Treść orzeczenia
Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
Sygn. akt II K 220/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.USTALENIE FAKTÓW
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
G. B.
Czyn przypisany:
W dniu 11 listopada 2024 roku w miejscowości S., ul. (...), gmina S., województwo (...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki J. (...) o numerach rejestracyjnych (...), czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn. akt VIII K 1117/23 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, obowiązującego w okresie czasu od dnia 12.03.2024 roku do dnia 12.03.2027 roku, tj. o przestępstwo z art. 244 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
1. W dniu 11 listopada 2024 roku w miejscowości S., ul. (...), województwo (...), G. B. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki J. (...) o numerach rejestracyjnych (...), czym nie zastosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn. akt VIII K 1117/23 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, obowiązującego w okresie czasu od dnia 12.03.2024 roku do dnia 12.03.2027 roku, mając świadomość jego obowiązywania.
2. Do czynności zatrzymania G. B. i jego wylegitymowania 11 listopada 2024 roku o godz. 13:30 doszło w związku z faktem rozpoznania go przez funkcjonariusza Policji P. J. (1), który około godziny 13:20, z odległości niespełna 200 metrów, zauważył na ulicy (...), którą się poruszał wówczas radiowozem wraz z st. post. K. K. (1) pełniąc służbę, znanego mu osobiście G. B., który względem policjanta nadjeżdżał z naprzeciwka, od ulicy (...) koloru szarego, prowadząc ten pojazd, a ponieważ P. J. (1) miał wiedzę, że G. B. posiada aktywny zakaz prowadzenia pojazdu zdecydował się podjąć interwencję. W tym celu funkcjonariusze zawrócili radiowóz i zaczęli pościg za kierującym J. (...), który gwałtownie przyspieszył, chcąc uniemożliwić dokonanie kontroli. Funkcjonariuszom nie udało się dogonić sprawcy, który znikł im na krótką chwilę z pola widzenia, ale po niespełna 10 minutach zauważyli oni ponownie srebrnego J. (...), który wyjeżdżał z parkingu restauracji (...) w S., znajdującej się na ulicy (...). Po dokonaniu zatrzymania pojazdu i wylegitymowaniu osób na miejscu kierowcy w w/w pojeździe siedziała W. K. (partnerka oskarżonego), a na miejscu pasażera G. B..
3. G. B., kierując pojazdem mechanicznym marki J. (...) koloru szarego o numerach rejestracyjnych (...), w trakcie ucieczki, podjętej w celu uniknięcia kontroli policyjnej, zdecydował się wjechać na parking restauracji (...). Manewr skrętu w bramę restauracji w/w wykonał z prędkością nadmierną. G. B. wjechał na wspomniany parking o godz. 13.21 i zajął jedno z końcowych miejsc postojowych. W tym czasie w prawej przedniej szybie pojazdu (na miejscu pasażera) marki J. (...) koloru szarego o numerach rejestracyjnych (...) widać długie blond włosy. Po zatrzymaniu pojazdu G. B. opusza go, wychodząc z miejsca kierowcy, ubrany na czarno. Podróżująca z nim W. K. wysiada zaś z prawej strony pojazdu, z miejsca pasażera. Następnie oboje udają się do budynku restauracji i wychodzą z niego po niedługim czasie (ok. 2 minuty). Do pojazdu na miejsce kierowcy wsiada W. K. (kobieta z blond włosami), a na miejsce pasażera ubrany na czarno, wysoki, szczupłej budowy ciała G. B.. Po chwili opuszczają parking restauracji i o godzinie 13.30 zostają zatrzymani do kontroli przez P. J. (2) i K. K. (2).
4. Kierownica w pojeździe marki J. (...) koloru szarego o numerach rejestracyjnych (...) znajduje się po lewej stronie pojazdu, a szyby są o dostatecznej przejrzystości i przepuszczalności (zwłaszcza przednia), zezwalając na identyfikację osoby przez obserwatora mogącego zbliżyć się na odległość około 200 – 300 m.
5. P. J. (2) był pewien rozpoznania w kierującym pojazdem marki J. (...) koloru szarego o numerach rejestracyjnych (...) w S. na ulicy (...) znanego mu w związku z wykonywanym zawodem G. B., dlatego podjął pościg.
