descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II K 1196/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 29 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka

Protokolant: Anna Duda

Uzasadnienie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. W.

w dniu 27 października 2025 roku w miejscowości L., rejonu (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym marki A. (...) o nr rej. (...) pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu (...), sygn. akt (...) z dnia 21 listopada 2024 roku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku, obowiązujący od dnia 7 grudnia 2024 roku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Wyrokiem Sądu (...) z dnia 21 listopada 2024 roku, sygn.. akr (...) K. W. został uznany za winnego występku z art. 94 § 1 k.k. W punkcie II tego wyroku orzeczono wobec K. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. Wyrok ten uprawomocnił się 7 grudnia 2024 roku. K. W. osobiście odebrał ów wyrok i miał świadomość orzeczonego względem niego zakazu.

Notatka urzędowa k. 1

Odpis wyroku Sądu (...) w sprawie (...) k. 29

Wyjaśnienia oskarżonego K. W. k. 37-39

27 października 2025 roku funkcjonariusze (...) P. L. i P. B. w miejscowości L. około godziny 11:10 zatrzymali do kontroli drogowej samochód marki A. (...) o nr rej. (...) Kierowcą tego pojazdu okazał się być K. W.. Rzeczony samochód w chwili kontroli poruszał się po drodze publicznej. W samochodzie prócz oskarżonego nie było innych osób. W pojeździe znajdował się natomiast pies rasy A..

Notatka urzędowa k. 1

Oświadczenie odbioru pojazdu k. 6

Zeznania świadka P. L. k. 8

Zeznania świadka P. B. k. 11

K. W. w okresie od 14 listopada 2017 roku do 17 czerwca 2024 roku przebywał w (...), gdzie wykonywał karę łączną 6 lat pozbawienia wolności wymierzoną w sprawie Sądu (...) o sygn. akt (...). Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2024 roku oskarżony uzyskał warunkowe przedterminowe zwolnienie z reszty owej kary na 2 letni okres próby. W tym czasie K. W. dopuścił się licznych wykroczeń, w tym kradzieży paliwa dokonanej przy użyciu samochodu, za które został ukarany wyrokami Sądu (...). Do tego przeciwko K. W. prowadzone są inne postępowania karne odnoszące się do kierowania przez niego pojazdami mechanicznymi wbrew sądowym zakazom. W przeszłości K. W. był 3 krotnie karany za przestępstwo z art. 244 k.k. Wyrokiem z dnia 24 września 2025 roku K. W. został uznany winnym występku z art. 244 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przed Sądem (...) toczą się obecnie także 2 inne postępowania przeciwko K. W. o ten sam występek. Na chwilę sporządzania tego dokumentu K. W. został tymczasowo aresztowany w związku z kolejnym prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem o przestępstwo z art. 244 k.k., które miał popełnić już po wydaniu uzasadnianego wyroku.

Fakty notoryjne, znane Sądowi z urzędu, na które zwrócono uwagę oskarżonemu, a nadto:

Notatka urzędowa k. 1

Notatka o oskarżonym k. 14

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 15

(...) k. 16-28

Odpis wyroku Sądu (...) w sprawie (...) k. 29

Odpis nieprawomocnego wyroku Sądu (...) w sprawie (...) k.30

Wyjaśnienia oskarżonego K. W. k. 37-39

K. W. ma 30 lat. Oskarżony jest obywatel Polski. K. W. posiada wykształcenie średnie – ogólne. K. W. jest kawalerem mającym na utrzymaniu córkę w wieku 9 lat. Oskarżony pracuje na pół etatu jako mechanik samochodowy w firmie (...), z czego uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 2333 złotych. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, K. W. nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Oskarżony nie jest właścicielem nieruchomości ani wartościowych ruchomości.

Notatka o oskarżonym k. 14

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 15

Wyjaśnienia oskarżonego K. W. w zakresie danych osobopoznawczych k. 37-39

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia K. W.

