Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 240/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.
R. Ś.
W dniu 20 czerwca 2024 roku w L. woj. (...) naruszył nietykalność cielesną osoby objętej ochroną jak funkcjonariusz publiczny w osobie kierowcy autobusu (...) W. I. S. poprzez uderzenie go pięścią w twarz oraz szarpanie za odzież i popychanie podczas pełnienia przez ww. pokrzywdzonego obowiązków służbowych, tj. czyn z art. 222 § 1 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
I. S. jest kierowcą autobusów (...) W.. 20 czerwca 2024 roku prowadził autobus linii podmiejskiej nr (...). Około godz. 15:00 na ul. (...) w L., w kierunku Osiedla (...) wyjeżdżał z zatoki autobusowej z zamiarem dalszej jazdy. Na przystanku wsiadł m.in. P. S.. W autobusie siedziała m.in. S. R.. Za autobusem jechał R. Ś., prowadząc samochód osobowy marki B.. R. Ś. zdenerwował się manewrem wykonanym przez I. S., uznając, że zajechał mu drogę, wyprzedził autobus i zatrzymał swój samochód przed autobusem na jezdni. Autobus gwałtownie zahamował. R. Ś. wyszedł z samochodu, podszedł do autobusu po lewej stronie. I. S. miał otwartą szybę w oknie po lewej stronie. R. Ś. uderzył I. S. pięścią w twarz, po czym odszedł. I. S. wyszedł z autobusu, trzymając się za twarz, na której miał krew. Widziała to S. R., która zapytała go czy potrzebuje pomocy. I. S. kopnął w lusterko boczne samochodu B. i uszkodził je. R. Ś. szarpał za odzież I. S. i popychał go, ponownie uderzył go. I. S. potknął się o krawężnik i przewrócił się. P. S. wyszedł z autobusu i chciał rozdzielić bijących się, ale przestali się szarpać, po tym jak I. S. usiadł po przewróceniu się. Na miejsce przyjechała policja, pogotowie ratunkowe i pracownicy (...). I. S. nie wymagał hospitalizacji, ale nie mógł kontynuować pracy tego dnia.
R. Ś. ma 59 lat, jest żonaty, ma wykształcenie średnie, z zawodu jest mechanikiem samochodowym, prowadzi własną działalność gospodarczą, zarabia 7000 zł miesięcznie, ma na utrzymaniu żonę, jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości, nie był karany, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo.
Zeznania świadka S. R.;
Zeznania świadka P. S.;
Zeznania pokrzywdzonego I. S.;
Zeznania świadka P. B.;
Wyjaśnienia R. Ś. w części;
Zdjęcia
Zeznania świadka M. S.;
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego
13-14, 132-133;
19-20, 133-134;
24-25, 38, 130v.-132;
28-29, 134;
59-60;
63-68, 128;
69-70;
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.
R. Ś.
Jak w części 1.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
Oskarżony nie uderzył pokrzywdzonego w twarz, nie szarpał go i nie popychał.
Wyjaśnienia oskarżonego
jw
1.2. OCena DOWOdów
2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
Wyjaśnienia R. Ś. w części;
Zeznania pokrzywdzonego I. S.;
Zeznania świadka S. R.;
Zeznania świadka P. S.;
Zeznania świadka P. B.;
Zeznania świadka M. S.;
Zdjęcia;
Informacja z Krajowego Rejestru Karnego
W postępowaniu przygotowawczym oskarżony oświadczył, że zrozumiał zarzut, nie przyznał się do jego popełnienia i złożył wyjaśnienia, które w przeważającej części nie są wiarygodne, bo sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami świadków i pokrzywdzonego. Oskarżony wyjaśnił, że po tym jak podszedł do okna kierowcy autobusu to ten chciał go uderzyć i ubliżał mu, więc odszedł i zadzwonił pod numer alarmowy. Jest to sprzeczne z zeznaniami świadka S. R., która była w tym czasie w autobusie i widziała jak kierowca po konfrontacji z oskarżonym wyszedł z autobusu z zakrwawioną twarzą. Widziała to dobrze, ponieważ zapytała go czy nie potrzebuje pomocy. Jej zeznania w korelacji z wiarygodną częścią zeznań pokrzywdzonego i pozostałych świadków prowadzą logicznie do wniosku, że to oskarżony uderzył pokrzywdzonego w twarz, stojąc przy oknie autobusu. Na rozprawie oskarżony oświadczył, że zrozumiał zarzut, nie przyznał się do jego popełnienia i odmówił składania wyjaśnień.