6. G. B. ma 25 lat i jest bezdzietnym kawalerem. Legitymuje się wykształceniem zawodowym – mechanik samochodowy. Obecnie wykonuje karę pozbawienia wolności z wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 20 września 2024 roku o sygn. II K 1273/23 w wymiarze 1 roku i 4 miesiące, do której odbycia był poszukiwany. Nie korzysta z systemu przepustkowego z uwagi na negatywną prognozę kryminologiczną władz AŚ W.-S.. W lutym naruszył zaufanie administracji podczas wykonywania pracy poza zakładem, ale od tamtej pory jego postawa przyjęła postać regulaminowej. Przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej utrzymywał się z prac dorywczych, uzyskiwał do 2500 złotych netto miesięcznie. Ogólny stan zdrowia w/w bardzo dobry. G. B. nigdy nie leczył się odwykowo, psychiatrycznie ani neurologicznie. Karany sądownie czterokrotnie, w tym m. in. dwa razy za jazdę wbrew orzeczonemu wyrokiem sądowym zakazowi prowadzenia pojazdów, przy czym na datę popełnienia czynu ocenianego w tym postepowaniu był karany za dwa razy, w tym za czyn z art. 244 k.k.
notatka urzędowa, k. 1, 18- 22;
protokół zatrzymania osoby, k. 2;
karta karna k. 14-16, 79-83, 128-130, 131-133;
odpisy wyroków ze wzmianką o prawomocności, k. 27-28, 108, 111-112;
pismo ze Starostwa Powiatowego w Pruszkowie, k. 29,
protokół oględzin rzeczy – płyty CD wraz w wydrukami graficznymi, k. 30-48;
opinia o skazanym, k. 143-145;
zeznania świadka P. J. (1), k. 51-52
częściowo wyjaśnienia oskarżonego, k. 136v.
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
1.OCena DOWOdów
1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1,6.
notatki urzędowe,
karta karna,
odpisy wyroków,
pismo ze Starostwa Powiatowego w Pruszkowie,
protokół zatrzymania,
protokół oględzin rzeczy – płyty CD wraz w wydrukami graficznymi, k. 30-48;
opinia o skazanym.
Dokumenty, których żadna ze stron nie kwestionowała, sporządzone przez uprawnione do tego osoby/organy, w zakresie ich obowiązków służbowych i kompetencji, stąd też nie było podstaw by odmówić tym dowodom waloru wiarygodności. W toku postępowania Sąd nie powziął wątpliwości co do rzetelności ani autentyczności wymienionych dokumentów, dlatego posłużyły one do rekonstrukcji stanu faktycznego niniejszej sprawy.
1-4.
nagranie
Nie kwestionowano autentyczności nagrania, a Sąd z urzędu nie powziął w tym zakresie jakichkolwiek wątpliwości. Dowód korespondował także z treścią zeznań świadka P. J. (2), stanowiąc uzupełnienie wskazywanych przez niego faktów. Przez wzgląd na powyższe okoliczności Sąd uznał, iż odzwierciedlało ono faktyczny przebieg zdarzeń z dnia 11 listopada 2024 roku i uznał ten dowód za miarodajny do czynienia ustaleń.
1-3,5.
zeznania świadka P. J. (2)
Zeznania świadka należy uznać za w pełni wiarygodne, albowiem znalazły one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie nieosobowym materiale dowodowym, są spójne i logiczne. Poza tym świadek osobą obcą dla oskarżonego i funkcjonariuszem publicznym, a więc osobą zaufania publicznego, a to oznacza, że w sprawie brak jest wiarygodnych podstaw do przyjęcia, by P. J. (1) zeznawał stronniczo, nieprawdziwie pomawiał oskarżonego o zachowania niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednocześnie należy dostrzec, że depozycje świadka korespondują z treścią wyjaśnień oskarżonego złożonymi na rozprawie głównej w dniu 14 października 2025 roku, w których G. B. przyznał, że kierował pojazdem mechanicznym wówczas, gdy liczył na uwzględnienie wniosku o skazanie go na karę wolnościową bez przeprowadzania postępowania dowodowego. I choć zmiana treści wyjaśnień przez oskarżonego jest jego upewnieniem procesowym to jednak Sąd kierując się wskazaniami art. 7 k.p.k. ocenia, które wyjaśnienia uznać za prawdziwe.