K. W. będąc słuchanym w toku postępowania przygotowawczego przyznał się w całości do zarzucanego czynu. Oskarżony składając owe wyjaśnienia podał, iż jego czyn był motywowany chęcią dojazdu do pracy. Oskarżony wskazał, iż żałuje tego co się stało, ale tego dnia nie miał innej możliwości dotarcia do N.. K. W. w żaden sposób przy tym nie kwestionował wiedzy o funkcjonowaniu w obiegu prawnym tego zakazu prowadzenia pojazdów. W toku postępowania jurysdykcyjnego oskarżony dalej przyznawał się do popełnienia tego występku. W trakcie rozprawy wskazał, iż tego dnia zachorowała osobą, z którą zwyczajowo jeździł do pracy. Oskarżony według jego depozycji miał być także pokłócony ze swoją partnerką. K. W. przyznał także, iż miał świadomość orzeczonego wobec niego zakazu i szeregu postępowań prowadzonych przeciwko niemu w związku z jego naruszaniem. Oskarżony wskazał, iż musi pracować, gdyż jest zobowiązany do łożenia na utrzymanie córki, a w przypadku niestawiennictwa tego dnia do zakładu pracy zostałby zwolniony. Oskarżony zadeklarował także chęć poddania się karze poprzez wymierzeniu mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Rejonowy jedynie częściowo obdarzył wiarą wyjaśnieniom składanym w toku procesu przez K. W.. W pierwszej mierze należy zwrócić uwagę, iż wiarygodne jest przyznanie się oskarżonego do samego zachowania polegającego na prowadzeniu tego dnia pojazdu mechanicznego. Wyjaśnienia te w tym zakresie w pełni korespondują z zeznaniami świadków P. L. i P. B.. Podobnie pełne oparcie w materiale dowodowym ma również podane przez oskarżonego stwierdzenie odnoszące się do jego świadomości obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W tym zakresie warto wskazać, owo ustalenie ma oparcie nie tylko w oświadczeniach wiedzy samego oskarżonego, lecz także osobistym odbiorze przez oskarżonego przedmiotowego wyroku w sprawie o wykroczenie, czy chociażby faktu przedstawienia mu tożsamego rodzajowo zarzutu w innych prowadzonych uprzednio przeciwko niemu postępowaniach karnych. Sąd Rejonowy nie obdarzył natomiast walorem wiarygodności wyjaśnień K. W. w zakresie w jakim opisuje on motywacje leżącą u podstaw podjęcia decyzji o prowadzeniu inkryminowanego dnia pojazdu mechanicznego po drodze publicznej. W świetle zasad doświadczenia życiowego owe wyjaśnienia są całkowicie nieprawdzie. Po pierwsze należy zwrócić uwagę na godzinę, w której poruszał się oskarżony, a to godzinę 11:10. Tego rodzaju pora nie jest typową porą, w której zaczynają pracę warsztaty samochodowe. Co więcej nawet przyjąwszy, iż oskarżony tego dnia miał pracować w godzinach popołudniowych, to niewątpliwie miał możliwość dostania się do N. na tą porę komunikacją publiczną. Twierdzenia oskarżonego dotyczące jego motywacje są również sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego w kontekście ujawnienia w jego pojeździe psa rasy A.. Daleko wątpliwe jest, aby oskarżony jechał z psem do pracy, zwłaszcza iż jest to pies z gatunków niebezpiecznych. Oświadczenia oskarżonego dotyczące braku możliwości skorzystania z pomocy innych osób również nie zyskały potwierdzenia wobec niezwłocznego odebrania samochodu i psa przewożonego przez oskarżonego przez mieszkającą w N. N. Z.. Wyżej wskazane okoliczności podważają oświadczenia procesowe oskarżonego, które to miałyby częściowo usprawiedliwiać jego decyzje o naruszeniu sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie sposób jest pominąć, także iż w tym roku kalendarzowym przed inkryminowanym zdarzeniem oskarżonemu co najmniej 3 krotnie przedstawiono zarzut prowadzenia pojazdu pomimo sądowego zakazu. W związku z powyższym Sąd Rejonowy jedynie częściowo uznał wyjaśnienia K. W. za wiarygodne i posłużył się nimi jedynie w części odnoszącej się do potwierdzenia prowadzenia pojazdu, a także świadomości obowiązywania wobec niego sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Zeznania świadka P. L.

