Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 911/14
Postanowienie
Dnia 16 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny – Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Irena Dobosiewicz
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...)Spółki Akcyjnej w W. przeciwko B. S. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na punkt 2 postanowienia Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 24 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt I C 208/14 postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Szubinie postanowieniem z dnia 24 października 2014r., wobec cofnięcia pozwu w stosunku do B. S. umorzył postępowanie w sprawie i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1217 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, a to wobec żądania ich zasądzenia przez stronę pozwaną.
W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu wskazał Sąd Rejonowy, że takie cofnięcie pozwu musi być uznane za przegranie sprawy przez powoda, wobec czego pozwanemu jako stronie wygrywającej proces należą się koszty procesu.
W zażaleniu na punkt 2 postanowienia powód zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie i art. 98 k.p.c. przez jego zastosowanie i przyjęcie, że strona powodowa jest zobowiązana do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Strona pozwana domagała się oddalenia zażalenia i zasądzenia zwrotu kosztów procesu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie podlegała oddaleniu.
W uzasadnieniu swojego zażalenia powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wprost przyznał, z do wytoczenia powództwa także przeciw B. S. /oprócz niego pozwani byli M. S. i P. S. i wobec nich nakaz zapłaty z 16 grudnia 2011r. sygn.akt. I Nc 958/11 Sądu Rejonowego w Szubinie uprawomocnił się/ doszło na skutek braku wiedzy powódki o fakcie nie zamieszkiwania pozwanego w lokalu przy ul. (...) w P., albowiem wcześniejsza korespondencja kierowana do tego właśnie pozwanego na przedmiotowy adres nie była zwracana. Dodatkowo podniósł, że zamieszkujące w lokalu tym osoby, w tym pozwany, który tam nie zamieszkiwał, powinni byli poinformować wynajmującego /tu: powoda/ o osobach zajmujących lokal.
Tymczasem analiza akt spray wskazuje, że pozwany B. S., w dacie wniesienia pozwu nie tylko że od wielu lat nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, ale nie był w nim także od prawie 3 lat zameldowany.
Zgodzić się należy z pozwanym, gdy ten podnosi, że powód, działający przez profesjonalnego pełnomocnika powinien był dochować minimum staranności i ustalić, czy wszyscy pozwani w lokalu tym zamieszkują i czy są tam również zameldowane, co nie powinno być utrudnione. Pozwany jeszcze jako osoba małoletnia, z chwilą podjęcia nauki w szkole średniej w B. wyprowadził się z domu rodzinnego a zameldowany w B. na pobyt stały został z dniem 4 sierpnia 2009r. co wynika wprost z dowodu osobistego.
Na skutek niedbalstwa ze strony powoda doszło do wszczęcia przeciwko pozwanemu postępowania egzekucyjnego w związku z wydanym w sprawie nakazem zapłaty /vide – pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Chrzanowie w sprawie Km 9075/13/.
W konsekwencji, wskazując na powyższe Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do zastosowania wobec powoda przepisu art. 102 k.p.c. , który statuuje zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu i dotyczy wypadków szczególnie uzasadnionych.
Nie można zgodzić się z argumentacją powoda, ze pozwany swoim niesumiennym czy niewłaściwym postępowaniem doprowadził do zainicjowania procesu także przeciwko niemu. W ocenie bowiem Sądu II instancji to strona powodowa, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika dopuściła się zaniedbań, o których mowa wyżej.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397§2 k.p.c. oddalił zażalenie strony powodowej.