1-3,6.
częściowo wyjaśnienia oskarżonego
Zostały obdarzone walorem prawdziwości w zakresie, w którym korespondują z poczynionymi przez Sąd ustaleniami i dowodami uznanymi za wiarygodne, a więc w tej części, w której zawierają oświadczenie potwierdzające fakt kierowania przez oskarżonego pojazdem mechanicznym marki J. (...) wbrew zakazowi sądowemu, a to z tego względu, iż fakt ten znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, tak osobowym jak i nieosobowym, uzupełniając go.
1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1-6.
częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 68 i 147
Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym wskazywał on na to, iż w dniu 11 listopada 2024 r. nie kierował pojazdem mechanicznym marki J. (...) o numerach rejestracyjnych jak w zarzucie, albowiem w tym zakresie są one sprzeczne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności z zeznaniami świadka P. J. (1) i nagraniem zabezpieczonym w sprawie. Jak bowiem wynika z nagrania na parking restauracji (...) pojazdem marki J. wjeżdża na miejscu kierowcy mężczyzna, szczupłej budowy ciała, przystrzyżony na krótko, o sylwetce oskarżonego, a to w połączeniu z treścią zeznań świadka P. J. (1) oraz uwzględnieniem ustalonych w sprawie faktów godzinowych tj. godziny kiedy to policjant zauważył G. B. w pojeździe na ulicy (...) (13:20), godziny wjazdu tego pojazdu na parking restauracyjny (13:21) oraz godziny zatrzymania G. B. wyjeżdzającego z tego parkingu już na miejscu pasażera – 13:30 i faktu zamiany miejsc w pojeździe J. na tym parkingu przez podróżujących – oskarżonego i W. K. (następnie zatrzymanych i wylegitymowanych), pozwala uznać w omawianym zakresie wyjaśnienia oskarżonego za nieprawdziwe. Linia obrony jaką przyjął w tej sprawie G. B. okazała się nieskuteczna z racji tego, że zabezpieczone w sprawie nagranie potwierdziło fakt zamiany miejsc podróżujących pojazdem mechanicznym marki J. (...) o numerach rejestracyjnych (...), a to w zestawieniu z zeznaniami świadka P. J. (1) dało Sądowi podstawę do poczynienia w sprawie kategorycznego ustalenia co do osoby kierującego tego dnia w/w pojazdem na ulicy (...) w S. około godziny 13.20. na podstawie uznanego za wiarygodny materiału dowodowego Sąd nie ma wątpliwości, że był nim G. B.. Sam zresztą oskarżony, licząc na skazanie na karę ograniczenia wolności, przyznał się w trakcie procesu do zarzuconego mu czynu i choć ostatecznie to oświadczenie wycofał, fakt ten również wskazuje na to, że prowadził on pojazd mechaniczny 11 listopada 2024 roku w S..
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której podał, iż nie miał wiedzy co do obowiązywania wobec niego sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn. akt VIII K 1117/23 , albowiem w przeciwnym razie po pierwsze nie podjąłby się ucieczki przed radiowozem Policji 11 listopada 2024 roku, gdyż byłoby to zachowanie zupełnie nieracjonalne, a po drugie nie przyznałby się do zarzuconego mu w tym postępowaniu czynu. Równolegle do powyższego należy wskazać, że wyrok, którym orzeczono naruszony zakaz prowadzenia pojazdów uprawomocnił się 12.03.2024 roku, a więc 8 miesięcy przed ocenianym zachowaniem i był to wyrok nakazowy – doręczany oskarżonemu z urzędu, podobnie zresztą jak decyzja Starosty o cofnięciu uprawnień w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów. Godzi się również zauważyć, że oskarżony miał wiedze, że toczy się wobec niego postępowanie z art. 244 k.k. (to w którym orzeczono w/w zakaz), bo musiał być mu przedstawiony ten zarzut, a tym samym powinien wykazać się dbałością o swój interes i rozeznać na jakim etapie jest sprawa . Jeśli tego nie uczynił to kierując pojazdem mechanicznym w dniu 11 listopada 2024 roku co najmniej godził się z tym, że ponownie może dopuścić się czynu z art. 244 k.k. Z uwzględnieniem powyższych faktów zdaniem Sądu nie sposób inaczej ocenić wyjaśnień oskarżonego co do nieświadomości obowiązywania go zakazu sądowego z w/w wyroku nakazowego, który naruszył 11 listopada 2024 roku, inaczej niż nieprawdziwe i wpisujące się w przyjętą linię obrony.