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne i przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy zeznania świadka P. L.. Świadek ten jest osobą obcą dla oskarżonego, który nie miał interesu w przedstawieniu w tym procesie fałszywej wersji wydarzeń. Świadek P. L. uzyskał przy tym informacje o inkryminowanym zdarzeniu w wyniku wykonywania własnych czynności służbowych, przez co posiada on pełen ogląd na zachowanie K. W.. Zeznania świadka P. L. były jasne, spójne i logiczne. Oskarżony w żadnym miejscu nie podważał prawdziwości owych depozycji. Rzeczona relacja procesowa była przy tym zbieżna z oświadczeniami wiedzy P. B., czy też sporządzoną bezpośrednio po interwencji notatką urzędową. Dane wynikające z zeznań P. L. były przy tym spójne z wynikami analizy dokumentów urzędowych w postaci odpisu wyroku Sądu (...), a także karty karnej oskarżonego. Zarazem biorąc pod uwagę, iż sprawa w zakresie opisanym w depozycjach P. L. miała charakter niesporny, Sąd Rejonowy za zgodą oskarżonego i jego obrońcy odczytał owe depozycje na podstawie art. 392 k.p.k.

Zeznania świadka P. B.

Podobnie jako wiarygodne i bezstronne należało ocenić zeznania złożone w tej sprawie przez świadka P. B.. Również w zakresie oceny obiektywizmu tego świadka nie ujawniły się żadne informacje mogące być podstawą zanegowania owej właściwości. Także analiza treści przedmiotowych depozycji nie wskazała na potencjalną nieszczerość wypowiedzi świadka. Przeciwnie owa relacja jest w pełni koherentna z oświadczeniami wiedzy złożonymi przez P. L.. W tym zakresie należy również uwypuklić fakt, iż rzeczone zeznania były co do zasady zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego. Do tego sam K. W. w żadnym miejscu nie wskazywał na uwagi, co do sposobu i treści składanej przez P. B. relacji procesowej. Zeznania te były spójne wewnętrznie, a także brak było sprzeczności między nimi, a wytworzoną bezpośrednio po zdarzeniu notatką urzędową. Dane wynikające z zeznań tego funkcjonariusza policji były zgodne z wynikami analizy dokumentów urzędowych w postaci odpisu wyroku Sądu (...), a także karty karnej oskarżonego. Tym samym w niniejszej sprawie zachodziły warunki procesowe umożliwiające odczytanie owych depozycji, na którą to czynność na rozprawie wyraził zgodę oskarżony K. W. za aprobatą swojego obrońcy.

notatki urzędowe, dane z ewidencji kierowców, (...) oskarżonego K. W. i odpis wyroku Sądu (...) w sprawie (...), odpis nieprawomocnego wyroku w sprawie (...), zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. notatki urzędowe, dane z ewidencji kierowców, (...) oskarżonego K. W. i odpis wyroku Sądu (...) w sprawie (...), odpis nieprawomocnego wyroku w sprawie (...), zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Tym samym również te dowody posłużyły w odtworzeniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia oraz pozyskaniu informacji o oskarżonym.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. W.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

K. W. został oskarżony o to, że w dniu 27 października 2025 roku w miejscowości L., rejonu (...) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym marki A. (...) o nr rej. (...) pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu (...), sygn. akt (...) z dnia 21 listopada 2024 roku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku, obowiązujący od dnia 7 grudnia 2024 roku tj. o przestępstwo z art. 244 k.k.

