descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 258/17

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 03 lipca 2017 roku

Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSR Jan Steraniec

Protokolant: st. sekr. sąd. Aneta Sawlewicz-Szydlik

Uzasadnienie

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Oskarżony J. S. jest 33 letnim (...), utrzymuje się z wykonywania prac dorywczych, nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 12 września 2007 roku w sprawie VII K 852/07 „p” J. S. skazany został za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., polegające na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości, na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności i roczny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 21 grudnia 2012 roku w sprawie II K 320/12 „p” J. S. skazany został za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., polegające na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości, na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i dwuletni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

W dniu 21 stycznia 2017 roku około godziny 2:30 w nocy oskarżony przyjechał ze znajomymi swoim samochodem marki F. (...) o nr rej. (...), kierowanym przez nieustaloną osobę, na teren stacji paliw (...) przy ul. (...) w S.. Osoby które przyjechały razem z J. S. po chwili oddaliły się, natomiast oskarżony, będący pod wpływem alkoholu, wszedł do budynku stacji i zakupił piwo, a następnie udał się do swojego samochodu i usiadł na miejscu kierowcy. Oskarżony swoim zachowaniem zwrócił na siebie uwagę znajdujących się w tym czasie na terenie stacji ratowników medycznych – P. W. i S. B.. Wymienieni spostrzegli, że J. S. znajduje się pod wpływem alkoholu, porusza się chwiejnym korkiem, w ręku trzyma piwo i siada na miejscu kierowcy. S. B. podszedł do samochodu oskarżonego i kazał mu oddać kluczyki, co też J. S. uczynił. P. W. zawiadomili telefonicznie o zaistniałej sytuacji dyżurnego KPP w S.. Przybyli na miejsce funkcjonariusze KPP w S. T. C. i A. W. spostrzegli, że J. S. siedzi na fotelu kierowcy samochodu marki F. (...) i spożywa piwo. Oskarżony stwierdził, że czeka na kierowcę, następnie wyłączył silnik, zamknął pojazd i zadeklarował, że idzie do hotelu. Funkcjonariusze nie stwierdzili naruszenia prawa, sporządzili notatkę z interwencji. Oskarżony J. S. zadzwonił do siostry A. O., powiedział jej, że jest „wypity” i prosił ją by po niego przyjechała. Następnie około godz. 6:20 na ulicy (...) w S. wyżej wymieniani policjanci spostrzegli jadący na parkingu stacji paliw od budynku stacji do narożnika parkingu samochód marki F. (...) kierowany przez oskarżonego J. S.. W momencie gdy policjanci podeszli do samochodu oskarżony przesiadł się na miejsce pasażera. Policjanci zatrzymali J. S. i przewieźli go do KPP w S., gdzie został on poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie wykazało, że znajdował się on w stanie nietrzeźwości posiadając 0,45 mg/l oraz 0,47 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Powyższe fakty Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

- częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. S. k. 96v, 30;

- zeznania świadków : P. W. k. 97, 58, S. B. k. 97-97v, 59, T. C. k. 97v, 15-16, A. W. k. 97v, 18-19, P. M. k. 98, 61-62, A. O. k. 98, 71-72

- dokumenty: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 2, dane o karalności k. 20-22, informacja ze Starostwa Powiatowego w O. k. 25, odpis wyroku II K 320/12 k. 26, odpis wyroku VII K 852/07 „p” k. 27, raport historii działania k. 35-44, protokół oględzin rejestratora KPP S. k. 80-81, protokół zatrzymania J. S. k. 83.

Oskarżony J. S. wyjaśnieniach złożonych w dochodzeniu nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że tego dnia nie kierował swoim samochodem marki F. (...) o nr rej. (...). Na stacji paliw gdzie zatrzymali go policjanci siedział w samochodzie i czekał na siostrę A. O., która dotarła na miejsce po jego zatrzymaniu. Jego samochód przemieścił się bo przepchnął go około 4 metry. Samochód przepchnął ponieważ według niego źle stał. Nadto oskarżony podał, że silnika w ogóle nie włączał (wyjaśnienia oskarżonego k. 30).