zeznania świadka W. K.
Odmowa złożenia zeznań w sprawie na podstawie art. 185 k.p.k.
1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒
1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
1.
G. B.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Zgodnie z art. 244 kk kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Przedmiotem ochrony przepisu art. 244 k.k. jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające zakaz określony w hipotezie przepisu, niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny z art. 39 i n. k.k., czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z art. 72 § 1 k.k. ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2012 roku, sygn. akt III KK 42/12, LEX nr 1252719).
Zachowanie sprawcze polega na nierespektowaniu orzeczeń sądu dotyczących orzeczonego przez sąd zakazu, obowiązku lub nakazu bądź też niewykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Podmiotem tego przestępstwa może być osoba, wobec której sąd orzekł w/w zakazy, nakazy lub obowiązki. Jest to przestępstwo formalne z działania (np. naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów) lub z zaniechania (np. niezastosowanie się do nakazu opuszczenia lokalu) (vide B.-K. M., Komentarz, Lex/el 2020).Podkreślenia wymaga, że ze względu na to, że orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 43 §2 k.k. i art. 29 §3 k.w.) do przypisania oskarżonemu przestępstwa określonego w art. 244 kk., a polegającego na umyślnym niezastosowaniu się do tego zakazu, niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, iż w chwili czynu miał on świadomość faktu uprawomocnienia się orzeczenia skazującego (vide wyrok SN z 17.01.2003r., WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44). Jak słusznie zauważył w jednym ze swoich judykatów Sąd Najwyższy przestępstwo niestosowania się do zakazów i nakazów (art. 244 k.k.) można popełnić zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i cum dolo eventuali (vide postanowienie SN z 14.06.2013r. II KK 133/13, LEX nr 1321736),w którym to orzeczeniu dodatkowo wskazał, że pogląd o tym, że występek z art. 244 k.k. można popełnić tylko z zamiarem bezpośrednim, nie znajduje przede wszystkim umocowania w samym tekście ustawy karnej. Konstrukcja znamion tego przestępstwa wprawdzie wyraźnie wskazuje, że wszystkie znamiona muszą być objęte umyślnością (a więc nie tylko prowadzenie pojazdu mechanicznego, ale także fakt prawomocnie orzeczonego wobec niego tego zakazu), niemniej jednak skoro w grę wchodzą obie formy umyślności, zarówno zamiar bezpośredni naruszenia zakazu, jak i zamiar ewentualny, gdy sprawca uświadamia sobie możliwość, iż narusza zakaz lub obowiązek orzeczony przez sąd i z tym się godzi, to ustalenie zaistnienia po stronie oskarżonego tych wymaganych warunków jest już wystarczające do przypisania mu sprawstwa tak kwalifikowanego przestępstwa. Nie ulega wątpliwości, że umyślność działania sprawcy jest nierozerwalnie związana ze stanem świadomości i jest ona elementem składowym zarówno zamiaru bezpośredniego, jak i zamiaru ewentualnego, niemniej świadomość jest tylko stanem psychicznym, w którym osoba zdaje sobie sprawę ze zjawisk wewnętrznych, takich jak własne procesy myślowe oraz zjawiska zachodzące w środowisku zewnętrznym i jest w stanie reagować na nie. Świadomość jest więc wewnętrznym, subiektywnym odzwierciedleniem rzeczywistości, jest to zdolność zdawania sobie sprawy z własnego zachowania (vide wyrok SN z 19.04.2018r., II KK 425/17, LEX nr 2522955).