Według normy sankcjonującej zawartej w tym przepisie karze od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności podlega ten kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Jednocześnie dla spełnienia wymagań strony podmiotowej niezbędne jest ażeby sprawca posiadał świadomość obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii bądź wszelkich pojazdów mechanicznych.

Przekładając powyższe wskazania natury teoretycznej na grunt niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, iż 27 października 2025 roku obowiązywał K. W. przynajmniej jeden zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a to orzeczony wyrokiem Sądu (...) z dnia 21 listopada 2024 roku w sprawie (...) . Jednocześnie nie ulega wątpliwości, iż oskarżony swoim zachowaniem polegającym na kierowaniu pojazdu marki A. (...) po drodze publicznej - droga wojewódzka (...)– w miejscowości L. z całą pewnością zrealizował znamiona przedmiotowe wyżej określonego czynu zabronionego. Nadto nie ulega wątpliwości, iż oskarżony czynu tego dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. K. W. jak sam wyjaśnił miał bowiem świadomość obowiązywania tego środka karnego i pomimo to zdecydował naruszyć normę sankcjonowaną tj. złamać zakaz sądowy i poruszać się pojazdem mechanicznym po drodze publicznej.

Zatem racje miał oskarżyciel publiczny kwalifikując owo zachowanie jako realizujące znamiona przedmiotowe i podmiotowe występku z art. 244 k.k.

Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego K. W. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k., a stopień jego społecznej szkodliwości należy ocenić jako średni. Przede wszystkim należy wskazać, iż oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, albowiem doskonale zdawał sobie sprawę z naruszenia normy sankcjonowanej. Co więcej warto zauważyć, iż oskarżony prowadził rzeczony pojazd mechaniczny pomimo szeregu postępowań prowadzonych przeciwko K. W. o to przestępstwo, co jasno wskazuje na demonstracyjne wręcz lekceważenie przez niego zasad porządku prawnego i braku respektowania orzeczeń sądów Tym samym trzeba było stwierdzić, iż czyn K. W. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k.

Należało także zważyć, iż oskarżony K. W. jest osobą dorosłą, doskonale zdającą sobie sprawę z konieczności przestrzegania zakazów wynikających z orzeczeń sądów powszechnych. Nadto brak w tej sprawie jest jakichkolwiek wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego tempore criminis. Brak jest jakichkolwiek okoliczności faktycznych, mogących doprowadzić do oceny, iż czyn ten był popełniony w warunkach stanu wyższej okoliczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej. W tej sprawie brak jest też innych okoliczności limitujących poziom winy. Przeciwnie z uwagi na wielokrotną karalność oskarżonego za podobne występki, powinien mieć on szczególnie dobrze zinternalizowane brzmienie naruszonej przez niego normy prawnej. E. oskarżonemu K. W. w realiach tego procesu można postawić relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej, co spełnia wymagania zawarte w art. 1 § 3 k.k.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał K. W. za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia, stanowiącego występek z art. 244 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. W.

