjna rolę orzeczonej wobec oskarżonego kary;

na podstawie art. 27c ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości na okres 3 miesięcy, na jego koszt. W ocenie Sądu adekwatnym miejscem dla tej czynności jest strona internetowa (...) w T. oraz (...) tut. Sądu.

Orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 27c ust. 1 powyższej ustawy było obligatoryjne.

Zgodnie z art. 27c ust. 3 w razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, sąd dodatkowo orzeka, odpowiednio wymienione cztery środki karne. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „sąd dodatkowo orzeka, odpowiednio” wskazuje, że obligatoryjność tych środków nie jest bezwzględna w odniesieniu do każdego z wymienionych w art. 27c ust. 1 przestępstw i oznacza, że sąd nie ma obowiązku orzekania wszystkich czterech środków łącznie (por. wyrok SN z 21 marca 2013 roku). W niniejszej sprawie z uwagi na sposób popełnienia przestępstwa, motywację oskarżonego R. P. (2), zakres naruszonych obowiązków i mając na uwadze osiągnięcie celu jakim jest właściwa represja karna zasadne było orzeczenie wobec oskarżonego środków karnych w postaci nawiązki, przepadku przedmiotów i przekazania do depozytu kart wędkarskiej

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym Sąd orzekł wobec oskarżonego R. P. (1) nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego (...) w T. w wysokości 2000 zł.

Nawiązkę orzeka się w wysokości nie mniejszej od pięciokrotności i nie większej niż dwudziestokrotność wartości przywłaszczonych ryb, a zatem w niniejszej sprawie od 1865,70 zł do 7462,80 zł.

Zdaniem Sądu wysokość zasądzonej nawiązki jest adekwatna do postawy oskarżonego, sposobu popełnienia przestępstwa oraz ilości złowionych ryb.

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym Sąd orzekł wobec oskarżonego R. P. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci przedmiotów – narzędzi połowowych, które - służyły bezpośrednio do popełnienia przestępstwa.

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym Sąd orzekł wobec oskarżonego R. P. (1) środek karny w postaci przekazania do depozytu sądowego na okres 12 miesięcy karty wędkarskiej z zastrzeżeniem, że zwrot karty nastąpi po złożeniu przez oskarżonego ponownego egzaminu z wynikiem pozytywnym.

Mając na uwadze, że oskarżony w momencie popełnienia czynu był wędkarzem - posiadaczem karty wędkarskiej, a pomimo to dopuścił się przestępstwa tzw. „kłusownictwa rybackiego” i to w okresie ochronnym poławianej ryby zasadne było pozbawienie go na okres 12 miesięcy możliwości łowienia w wodach śródlądowych w Polsce.

- wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Sąd przy wymiarze kary kierował się przede wszystkim motywacją sprawcy oraz sposobem jego zachowania, ukierunkowanego na pozyskanie dobra materialnego w nielegalny sposób, niewymagający ponoszenia żadnych kosztów. Wobec powyższego nadrzędnym celem orzeczonej kary jest cel zapobiegawczy oraz w zakresie społecznego oddziaływania na oskarżonego, tak aby nie popełnił on podobnego przestępstwa w przyszłości.

- w ocenie Sądu orzeczona kara 6 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można było zastosować wobec D. K.,

- kara ograniczenia wolności w orzeczonym wymiarze spełni cele dla niej przewidziane i wdroży oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. W ocenie Sądu wysokość wymierzonej kary jest zasadna i adekwatna do całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie i odpowiada wymogom prewencji ogólnej, spełniając potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

- oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 115 § 2 kk. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny, w szczególności z uwagi na charakter dóbr, przeciwko którym przypisane oskarżonemu przestępstwo było skierowane - racjonalna gospodarka zasobami ryb i innych zwierząt żyjących w wodzie, a także ochrona niektórych gatunków ryb. Na uwadze należy mieć okoliczności czynu, fakt, że oskarżony wraz z R. P. (1) za właściwe uznał poławianie ryb w sposób zabroniony, pokątnie, celem ich pozyskania na własny użytek.

- jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego,

- w ocenie Sądu kara w orzeczonym wymiarze jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego, uzmysławiająca oskarżonemu naganność oraz niedopuszczalność podobnych zachowań w przyszłości,

Sąd na podstawie art. 34 § 3 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 4 kk zobowiązał oskarżonego D. K. do wykonywania pracy zarobkowej, aby wzmocnić prewencyjna rolę orzeczonej wobec oskarżonego kary;

na podstawie art. 27c ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości na okres 3 miesięcy, na jego koszt. W ocenie Sądu adekwatnym miejscem dla tej czynności jest strona internetowa (...) w T. oraz (...) tut. Sądu.

Orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 27c ust. 1 powyższej ustawy było obligatoryjne.

na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym Sąd orzekł wobec oskarżonego D. K. na rzecz pokrzywdzonego (...)w T. w wysokości 2000 zł.

Nawiązkę orzeka się w wysokości nie mniejszej od pięciokrotności i nie większej niż dwudziestokrotność wartości przywłaszczonych ryb, a zatem w niniejszej sprawie od 1865,70 zł do 7462,80 zł.

Zdaniem Sądu wysokość zasądzonej nawiązki jest adekwatna do postawy oskarżonego, sposobu popełnienia przestępstwa oraz ilości złowionych ryb.

Orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 27c ust. 1 powyższej ustawy było obligatoryjne.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt

rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku

odnoszący się

do przypisanego

czynu

Przytoczyć okoliczności

R. P. (1)

D. K.

R. P. (1)

oskarżeni byli zatrzymani w sprawie, wobec czego, na podstawie art. 63 § 1 kk, okres ten należy zaliczyć im na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności

na podstawie art. 230 § 2 kpk Sąd nakazał zwrócić oskarżonemu dowody rzeczowe wskazane w pkt 13 a - c sentencji wyroku - wobec ich nieprzydatności dla niniejszego postępowania

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował

określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez

stronę

7. KOSZTY PROCESU

Punkt

rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Sąd zasądził od oskarżonych R. P. (1) i D. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty po 470,60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według stawek wyszczególnionych w § 11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 roku, poz. 1935) w łącznej kwocie 840 złotych, to jest po 420 złotych od każdego z oskarżonych oraz zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 12 sierpnia 2024 roku w łącznej kwocie 101,20 zł, to jest 50,60 złotych od każdego z oskarżonych.

Zgodnie z art. 627 kpk od skazanego w sprawie z oskarżenia publicznego sąd zasądza na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrot rzeczywiście poniesionych wydatków, które jednak muszą się mieścić w granicy przewidzianej w stawkach dla takich wydatków, a więc w przedziale między stawką minimalną, a maksymalną określoną przepisami Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 z dnia 2023.09.22) Oprócz zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego oskarżycielowi posiłkowemu przysługuje także od skazanego zwrot innych uzasadnionych wydatków przez niego poniesionych, np. zwrot kosztów przejazdu do sądu. Zgodnie zaś z dyspozycją przepisu art. 633 kpk koszty procesu przypadające od kilku oskarżonych sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności mając na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich. Zatem brak było podstaw prawnych do uwzględnienia żądań pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, aby tytułem wspomnianych wydatków zasądzić od każdego oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty po 840 złotych. W sytuacji, gdy pełnomocnik reprezentuje kilka osób pobiera opłatę od każdej z nich, reguła ta nie ma jednak zastosowania wobec obowiązku oskarżonych do zwrotu wydatków oskarżycielowi posiłkowemu, które to wydatki dzieli się pomiędzy wszystkich oskarżonych zobowiązując do ich do zwrotu (pod warunkiem, że nie przekraczają sześciokrotności stawki minimalnej - por. wyrok SA w Krakowie z 25.09.2012 r., II AKa 133/12, KZS 2012/10, poz. 35). W niniejszej sprawie oskarżyciel posiłkowy nie wykazał, aby poniósł koszty zastępstwa procesowego w wyższej kwocie niż stawka minimalna.

Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego R. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 180 złotych opłaty oraz obciążył go połową kosztów postępowania w wysokości 40 złotych.

Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego D. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 120 złotych opłaty oraz obciążył go połową kosztów postępowania w wysokości 40 złotych.

8. PODPIS