Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 483/13
Postanowienie
Dnia 23 października 2013 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny – Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący – SSO Piotr Starosta ( spr. )
Sędziowie – SO Irena Dobosiewicz
SO Janusz Kasnowski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzycieli: małoletnich K. S. i Ł. S. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego M. S., małoletniego D. G. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. G. , przeciwko dłużnikowi: P. J. o: egzekucję świadczenia pieniężnego w przedmiocie wniosku dłużnika o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia na skutek zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2013 r. (sygn. akt XII Co 13037/12) postanawia: oddalić zażalenie. Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w sprawie o sygn. akt XII Co 13037/12 odmówił sporządzenia i uzasadnienia postanowienia tego Sądu z dnia 19 marca 2013 r.
W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, iż dłużnik wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powołanego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy zważył, że zgodnie z art. 357 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym doręcza się obu stronom z urzędu, a gdy stronie przysługuje zażalenie – postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem. W przedmiotowej sprawie dłużnik wniósł o uzasadnienie postanowienia sądu w przedmiocie zwolnienia go od kosztów sądowych w całości i oddalenia skargi na czynności komornika sądowego, które polegały na zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz innych wpływów skazanego, obejmujących przyznane mu zadośćuczynienie. Postanowienie takie nie wywołuje – zdaniem Sądu Rejonowego – skutku w postaci zakończenia postępowania egzekucyjnego, a nadto brak jest szczególnego przepisu, który przewidywałby jego zaskarżalność. W związku z tym, orzeczono jak w sentencji.
Na to postanowienie zażalenie wniósł dłużnik, zarzucając naruszenie standardów międzynarodowych i art. 91 Konstytucji RP. Skarżący wniósł zarazem o zobowiązania Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, aby udostępnił mu akta sprawy o sygn. XII Co 13037/12 oraz uzasadnił postanowienie wydane w dniu 25 kwietnia 2013 r.
W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, że Sąd Rejonowy wręcz utajnił przed nim samo postępowanie, a także akta wyżej powołanej sprawy. Dłużnik wyraził, w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem, zamiar wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wS..
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Zażalenie dłużnika nie zasługiwało na uwzględnienie.
Skarżący zarzuca powyższemu postanowieniu naruszenie zapisów konwencji międzynarodowych, których jednak wyraźnie nie powołuje, a także naruszenie art. 91 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483 ze zm.) , który odnosi się do zasady pierwszeństwa, bezpośredniego stosowania i skuteczności ratyfikowanych umów międzynarodowych w polskim porządku prawnym.
W niniejszej sprawie nie doszło jednak do naruszenia konwencyjnych praw skarżącego, ani do naruszenia art. 91 Konstytucji. Nie sposób także Sądowi Rejonowemu zarzucić naruszenia przepisów kodeksu postępowania cywilnego, które regulują uzasadnianie i doręczanie stronom orzeczeń sądowych
. Słusznie Sąd Rejonowy zauważył, że postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym, wówczas gdy są niezaskarżalne, doręczane są stronom z urzędu, jednakże bez uzasadnienia (art. 357 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Trafnie też sąd pierwszej instancji określił charakter postanowienia zwalniającego stronę (uczestnika) od kosztów sądowych w całości oraz rozstrzygnięcia oddalającego skargę na czynności komornika. Są to rozstrzygnięcia niezaskarżalne. Brak bowiem przepisu szczególnego, który taką zaskarżalność przewiduje. Żadne z tych postanowień nie jest też rozstrzygnięciem kończącym postępowanie w sprawie, o którym mowa w art. 394 § 1 k.p.c. Nie są to też postanowienia enumeratywnie wymienione w dalszej części przepisu art. 394 k.p.c. (zaskarżalna jest tylko odmowa zwolnienia od kosztów sądowych lub cofnięcie takiego zwolnienia). W przepisach odnoszących się do postępowania egzekucyjnego, brak też przepisu stanowiącego podstawę do zażalenia na postanowienie sądu oddalające skargę na czynności komornika, gdy czynności te sprowadzają się do zajęcia – na poczet zadłużenia alimentacyjnego – sumy przyznanej dłużnikowi tytułem zadośćuczynienia (art. 767[4] § 1 k.p.c.). Sama sentencja postanowienia z dnia 19 marca 2013 r. została natomiast P. J. prawidłowo doręczona (zwrotne potwierdzenie odbioru na k. 45 akt sprawy), nie doszło więc do naruszenia jego praw w postępowaniu egzekucyjnym .
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., należało oddalić zażalenie dłużnika jako bezzasadne.