Odnosząc się do znamienia czasownikowego trzeba natomiast wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że przez prowadzenie pojazdu rozumieć należy każdą czynność wpływającą bezpośrednio na ruch pojazdu, w szczególności rozstrzygającą o kierunku i prędkości jazdy, takie jak: uruchomienie pojazdu, kierowanie nim, przyspieszanie czy hamowanie – oczywiście w sposób zgodny z jego konstrukcją. ( (por. K. Buchała, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 3 lutego 1969 r., V KRN 9/69, PiP 1970, z. 5, s. 832-833; wyrok Sądu Najwyższego z 5 lutego 1987 r., V KRN 462/86, OSPiKA 1988, z. 1, poz. 12).
W realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie, że oskarżony wyczerpał znamiona zarzuconego mu przestępstwa, skoro 11 listopada 2024 roku w miejscowości S., w ruchu lądowym, prowadził pojazd mechaniczny marki J. (...) o numerach rejestracyjnych (...) pomimo orzeczonego wobec niego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn. akt VIII K 1117/23 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, obowiązującego od dnia 12.03.2024 roku do dnia 12.03.2027 roku.
Fakt prowadzenia przez G. B. w tym dniu pojazdu mechanicznego Sąd ustalił w oparciu o zeznania świadka P. J. (1), dokumenty zgromadzone w sprawie oraz zabezpieczone nagranie, które tworzą spójny obraz stanu faktycznego, przedstawiony w części pierwszej niniejszego uzasadnienia. Obowiązywanie wobec oskarżanego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w dacie inkryminowanego czynu Sąd ustalił w oparciu o dokumenty urzędowe (odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 13.02.2024 r. o sygn. VIII K 1117/23, i informacji z KRK). Świadomość oskarżonego w zakresie obowiązującego go zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd ustalił kierując się art. 7 k.p.k., mając przede wszystkim na uwadze to, że gdyby oskarżony nie był świadomy obowiązującego go w dniu 11 listopada 2024 roku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych - orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn. akt VIII K 1117/23 - to po pierwsze nie podjąłby się ucieczki przed radiowozem Policji, gdyż byłoby to zachowanie zupełnie nieracjonalne, a po drugie nie przyznałby się do zarzuconego mu w tym postępowaniu czynu. Równolegle do powyższego Sąd ustalił, że wyrok, którym orzeczono naruszony zakaz prowadzenia pojazdów wobec oskarżonego uprawomocnił się 12.03.2024 roku, a więc 8 miesięcy przed ocenianym zachowaniem i był to wyrok nakazowy – doręczany oskarżonemu z urzędu, podobnie zresztą jak decyzja Starosty o cofnięciu uprawnień w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów. Poza tym w tym zakresie należy podnieść, że oskarżony miał wiedzę, że toczy się wobec niego postępowanie z art. 244 k.k. (to w którym orzeczono w/w zakaz), bo musiał być mu przedstawiony ten zarzut, a tym samym powinien wykazać się dbałością o swój interes i rozeznać na jakim etapie jest sprawa. Jeśli tego nie uczynił to kierując pojazdem mechanicznym w dniu 11 listopada 2024 roku, co najmniej godził się na to, że ponownie może dopuścić się czynu z art. 244 k.k. Poza tym nie uszło uwadze Sądu i to, że G. B. był już uprzednio skazany za ten sam czyn, a zatem należy zasadnie przyjąć, że zna on konsekwencję czynu z art. 244 k.k., skoro wyrok za ten czyn wprowadzono do wykonania. Z uwzględnieniem powyższych faktów zdaniem Sądu oskarżony dopuścił się czynu o znamionach opisanych w art. 244 k.k. umyślnie, w zamiarze ewentualnym.
Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne pozwalają również na przypisanie oskarżonemu winy w czasie popełnienia czynu. Jest on osobą dorosłą, zdrową, nigdy nie podejmującą się leczenia odwykowego ani psychicznego, a zatem nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności. Oskarżony nie działał w sytuacji usprawiedliwiającej jego sprzeniewierzenie zakazowi sądowemu. W czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem tak, aby postąpić zgodnie z literą prawa (nie sprzeniewierzyć się orzeczeniu sądowemu) od czego jednak w sposób świadomy odstąpił, nie dochowując należytej staranności przy poznaniu rozstrzygnięcia w zakresie poprzedniego zarzutu popełnienia czynu z art. 244 k.k. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie zarzucanej winy w zakresie przypisanego czynu, który wypełnił znamiona określonego przez ustawę karna przestępstwa.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że swoim zachowaniem oskarżony G. B. wyczerpał wszystkie znamiona czynu zabronionego z art. 244 k.k.
W perspektywie wskazań z art. 115 § 2 k.k. Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest znaczny. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego występku podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył. Oskarżony swoim postępowaniem wykazał lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości i obowiązujących przepisów prawa. Przestępcza przeszłość oskarżonego świadczy o dalszym braku w jego postawie poszanowania dla porządku prawnego i jakiejkolwiek poprawy, skoro już trzeci raz postępuje wbrew sądowemu orzeczeniu. Na przyjęty stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu rzutuje również fakt popełnienia czynu w sposób umyślny, choć w zamiarze ewentualnym.
W tym stanie rzeczy czyn przypisany oskarżonemu jest czynem bezprawnym, karygodnym i zawinionym w rozumieniu art. 1 k.k., a wobec poczynionych w sprawie ustaleń słusznym było przyjąć kwalifikację prawną czynu zaproponowaną przez oskarżyciela.
☐
1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐
1.5. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐
1.6. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐
1.7. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
G. B.
1.
1.
Czyn zarzucany oskarżonemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (art. 244 k.k.).
Sąd przy wymiarze kary orzeczonej wobec G. B. kierował się wszystkimi dyrektywami ogólnymi wskazanymi w art. 53 § 1 k.k., w tym dyrektywami sprawiedliwościowymi i dyrektywami prewencji, jak również dyrektywami szczegółowymi wymiaru kary, wskazanymi w art. 53 § 2 k.k. oraz treść §2a-2e tego przepisu, biorąc w tym względzie pod uwagę:
a) znaczny stopień winy oskarżonego – w realiach przedmiotowej sprawy nie zachodziły żadne okoliczności atypowe, które mogłyby podważać sposobność przypisania oskarżonemu winy. G. B. jest osobą dorosłą i zdrową, mającą pełną możliwość rozeznania podejmowanych działań (aktów woli), tym samym 11 listopada 2024 roku miał możliwość zachowania się w sposób zgodny z prawem, jednak bez ważnego powodu, przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego z art. 244 k.k., zgodził się na to, aby go popełnić, a zatem można i należy przypisać mu winę i przy tym określić jej stopień jako znaczny.
b) znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przy której to ocenie sąd rozważył kryteria podmiotowo-przedmiotowe, o których mowa w art. 115 § 2 k.k., w tym:
- rodzaj i charakter naruszonego dobra w postaci respektowania orzeczenia sądowego ustanawiającego określony rodzaj zakazu lub nakazu, a zatem dobro wymiaru sprawiedliwości, które to dobro, choć niezwykle istotne choćby w perspektywie oddziaływania na stosunki społeczne, nie należy jednak w hierarchii chronionych dóbr prawnych do kategorii dóbr najwyższych,
- brak szkody materialnej,
- postać zamiaru, który w realiach sprawy przybrał postać zamiaru ewentualnego.
c) jako okoliczność zaostrzającą wymiar kary, Sąd uwzględnił w przedmiotowej sprawie uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwa umyślne, zwracając przy tym uwagę, iż jedno ze skazań (obowiązujących w dacie czynu ocenianego w tej sprawie) dotyczyło czynu z art. 244 k.k., a zatem czynu zakwalifikowanego zbieżnie z kwalifikacją prawną w przedmiotowej sprawie oraz brak zrozumienia naganności swojego postępowania.
d) brak okoliczności łagodzących.