Na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że nie kierował samochodem, wcześniej kierował K. G., który przebywa obecnie w A. (...). Oskarżony przepchnął samochód w bezpieczne miejsce, co policjanci powinni byli widzieć. Dzwonił do siostry by przyjechała na CPN ale ona nie wiedziała na który.

(wyjaśnienia oskarżonego k. 96v).

Sąd zważył co następuje

Wyjaśnieniom oskarżonego J. S., w części w której podał, że w dniu 21 stycznia 2017 r. nie kierował swoim samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) a samochód ten został przez niego jedyni przepchnięty Sąd nie dał wiary, oceniając je jako kłamliwe, stanowiące jedynie wyraz zaprzeczania przez niego faktom. Na wiarę zasługiwała jedynie ta ich w część, w której wskazał, że na stację paliw (...) na ul. (...) w S. przyjechał ze znajomymi i dzwonił w tym dniu do swojej siostry A. O..

Oskarżony dążył do wykazania, że przyjechał na stację paliw samochodem F. (...) kierowanym przez znajomego - K. G., a następnie, po pewnym czasie, oskarżony przepchnął ten samochód. Zauważenia wymaga, iż Sąd nie neguje tego, że oskarżony przyjechał na stację paliw z innymi osobami oraz tego, że osobą kierującą tym pojazdem mógł być wskazany przez oskarżonego K. G.. Brak w sprawie jakichkolwiek jednoznacznych dowodów wskazujących na to, że to oskarżony kierował swoim samochodem w momencie przyjazdu na stację około godziny 2:30 w nocy 21 stycznia 2017 r.

W ocenie Sądu za całkowicie niewiarygodne należy uznać natomiast wyjaśnienia oskarżonego w ich najistotniejszej części tj. odnośnie tego, że przed zatrzymaniem przez funkcjonariuszy Policji nie kierował swoim samochodem a jedynie przepchnął pojazd. Zauważenia wymaga, że wyjaśnienia oskarżonego są nielogiczne, bowiem twierdzi on, że przepchnął pojazd w bezpieczne miejsce a jednocześnie wskazał, że wcześniej dał taksówkarzowi 10 zł by przejechał tym samochodem w inne miejsce.

Wyjaśnieniom oskarżonego w tej części przeczą zeznania świadków T. C. i A. W., osób obcych, wykonujących czynności służbowe, niezainteresowanych w bezpodstawnym pomawianiu oskarżonego. Świadkowie ci po otrzymaniu zgłoszenia skierowani zostali na miejsce przez dyżurnego KPP S. i nie stwierdzili by oskarżony naruszył prawo. Następnie, kilka godzin później, obaj świadkowie spostrzegli, że pojazd F. (...) należący do oskarżonego jest w ruchu i przemieszcza się na parkingu stacji paliw - od budynku stacji do narożnika parkingu. Obaj świadkowie wskazali, że kierującym był oskarżony J. S., a w momencie interwencji silnik pojazdu był uruchomiony. Świadek T. C. jednoznacznie stwierdził, że nieprawdą jest, iż oskarżony w momencie interwencji nie kierował pojazdem lecz go pchał (k. 15v), natomiast świadek A. W. podał, że samochód oskarżonego cały czas był w polu widzenia funkcjonariuszy, teren stacji był oświetlony i nie było żadnych wątpliwości co do tego, że kierującym pojazdem jest oskarżony J. S. (k. 18v).

Zeznania obu wyżej wymienionych świadków, którzy nie pozostają w konflikcie z oskarżonym, wzajemnie się uzupełniają i zasługują na wiarę.