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego I. S. w przeważającej części, w której zgodne były z zeznaniami świadków. Przede wszystkim wiarygodna jest ta część jego zeznań, że to on został uderzony przez oskarżonego w twarz i to w czasie, gdy siedział za kierownicą autobusu, który prowadził. Wynika to również z zeznań bezstronnych, wiarygodnych świadków S. R., P. S. i P. B.. Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego w części zaprzeczającej, że nie uszkodził lusterka samochodu oskarżonego. W tym zakresie jego zeznania nie są przekonujące, nie są logiczne ani nie znajdują wsparcia w innych dowodach. Wprawdzie świadkowie S. R. i P. S. nie widzieli jak pokrzywdzony kopnął w lusterko w samochodzie oskarżonego, ale doszło do tego w czasie, gdy byli jeszcze wewnątrz autobusu. Widział to zaś świadek M. S., nadto pokrzywdzony przyznał się do tego w rozmowie z policjantem P. B.. Pokrzywdzony zapewne z obawy przed odpowiedzialnością karną za uszkodzenie mienia oskarżonego, który przecież zainicjował postępowanie w tej sprawie składając zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z wnioskiem o ściganie za czyn z art. 288 § 1 k.k., zaprzeczał że uszkodził jego mienie. Jednakże takie ustalenie Sądu, wbrew zeznaniom pokrzywdzonego, znajduje logiczne wyjaśnienie. Po tym jak pokrzywdzony został uderzony przez oskarżonego w twarz, wyszedł z autobusu i uszkodził jego mienie w odwecie. Na rozprawie przyznał, że poczuł się poniżony i zdenerwowany zachowaniem oskarżonego co uzasadnia emocjonalną reakcję odwetową. Poza tym tłumaczenie pokrzywdzonego na rozprawie, że być może uszkodził lusterko upadając jest naiwne i niewiarygodne. Jak wynika bowiem ze zdjęć przedłożonych przez oskarżonego, lusterko w jego samochodzie zostało urwane, co niewątpliwie nastąpiło z powodu celowego uderzenia z dużą siłą. Pokrzywdzony zaś upadł, bo potknął się o krawężnik. Sąd nie dał wiary również tej części zeznań pokrzywdzonego, że oskarżony kopał go po całym ciele, gdy ten leżał na ziemi. Żaden ze świadków zdarzenia tego nie widział, a jest to najdrastyczniejsze z zachowań opisanych przez pokrzywdzonego, które na pewno zapadłoby w pamięć obserwatorom i uczestnikom zdarzenia. W pozostałym zakresie zeznania pokrzywdzonego są wiarygodne, bo znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków.
W ocenie Sądu zeznania świadka S. R. są wiarygodne, bo konsekwentne, spójne, logiczne i niesprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonego i świadków. Jest świadkiem bezstronnym, obcym dla stron, jej zeznania są istotnym dowodem na sprawstwo oskarżonego, gdyż widziała jak pokrzywdzony po uderzeniu w twarz wychodził z kabiny kierowcy i widziała zachowanie stron po wyjściu z autobusu.
Tak samo Sąd ocenił zeznania świadka P. S., kolejnego pasażera autobusu prowadzonego przez pokrzywdzonego. Wprawdzie świadek nie widział uderzenia pokrzywdzonego przez oskarżonego, gdy ten był w autobusie, ale widział ich zachowania na zewnątrz i z przekonaniem zeznawał o tym, że to oskarżony uderzył pokrzywdzonego. Zeznania świadka są konsekwentne, logiczne i spójne z zeznaniami innego bezstronnego świadka – S. R.. Co istotne, świadek P. S. chciał zainterweniować i rozdzielić oskarżonego i pokrzywdzonego, zaangażował się zatem i przez chwilę był uczestnikiem zdarzenia. Z jego obserwacji wynikało, że to I. S. został zaatakowany i uznał go za pokrzywdzonego zachowaniem oskarżonego, gdyż to jemu przekazał swoje dane do kontaktu w razie potrzeby złożenia zeznań.
W ocenie Sądu wiarygodne są zeznania świadka P. B., policjanta, który interweniował na ul. (...) na zgłoszenie pokrzywdzonego. Świadek pamiętał okoliczności zdarzenia, opisał zachowania stron, które ustalił na miejscu zdarzenia. Zeznania świadka są konsekwentne, logiczne i spójne z zeznaniami świadków S. R. i P. S..
W ocenie Sądu zeznania świadka M. S. są wiarygodne, bo logiczne, ale nie miały istotnego znaczenia dla ustaleń faktycznych, bo nie był on świadkiem całego przebiegu zdarzenia, jak zeznał, gdy zobaczył, że sytuacja się zaognia to zawrócił i nie widział zachowania oskarżonego i pokrzywdzonego. Wobec braku sprzeciwu obecnych na rozprawie stron Sąd ujawnił zeznania świadka bez odczytywania.
Zdjęcia przedłożone przez oskarżonego i obrońcę stanowiły dowód tego, co zostało na nich utrwalone, ich pochodzenie nie było kwestionowane.
Fakt, że oskarżony nie był karany Sąd ustalił w oparciu o informację z Krajowego Rejestru Karnego, uzyskaną w przepisanej prawej formie.
2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I
R. Ś.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 222 § 1 k.k. kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.