Mając na względzie to, że oskarżony był uprzednio skazany za przestępstwo kwalifikowane z art. 244 k.k. na karę wolnościową (przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.), która nie osiągnęła stawianego jej celu w zakresie prewencji indywidualnej, w ocenie Sądu, aktualnie tylko kara pozbawienia wolności ma szansę osiągnąć stawiane przed karą cele i skutecznie oddziałać na oskarżonego, którego przecież jako młodego człowieka należy wychować na obywatela szanującego prawo, dlatego na podstawie art. 244 k.k. – nie znajdując uzasadnienia w okolicznościach podmiotowych sprawy do skorzystania z dobrodziejstwa przewidzianego w art. 37a § 1 k.k. – wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd uznał, że ww. kara pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i stopnia jego winy, nie przekraczając tegoż stopnia, pozostając zgodną także z dyrektywami orzekania kary, nie czyniąc kary tej ani rażąco łagodną, ani też rażąco niewspółmiernie surową. Sąd stanął na stanowisku, że ukształtowana w powyższy sposób kara osiągnie wobec oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, powstrzymując go tym razem przed ponownym wkroczeniem na drogę przestępstwa. Jest to o tyle istotne, iż poprzednie skazanie z art. 244 k.k. wcale nie skłoniło oskarżonego do weryfikacji swego zachowania. Zdaniem Sądu ukształtowane w powyższy sposób orzeczenie o karze osiągnie również cele stawiane wymiarowi kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, stanowiąc czytelny sygnał, że popełnianie przestępstw jest nieopłacalne i każdorazowo pociągnie za sobą nieuchronną i dolegliwą karę.
Zdaniem Sądu cele stawiane przed karą wymierzaną za przestępstwo wobec oskarżonego G. B. w sposób pełny może spełnić jedynie kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, skoro poprzednie skazania za kierowanie wbrew zakazom sądowym nie wypełniły swojego zadania w zakresie prewencji indywidualnej. Poza tym oskarżony nie prezentuje postawy wskazującej na zrozumienie naganności swojego występku, a wręcz daje do zrozumienia, iż nie dostrzega rangi popełnianego przestępstwa, która jest doniosła z racji dóbr prawnych jakie sprawca je popełniający narusza. Poza tym brak gotowości do przyjęcia konsekwencji za swój czyn i brak wyrażenia skuchy za jego popełnienie pozwala przypuszczać, ze oskarżony nie wyciągnąłby właściwych wniosków z postępowania karnego, gdyby kara orzeczona nie miała postaci kary pozbawienia wolności. G. B. co najmniej trzykrotnie pokazał brak gotowości przyjęcia konsekwencji swojego postępowania: ucieczka przed Policją w dacie zdarzenia i zamiana miejsc z pasażerką, nie stawienie się na wezwanie do jednostki penitencjarnej celem odbycia kary pozbawienia wolności ze sprawy II K 1273/23 oraz zmiana wyjaśnień w tej sprawie. Taka postawa oskarżonego nie przemawia za przyjęciem pozytywnej prognozy kryminologicznej i skorzystania z dobrodziejstwa z art. 37a § 1 k.k., które w poprzedniej sprawie, w którym skazano oskarżonego z art. 244 k.k. zastosowano.
G. B.
2.
1.
Na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat uznając, że okres ten jest wystarczający do uświadomienia naganności i nieopłacalności tego rodzaju postępowania oraz wypracowaniu u oskarżonego postawy obywatela respektującego orzeczenia sądowe i obowiązujące przepisy prawa. Zauważyć bowiem trzeba. że G. B. był karany sądownie, w tym m. in. dwukrotnie za jazdę wbrew orzeczonemu wyrokiem sądowym zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych. Poprzednio orzekane zakazy na krótsze okresy nie wpłynęły pozytywnie na jego postawę, dlatego Sąd zdecydował się na wymierzenie tego środka karnego w tym postępowaniu na okres lat 5, aby jego dolegliwość uświadomiła oskarżonemu nieopłacalność popełniania przestępstwa, uzupełniając represję karną za przypisany mu czyn. Wymierzenie środka karnego w takiej wysokości jest uzasadnione także faktem równoczesnego biegu okresu obowiązywania środków karnych, a nie następująco po sobie (obecnie obowiązujący zakaz obowiązuje oskarżonego do 12.03.2027 roku).