I

I

Ustawowe zagrożenie przewidziane w tym art. 244 k.k. odnoszącym się do występku przypisanego oskarżonemu w punkcie I wyroku wynosi od 3 miesięcy do 5 lat kary pozbawienia wolności. W pierwszej mierze Sąd Rejonowy wskazuje na niemożność formalną uwzględnienia wniosku oskarżonego i jego obrońcy o skazanie w trybie art. 387 § 1 k.p.k. Mianowicie przedmiotowa propozycja wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania naruszała prawo materialne, a konkretnie art. 69 § 1 k.k., który to przepis wyklucza możliwość obdarzenia dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności sprawcy, który w chwili czynu był już karany na tego rodzaju karę. Trywialnym jest w tym miejscu wskazanie, iż K. W. nie tylko w chwili czynu był już skazany na tego rodzaju karę, lecz także wykonywał tego rodzaju kary, w tym również wymierzone za tego samego rodzaju występki. Następnie należy dostrzec, iż w przypadku tego typu przestępstwa teoretycznie istnieje możliwość orzeczenia kary nie izolacyjnej na podstawie art. 37a § 1 k.k. Sąd Rejonowy dokonując oceny przedmiotowego czynu w powiązaniu z analizą karty karnej K. W. ocenił, iż tego rodzaju reakcja karna byłaby jednak wobec oskarżonego niewspółmiernie łagodna. W tej materii należy wskazać na następujące okoliczności wskazujące na niemal skrajną niepoprawność oskarżonego. Mianowicie K. W. był dotychczas 4 krotnie karanym za przestępstwa związane z naruszaniem sądowych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych. Do tego należy uwypuklić fakt, iż oskarżony czynu tego dopuścił się zaledwie miesiąc po nieprawomocnym skazaniu go za tego samego rodzaju przestępstwo, co świadczy o szczególnie wręcz demonstracyjnym sposobie działania oskarżonego, który dodatkowo miał wiedzę o toczących się przeciwko niemu innych postępowaniach o ten sam rodzaj przestępstwa ( w chwili czynu toczyło się przeciwko oskarżonemu jeszcze 3 inne postępowania o czyny z art. 178b k.k. i art. 244 k.k.). W nawiązaniu do próby obrony oskarżonego, który na rozprawie przekonywał, iż od dawna nie naruszał owego zakazu, wypada zwrócić uwagę, iż do czerwca 2024 roku ów fakt był niemożliwym z uwagi na wykonywanie przez oskarżonego kary pozbawienia wolności. Natomiast jak wynika z analizy spraw oskarżonego z repozytorium tutejszego Sądu K. W. już w sierpniu 2024 roku miał prowadzić pojazd mechaniczny, co skutkowało wyrokiem w sprawie (...). Co więcej należy odnotować, iż świetle wyroków zapadłych w sprawach o wykroczenia K. W. również w 2025 roku miał kraść paliwo przy wykorzystaniu samochodu. Oprócz tego raz jeszcze należy wskazać na toczące się przeciwko oskarżonemu inne sprawy o to samo przestępstwo. To wszystko świadczy o notoryczności owych zachowań K. W. i o całkowitym braku poszanowania orzeczeń sądów powszechnych. Dodatkowo Sąd Rejonowy w świetle: godziny w jakiej doszło do tej kontroli, faktu przewożenia w pojeździe psa czy niezwłocznemu przyjechaniu na miejsce zdarzenia N. Z. nie obdarzył wiarygodnością depozycji oskarżonego K. W. w zakresie w jakim wskazywał na niemożność dotarcia tego dnia do pracy w inny sposób. W realiach przedmiotowego postępowania nie wykazano jakichkolwiek okoliczności limitujących zawinienie K. W.. Dalej czyn ten z uwagi na okoliczności przedmiotowo – podmiotowe charakteryzował się średnim stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony bowiem bez jakiegokolwiek doniosłego powodu zdecydował się naruszyć sądowe Nie sposób również zbagatelizować faktu, iż wobec oskarżonego były w przeszłości stosowane kary o charakterze wolnościowym, które jednak nie przyniosły oczekiwanego efektu w aspekcie prewencji indywidualnej. Jedynie na marginesie tych rozważań należy wskazać, iż już po wydaniu tego wyroku, a przed sporządzeniem jego uzasadnienia K. W. miał ponownie naruszyć sądowy zakaz prowadzenia pojazdu i w tej sprawie został tymczasowo aresztowany - vide akta sprawy (...). To wszystko skłoniło Sąd Rejonowy do wymierzenia oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego kara 8 miesięcy pozbawienia wolności w należyty sposób oddaje okoliczności przedmiotowe owego występku, jest w tym zakresie adekwatna do stopnia jego społecznej szkodliwości, nie przekraczając przy tym stopnia zawinienia. Kara ta uwzględnia także okoliczności osobiste oskarżonego, w tym jego wielokrotną karalność za podobne występki, a także popełnienie tego występku niemal miesiąc po wydaniu wobec oskarżonego poprzedniego wyroku skazującego. Owa niepoprawność K. W. skłoniła Sąd Rejonowy do swoistej gradacji wymierzanych oskarżonemu kar, gdzie ponowne skazanie za tego samego rodzaju czyn winno skutkować wyższym wymiarem kary. Do tego nie sposób pominąć, iż wymiar kary ustalono na 8 miesięcy pozbawienia wolności, a więc wciąż znacznie bliżej dolnej, aniżeli górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianej za tego rodzaju przestępstwo To wszystko skłoniło Sąd do wymierzenia oskarżonemu K. W. w punkcie I wyroku kary 8 miesięcy pozbawienia wolności.