Z zeznań świadków P. W., S. B., P. M. i A. O. wynika, że oskarżony w dniu zdarzenia był pod wpływem alkoholu, na co jednoznacznie wskazywało jego zachowanie, przy czym siostra oskarżonego podała, że sam J. S. w rozmowie telefonicznej przyznał że jest „wypity”. Nadto z zeznań P. M. wynika, że przyjechał on na stację paliw z innymi osobami, które po chwili oddaliły się. Zeznania tych świadków nie dotyczą momentu w którym oskarżony kierował samochodem w związku z czym nie wymagają szerszego odniesienia się, jakkolwiek zauważenia wymaga, że zachowanie J. S. w czasie gdy obserwowali go P. W. i S. B. mogło wskazywać, że ma on zamiar odjechać ze stacji, natomiast relacja podana przez siostrę J. S. nie stanowi dowodu na to, że oskarżony nie kierował pojazdem a wynika z niej jedynie, że chciał on by A. O. zabrała go ze stacji paliw.

Ponadto jako wiarygodne Sąd uznał także korespondujące z zeznaniami w/wym. świadków niekwestionowane przez nikogo, a przez to wiarygodne dokumenty w postaci:

protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości (k. 2), danych o karalności k. 20-22, informacji ze Starostwa Powiatowego w O. (k. 25), raportu historii działania (k. 35-44), protokołu oględzin rejestratora KPP S. (k. 80-81), protokołu zatrzymania J. S. (k. 83), sporządzonych przez powołane do tego osoby.

Z powyższych dowodów wynika, że oskarżony J. S. w dniu 21 stycznia 2017 roku na terenie parkingu usytuowanego przy stacji paliw NASZA przy ul. (...) w S., prowadził w ruchu lądowym samochód marki F. (...) o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, posiadając 0,45 mg/l i 0,47 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej dwukrotnie skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Ostrołęce w sprawach o sygn. VII K 852/07 z dnia 12 września 2007 roku za popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 kk i sygn. akt II K 320/12 z dnia 21 grudnia 2012 roku za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 kk,,

Z uwagi na to, że oskarżony czynu dopuścił się będąc już skazany za takie samo przestępstwo (wyroki II K 320/12 -k. 26 i VII K 852/07 „p” - k. 27), jego zachowanie zakwalifikować należało jako występek z art. 178a § 4 k.k.

Zauważenia wymaga, że znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 kk, wyczerpuje prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w jakiejkolwiek strefie ruchu, miejsce przestępstwa nie jest ograniczone do drogi publicznej ( por. Lech Gardocki, Komentarz do ustawy Kodeks karny, komentarz do art. 178a k.k., wyd. 1, 2013 r.).

Za powyższy czyn Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę Sąd jako okoliczność obciążającą uznał dwukrotną uprzednią karalność oskarżonego (dane o karalności k. 20-22) oraz to, że kierował on pojazdem mechanicznym nie mając do tego uprawnień (k. 25), będąc w pełni świadomy konsekwencji z tym związanych, w sytuacji gdy tego samego dnia była podejmowana wobec niego interwencja Policji.

Jako okoliczności łagodzącą Sąd przyjął to, iż oskarżony prowadził pojazd bardzo krótko, poza drogą publiczną, w związku z czym stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie jest wysoki.

Zgodnie z art. 42 § 3 k.k. Sąd zobligowany był orzec wobec J. S., jako sprawcy przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. należało ponadto orzec wobec oskarżonego obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że kara i środki karne w orzeczonym wymiarze są adekwatne do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Spełnią one swe cele przede wszystkim w zakresie prewencji indywidualnej, ale także w zakresie prewencji ogólnej, wskazując dobitnie, zwłaszcza w środowisku z którego pochodzi oskarżony, że każde naruszenie prawa spotka się nieuchronnie z właściwą represją karną.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 21.01.2017 r. od godz. 6.25 do godz. 16.15.

Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego Sąd zwolnił go od kosztów sądowych w całości.