Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 739/14
Postanowienie
Dnia 28 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym :
Przewodniczący: SSO Maria Leszczyńska
Sędziowie: SO Bogumił Goraj (spr.)
SO Irena Dobosiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku dłużnika (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. o obniżenie opłaty w sprawie egzekucyjnej Km 540/14 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy M. P. z wniosku wierzycieli J. F. i M. F. przeciwko (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. o egzekucję świadczenia pieniężnego na skutek zażalenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy M. P. od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt XII Co 5738/14 postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Dłużnik w wniósł skargę na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy M. P. wydane w sprawie egzekucyjnej KM 540/14 w dniu 16 czerwca 2014 r. i domagał się obniżenia ustalonej w nim opłaty egzekucyjnej do kwoty 194,77 zł stanowiącej 1/20 przeciętnego wynagrodzenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że egzekwowaną należność w wysokości 3.047,00 zł uiścił w toku egzekucji bezpośrednio na rzecz wierzyciela, a komornik bezzasadnie ustalił opłatę w wysokości 15% egzekwowanego świadczenia. Dłużnik zakwestionował także zasadność pobrania wydatków komornika.
Komornik wniósł o oddalenie skargi twierdząc, że uiszczenie świadczenia bezpośrednio do rąk wierzyciela po wszczęciu postępowania egzekucyjnego uzasadniało pobranie opłaty ustalonej w oparciu o przepis art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. zmienił punkt 1-szy postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy M. P. wydanego w sprawie Km 540/14 w ten sposób, że ustalił opłatę egzekucyjną w wysokości 159,60 zł, oddalił skargę w pozostałej części oraz nie obciążył wierzycieli kosztami postępowania. Sąd ustalił, że zawiadomienie o wszczęciu egzekucji doręczono dłużnikowi w dniu 21 maja 2014 r., a dłużnik w dniu 2 czerwca 2014 r. spełnił świadczenie bezpośrednio na konto wierzyciela. Sąd uznał, że w takiej sytuacji wysokość opłaty ustala się na podstawie przepisu art. 49 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, gdyż świadczenia spełnionego bezpośrednio na konto wierzyciela nie można uznać za świadczenie wyegzekwowane. W tym zakresie Sąd Rejonowy powołał się na ugruntowane stanowisko Sądu Najwyższego, wskazując liczne uzasadnienia i postanowienia wydane w tym względzie. Dlatego uznał, że opłata egzekucyjna powinna wynosić 1/20 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, które wynosiło 3.191,93 zł i ustalił ją w wysokości 159,60 zł. W zakresie wydatków postępowania skargę uznał za bezzasadną i ją oddalił. O kosztach postępowania skargowego Sąd orzekł stosując przepis art. 102 k.p.c. mając na uwadze okoliczność, iż wierzyciele w żaden sposób nie przyczynili się do wniesienia skargi.
Zażalenie na to postanowienie wniósł Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy M. P., który domagał się jego zmiany poprzez ustalenie, że opłata egzekucyjna wynosi 457,05 zł.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne. Kwestię wysokości opłat egzekucyjnych regulują przepisy art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji ( tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376 ze zm.). W myśl ustępu 1-go tego artykułu w sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Z kolei przepis ustępu 2-go stanowi, że W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 Kodeksu postępowania cywilnego komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/20 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.
Do ustalenia wysokości opłaty w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 49 ust. 2 ustawy, gdyż świadczenia uiszczonego bezpośrednio do rąk wierzyciela już po doręczeniu mu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji nie uważa się za świadczenie wyegzekwowane przez komornika. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, które w swoim uzasadnieniu powołał Sąd I instancji i nie ma potrzeby jego cytowania.
Dlatego Sąd Okręgowy uznał zażalenie za bezzasadne i na podstawie przepisów art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. je oddalił.