K. W.

II

I

Natomiast w punkcie drugim uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu K. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu lat. Podstawą tego orzeczenia był art. 42 § 1 a pkt 2 k.p.k. Według tego przepisu, w przypadku wydania wyroku skazującego za przestępstwo określone w art. 244 k.k. Sąd jest zobowiązany orzec środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres co najmniej roku. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji oczywistym jest, że w tej sprawie zaktualizowała się owa norma prawna. Jednocześnie w ocenie Sądu Rejonowego w realiach tej sprawy koniecznym było wyraźne odejście od minimalnego ustawowego zagrożenia tj. roku. Należało bowiem zwrócić uwagę, iż oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się co najmniej 4 raz w swoim życiu tego rodzaju występku. Do tego oskarżony K. W. poruszał się tym samochodem pomimo wiedzy o szeregu prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach dotyczącego tożsamego rodzajowo przestępstwa, co świadczy o jego absolutnym wręcz braku poszanowania porządku prawnego i reguł występujących w społeczeństwie. W tym miejscu nie można pominąć, iż uprzednio miesiąc wcześniej oskarżony został nieprawomocnie skazany, także w trybie przyspieszonym i nie wyciągnął z tego zdarzenia jakichkolwiek przemyśleń. Zatem w ocenie Sądu okres 6 lat funkcjonowania tego rodzaju zakazu stanowi adekwatną reakcje penalną w zakresie obligatoryjnego środka karnego.

K. W.

III

I

Od 1 stycznia 2023 roku sąd skazując sprawcę występku z art. 244 k.k. ma obowiązek wymierzyć takiemu sprawcy środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 5000 złotych. Treść tego obowiązku wynika implicite z brzmienia art. 43a § 2 k.k. W realiach niniejszej sprawy doszło do spełnienia hipotezy owej normy prawnej, gdyż czyn został popełniony po wejściu w życie tej nowelizacji kodeksu karnego, a Sąd wydał w tej sprawie wyrok skazujący, kwalifikując przestępstwo dokonane przez K. W. jako występek z art. 244 k.k. Równocześnie w ocenie Sądu Rejonowego brak było podstaw do odejścia od dolnej granicy owego środka karnego. W tej mierze należało wziąć pod uwagę stosunkowo kiepską sytuacje finansową oskarżonego, ciążący na nim obowiązek alimentacyjny, a także wynikającą z punktu I wyroku powinność odbycia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Toteż w punkcie III uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu K. W. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5000 złotych.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

W punkcie IV uzasadnianego wyroku Sądu Rejonowy obciążył K. W. kosztami procesu na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu, wywodzonej z treści art. 627 k.p.k. W realiach niniejszej sprawy brak było okoliczności uzasadniających zwolnienie oskarżonego z tego obowiązku. W pierwszej mierze należy zaznaczyć, że oskarżony jest osobą w sile wieku, pracującą zawodowo. Do tego K. W. dopuścił się przestępstwa umyślnego, stanowiących wyraz jego rażącego lekceważenia porządku prawnego. Nadto koszty wywołane tym procesem nie były tak duże, aby pozostawały poza zasięgiem zdolności zarobkowych oskarżonego. Stąd też w punkcie IV wyroku Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 40 złotych tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa.

Podpis