G. B.
3.
1.
Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym.
Orzeczenie tego środka karnego w przypadku skazania za czyn z art. 244 kk jest obligatoryjne.
Minimalna wysokość świadczenia, którą należy orzec to kwota 5000 złotych. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego, odbywanie kary pozbawienia wolności, orzeczenie tego środka w minimalnej wysokości jawi się jako wystarczająca dolegliwość o charakterze finansowym dla oskarżonego, w stopniu wystarczającym uzupełniając represję zasadniczą.
Orzeczenie tego środka kompensacyjnego służy dodatkowo uświadomieniu sprawcy (oskarżonemu) oraz ogółowi społeczeństwa o nieopłacalności występku, którego dopuścił się G. B. 11 listopada 2024 roku.
1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
1.6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
Sąd na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. oddalił wnioski dowodowe oskarżonego w postaci wniosku o opinię antropologiczną oraz opinię dot. przepuszczalności światła przez przyciemnione szyby w pojeździe marki J. jako zmierzające w sposób oczywisty do niezasadnego przedłużania postępowania, bacząc na zabezpieczony w sprawie materiał procesowy. W ocenie Sądu, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, można w sposób pewny uznać, że 11 listopada 2024 roku, w ruchu lądowym, w S. około godziny 13:20 pojazdem mechaniczny marki J. (...) o numerach rejestracyjnych (...) kierował G. B., postępując orzeczonemu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 roku sygn. akt VIII K 1117/23 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, obowiązującego w okresie czasu od dnia 12.03.2024 roku do dnia 12.03.2027 roku, w szczególności w oparciu o zeznania świadka P. J. (2) wraz z zabezpieczonym w sprawie nagraniem oraz protokołem zatrzymania oskarżonego w dniu 11 listopada 2024 roku. Koherencja tych dowodów i wzajemne ich uzupełnienie (przedstawiona przy ich ocenie) nie pozwalają powziąć jakichkolwiek wątpliwości co do sprawcy czynu opisanego w skardze zasadniczej, inicjującej to postępowanie. W przeciwnym razie wnioskowane dowody Sąd przeprowadziłby z urzędu, ale w tej sprawy nie było to konieczne. Z zeznań świadka P. J. (1) jasno wynika, że rozpoznał on w sposób pewny siedzącego w pojedzie marki J. (...) o numerach rejestracyjnych (...) na miejscu kierowcy G. B., co do którego wiedział, że posiada aktywny zakaz prowadzenia pojazdów, dlatego podjął pościg za nim. Rozpoznanie to było pewne, skoro po pierwsze funkcjonariusz Policji konsekwentnie tak zeznawał, po drugie zdecydowałby się podjąć interwencję 11 listopada 2024 roku, a po trzecie zostało potwierdzone następnie czynnością wylegitymowania G. B. w momencie zatrzymania, które nastąpiło kilka minut później. Przez wzgląd na powyższe, jak też uwzględniając nagranie oraz fotografię z k. 34, twierdzenie oskarżonego jakoby szyby w pojeździe uniemożliwiały identyfikację osoby należy uznać za chybione. W konsekwencji, wobec tego, że dowody zebrane w sprawie pozwoliły poczynić kategoryczne ustalenie co do sprawcy czynu, Sąd wnioski dowodowe oskarżonego złożone na ostatnim terminie rozprawy głównej oddalił jako zmierzające w sposób oczywisty do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.
1.KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
4.
Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego stosownie do treści art. 627 k.p.k. W niniejszej sprawie, nie znajdując podstaw do odstąpienia od tej zasady, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie kwotę 190 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego, w tym kwotę 120 złotych tytułem opłaty. Zdaniem Sądu w sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążania oskarżonego kosztami sądowymi, o których mowa w art. 624 § 1 k.p.k., gdyż jest on osobą młodą i zdrową, a więc mogącą zarobkować.
Na koszty postępowania złożyły się następujące należności:
- ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07);
- opłata za informację z Krajowego Rejestru Karnego, tj. 30 złotych – § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego,
- opłata sądowa: 120 złotych – art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16).
1.1Podpis