Zgodnie z art. 49a ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym osoba wykonująca przewóz osób w publicznym transporcie zbiorowym, z wyłączeniem transportu kolejowego, podczas kierowania środkami transportu i w związku z kierowaniem nimi korzysta z ochrony przewidzianej dla funkcjonariusza publicznego na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, z późn. zm.). Zgodnie z definicją z art. 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego, nie tylko prowadzenie pojazdu, ale również inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że oskarżony R. Ś. uderzając pięścią w twarz I. S. oraz szarpiąc go i popychając 20 czerwca 2024 roku w L. wypełnił znamiona występku z art. 222 § 1 k.k., ponieważ w ten sposób naruszył nietykalność cielesną osoby objętej ochroną jak funkcjonariusz publiczny, gdyż I. S. wykonywał przewóz osób w publicznym transporcie zbiorowym, kierując środkiem transportu, wykonując swoje obowiązki służbowe.
☐
3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.
I
II
I
Przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 3. Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł. Liczbę stawek Sąd określił mając na względzie art. 33 § 1a pkt 3 k.k., wysokość stawki dziennej Sąd określił biorąc pod uwagę wysokość dochodów jakie oskarżony osiąga i jego sytuację osobistą i majątkową. Kara grzywny i jej wymiar są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy.
Stopień winy Sąd ocenił jako umiarkowany, bowiem oskarżony jest dorosły, zdrowy psychicznie, nie działał w sytuacji atypowej, nie zachodziły żadne okoliczności stopień ten obniżające. Obiektywnie miał możliwość dać posłuch prawu.
Stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd ocenił jako znaczny, bowiem oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, z błahego powodu, nie kontrolując swoich emocji związanych z tym, że musiał wykonać niebezpieczny manewr na drodze. Nadto oskarżony nie zważał na to, że jego adwersarz prowadzi środek transportu publicznego, w którym znajdują się pasażerowie. Uderzył prowadzącego autobus kierowcę, zatrzymując uprzednio samochód na głównej ulicy (...), w porze wzmożonego ruchu, powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nadto tamując ruch na drodze. Oskarżony zachował się gwałtownie i bezmyślnie naruszając nietykalność cielesną kierowcy autobusu. Spowodował tym nie tylko fizyczny ból pokrzywdzonemu, ale również co najmniej dyskomfort, kłopot dla pasażerów autobusu, którzy musieli go opuścić i oczekiwać na kolejny oraz innych osób korzystających tego dnia z autobusu (...) linii nr (...), który nie przyjechał na czas.
Fakt, że pokrzywdzony w odwecie uszkodził mienie oskarżonego w żadnym razie nie obniża stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, nie jest również okolicznością łagodzącą. Gdyby nie to, że oskarżony pierwszy uderzył pokrzywdzonego, ten nie miałby żadnego powodu by w ogóle opuszczać autobus i zbliżać się do jego samochodu. Zachowanie pokrzywdzonego po tym jak został uderzony przez oskarżonego nie ma znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Tak samo pojednanie oskarżonego z pokrzywdzonym w toku rozprawy nie wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Zgodnie bowiem z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Okolicznością łagodzącą jest fakt, że oskarżony jest niekarany i pojednał się z pokrzywdzonym, zawierając z nim ugodę w postępowaniu mediacyjnym.
Kara w minimalnym ustawowym wymiarze, jeśli chodzi o liczbę stawek, spełni zarówno cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które otrzyma czytelny sygnał, że tego typu zachowania nie będą tolerowane, jak i zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego, dotkliwie uzmysławiając mu nieopłacalność popełniania przestępstw.
Z uwagi na to, że pokrzywdzony doznał w wyniku zachowania oskarżonego krzywdy w postaci przejściowego bólu fizycznego i stresu Sąd działając z urzędu, na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego 1000 zł tytułem zadośćuczynienia, uwzględniając w tym zakresie warunki ugody zawartej przed mediatorem.
5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
Oczywiście nieuzasadniony był wniosek obrońcy o umorzenie postępowania z uwagi na to, że oskarżony pojednał się z pokrzywdzonym. Brak ku temu podstaw prawnych w sprawie z oskarżenia publicznego. Z uwagi na to, że społeczna szkodliwość czynu oskarżonego jest znaczna, nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek obrońcy o umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz o warunkowe umorzenie postępowania, gdyż zgodnie z art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne. Jak już wyżej Sąd wyjaśnił, pojednanie się sprawcy z pokrzywdzonym i zawarcie ugody w wyniku mediacji nie wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, a jest wyłącznie okolicznością łagodzącą przy wymiarze kary.
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
III
Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie przez oskarżonego jego kosztów w razie skazania. Wobec braku okoliczności uzasadniających odstąpienie od tej zasady, z uwagi na to, że oskarżony pracuje stale i osiąga dochody, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 456,42 zł tytułem kosztów sądowych, na które składało się 300 złotych tytułem opłaty, ustalone na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych, 40 zł tytułem ryczałtu za doręczenia wezwań i innych pism za postępowanie przygotowawcze oraz sądowe, ustalone na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, 30 złotych za wydanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz 86,42 zł tytułem zwrotu kosztów stawiennictwa świadka na rozprawę.